آزمون های زیست سازگاری مورد نیاز چسب جراحی سیانواکریلاتی (Cyanoacrylate Surgical Adhesive)
الزامات ارزیابی ایمنی برای تولیدکنندگان ملزومات پزشکی
مقدمه
چسب های جراحی سیانواکریلاتی از جمله مواد مورد استفاده در پزشکی هستند که برای نزدیک کردن لبه های زخم و بستن برش های جراحی به کار می روند. این محصولات به دلیل پلیمریزاسیون سریع، ایجاد اتصال مکانیکی مناسب و عدم نیاز به بخیه در برخی کاربردها، جایگاه مهمی در جراحی و مراقبت از زخم دارند.
با وجود مزایای این محصولات، تماس مستقیم با پوست آسیب دیده و نواحی اطراف زخم، واکنش های شیمیایی هنگام پلیمریزاسیون و احتمال آزاد شدن ترکیبات حاصل از تجزیه پلیمر، بررسی ایمنی زیستی آنها را ضروری می کند.
تولیدکنندگان چسب های جراحی سیانواکریلاتی باید ایمنی محصول نهایی را در شرایط واقعی استفاده ارزیابی کنند. این ارزیابی تنها به ماده اولیه سیانواکریلات محدود نمی شود و باید ترکیب نهایی، ناخالصی های مونومری، مواد افزودنی، محصولات حاصل از پلیمریزاسیون و مواد آزاد شده در اثر تجزیه را نیز در نظر بگیرد.
چسب های جراحی سیانواکریلاتی چیست و چه کاربردی در پزشکی دارد؟
چسب جراحی سیانواکریلاتی (Cyanoacrylate Surgical Adhesive) نوعی چسب پزشکی است که از مونومرهای خانواده سیانواکریلات ساخته می شود. این ترکیبات در مجاورت رطوبت و سطوح زیستی، تحت واکنش پلیمریزاسیون سریع قرار می گیرند و یک لایه پلیمری چسبنده ایجاد می کنند.
در محصولات پزشکی، معمولا از انواع زنجیره بلندتر مانند 2-Octyl Cyanoacrylate و N-Butyl Cyanoacrylate استفاده می شود. این ترکیبات در مقایسه با انواع زنجیره کوتاه مانند Methyl Cyanoacrylate و Ethyl Cyanoacrylate، معمولا سرعت تجزیه کمتری دارند و برای کاربردهای موضعی پزشکی مناسب تر هستند.
مهم ترین کاربردهای چسب جراحی سیانواکریلاتی عبارتند از:
- بستن برش های سطحی جراحی.
- نزدیک کردن لبه های زخم های پوستی با لبه های قابل تطبیق.
- بستن برخی زخم های سطحی ناشی از آسیب های تروماتیک.
- ایجاد یک لایه محافظ روی محل بسته شدن زخم.
- استفاده همراه با بخیه های عمقی برای حمایت از بسته شدن لایه های سطحی پوست.
این محصولات در برخی موارد می توانند جایگزین بخیه های پوستی شوند؛ با این حال، استفاده از آنها به جای بخیه های عمقی یا برای تمام انواع زخم ها مناسب نیست.
چرا بررسی زیست سازگاری چسب های جراحی سیانواکریلاتی اهمیت دارد؟
چسب های سیانواکریلاتی در هنگام استفاده با بافت زنده تماس پیدا می کنند. بنابراین، ترکیبات شیمیایی موجود در محصول و موادی که در طول پلیمریزاسیون یا تجزیه آن ایجاد می شوند، می توانند بر سلول ها و بافت های اطراف زخم اثر بگذارند.
مهم ترین مخاطرات زیستی این محصولات عبارتند از:
آسیب سلولی و سمیت سلولی (Cytotoxicity):
مونومرهای باقی مانده، ناخالصی های فرایند تولید و برخی مواد افزودنی می توانند موجب کاهش زنده مانی سلول ها و آسیب به سلول های مجاور محل استفاده شوند.
تحریک بافتی (Irritation):
تماس چسب یا ترکیبات آزاد شده از آن با پوست آسیب دیده می تواند موجب التهاب، قرمزی، تورم و واکنش های موضعی شود.
حساسیت زایی پوستی (Sensitization):
برخی ترکیبات موجود در فرمولاسیون یا محصولات حاصل از تجزیه ممکن است موجب ایجاد واکنش های حساسیتی شوند. در افراد حساس، احتمال بروز درماتیت تماسی نیز وجود دارد.
سمیت ناشی از محصولات تجزیه:
پلیمرهای سیانواکریلاتی در طول زمان می توانند تحت واکنش هیدرولیز تجزیه شوند. در این فرایند، بسته به نوع ساختار شیمیایی، محصولات تجزیه ای مانند سیانو استات و فرمالدهید ممکن است آزاد شوند. میزان و سرعت تولید این ترکیبات به ساختار مونومر، طول زنجیره جانبی و ویژگی های پلیمر بستگی دارد.
آسیب حرارتی ناشی از پلیمریزاسیون:
واکنش پلیمریزاسیون سیانواکریلات گرمازا است. بنابراین، ضخامت لایه چسب، سرعت پلیمریزاسیون و مقدار محصول مصرفی می توانند بر میزان گرمای ایجاد شده در محل کاربرد تاثیر بگذارند.
تاخیر در ترمیم زخم:
واکنش التهابی بیش از حد، سمیت موضعی یا آزاد شدن ترکیبات نامطلوب می تواند بر روند طبیعی ترمیم بافت تاثیر منفی بگذارد.
به همین دلیل، ارزیابی زیست سازگاری باید در کنار بررسی ویژگی های شیمیایی، عملکردی و پایداری محصول انجام شود.
چسب های جراحی سیانواکریلاتی در چه دسته ای از لوازم پزشکی قرار می گیرد؟
چسب جراحی سیانواکریلاتی که برای بستن سطحی زخم و نزدیک کردن لبه های پوست استفاده می شود، در گروه تجهیزات پزشکی با تماس سطحی با بدن قرار می گیرد.
از نظر نوع بافت در تماس، این محصول در دسته تجهیزات تماس با سطوح آسیب دیده یا دارای اختلال در یکپارچگی (Breached or Compromised Surfaces) قرار می گیرد؛ زیرا در محل زخم و برش جراحی استفاده می شود و ممکن است با لبه های آسیب دیده پوست و ترشحات زخم تماس داشته باشد.
از نظر مدت تماس نیز، اگر چسب یا لایه پلیمری آن بیش از 24 ساعت روی محل کاربرد باقی بماند، ارزیابی آن در گروه تماس طولانی مدت (Prolonged Contact) قرار می گیرد. مدت تماس واقعی باید بر اساس نحوه استفاده، زمان باقی ماندن محصول و دستورالعمل مصرف تعیین شود.
توجه: این طبقه بندی مربوط به چسب های موضعی برای بستن زخم های پوستی است. چسب های مورد استفاده برای اتصال بافت های داخلی، کاربردهای داخل عروقی یا چسب هایی که به عنوان ماده کاشتنی در بدن باقی می مانند، طبقه بندی و الزامات متفاوتی دارند.
طبقه بندی چسب های جراحی سیانواکریلاتی بر اساس استاندارد ISO 10993-1
بر اساس اصول استاندارد ISO 10993-1، انتخاب آزمون های زیست سازگاری به نوع تماس محصول با بدن، مدت تماس، ترکیب شیمیایی، محل کاربرد و مخاطرات احتمالی آن بستگی دارد.
طبقه بندی چسب جراحی سیانواکریلاتی برای کاربرد موضعی به صورت زیر است:
| معیار طبقه بندی | وضعیت محصول |
|---|---|
| نوع وسیله پزشکی | وسیله پزشکی با تماس سطحی |
| نوع سطح در تماس | پوست آسیب دیده یا دارای اختلال در یکپارچگی |
| محل کاربرد | محل برش جراحی و لبه های زخم پوستی |
| مدت تماس | معمولا طولانی مدت، در صورت باقی ماندن بیش از 24 ساعت |
| نوع تماس | تماس مستقیم با محل زخم و بافت های سطحی اطراف آن |
نکته کاربردی برای تولیدکننده: مدت تماس باید بر اساس مدت حضور واقعی چسب پلیمریزه شده در محل کاربرد تعیین شود، نه صرفا زمان لازم برای انجام عمل جراحی یا زمان پلیمریزاسیون اولیه. اگر محصول برای کاربردهای مختلف با مدت تماس متفاوت طراحی شده باشد، طولانی ترین مدت تماس قابل پیش بینی باید در ارزیابی لحاظ شود.
چه آزمون های زیست سازگاری برای چسب جراحی سیانواکریلاتی الزامی است؟
انتخاب آزمون های زیست سازگاری چسب جراحی سیانواکریلاتی باید بر اساس ارزیابی ریسک زیستی محصول و ویژگی های فرمولاسیون نهایی انجام شود. با توجه به تماس این محصول با پوست آسیب دیده و احتمال آزاد شدن ترکیبات شیمیایی در طول زمان، چند آزمون اهمیت ویژه ای دارند.
آزمون سمیت سلولی (Cytotoxicity Test)
استاندارد مرجع: ISO 10993-5
آزمون سمیت سلولی یکی از مهم ترین آزمون های اولیه برای ارزیابی ایمنی چسب های جراحی سیانواکریلاتی است.
هدف از این آزمون، بررسی اثر ترکیبات قابل استخراج یا آزادشده از محصول بر زنده مانی و فعالیت سلول های کشت شده است.
در این آزمون معمولا از رده سلولی L-929 استفاده می شود و اثر عصاره تهیه شده از محصول بر سلول ها بررسی می گردد.
روش های متداول ارزیابی عبارتند از:
- روش استخراج و تماس عصاره با سلول ها (Extract Method).
- روش تماس مستقیم (Direct Contact).
- روش انتشار از طریق آگار (Agar Diffusion).
برای این محصول، روش استخراج اهمیت ویژه ای دارد؛ زیرا امکان بررسی اثر ترکیبات قابل آزاد شدن از چسب را فراهم می کند.
نکته مهم برای تولیدکننده: آماده سازی نمونه باید به گونه ای انجام شود که هم وضعیت محصول نهایی و هم مواد شیمیایی قابل آزاد شدن در شرایط استفاده واقعی مورد توجه قرار گیرند. در مورد چسب های سیانواکریلاتی، بررسی محصول پلیمریزه شده به تنهایی نباید جایگزین بررسی خطرات مونومر باقی مانده و سایر ترکیبات قابل استخراج شود.
آزمون تحریک کنندگی (Irritation Test)
استاندارد مرجع: ISO 10993-23
این آزمون برای بررسی احتمال ایجاد واکنش های تحریک کننده در محل تماس محصول با بافت انجام می شود.
در چسب های جراحی، احتمال بروز تحریک موضعی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا محصول در مجاورت زخم و بافت های در حال ترمیم استفاده می شود.
عوامل موثر در بروز تحریک عبارتند از:
- وجود مونومرهای واکنش نداده.
- ناخالصی های شیمیایی و مواد افزودنی.
- ترکیبات آزادشده در اثر تجزیه پلیمر.
- گرمای ایجاد شده هنگام پلیمریزاسیون.
- تماس موضعی با محصولات حاصل از واکنش شیمیایی.
روش انتخابی آزمون می تواند بر اساس ماهیت محصول و امکان استفاده از روش های جایگزین، از جمله مدل های آزمایشگاهی بازسازی شده پوست، تعیین شود.
هدف از این آزمون، اطمینان از عدم ایجاد تحریک نامطلوب در بافت محل استفاده است.
آزمون حساسیت زایی پوستی (Skin Sensitization Test)
استاندارد مرجع: ISO 10993-10
این آزمون برای بررسی احتمال ایجاد حساسیت ایمنی در اثر تماس با مواد تشکیل دهنده چسب جراحی انجام می شود.
برخی ترکیبات شیمیایی موجود در فرمولاسیون سیانواکریلاتی و محصولات حاصل از تجزیه آن ممکن است در افراد مستعد موجب واکنش های حساسیتی شوند.
در ارزیابی این محصول باید موارد زیر مورد توجه قرار گیرند:
- مونومر سیانواکریلات و ناخالصی های آن.
- مواد پایدارکننده و مهارکننده پلیمریزاسیون.
- افزودنی های موجود در فرمولاسیون.
- مواد آزادشده در اثر تجزیه و هیدرولیز پلیمر.
انتخاب روش ارزیابی حساسیت زایی باید با توجه به ویژگی های شیمیایی نمونه و امکان استفاده از روش های غیرحیوانی انجام شود.
برای محصولاتی با فرمولاسیون جدید یا ترکیبات شیمیایی متفاوت، ارزیابی حساسیت زایی اهمیت بیشتری دارد.
آزمون سمیت سیستمیک (Systemic Toxicity Test)
استاندارد مرجع: ISO 10993-11
هدف از این آزمون، بررسی احتمال بروز اثرات سمی عمومی در بدن در اثر جذب ترکیبات آزادشده از محصول است.
اگرچه چسب جراحی سیانواکریلاتی عمدتا به صورت موضعی استفاده می شود، اما وجود ترکیبات قابل استخراج، مونومرهای باقی مانده و محصولات حاصل از تجزیه می تواند احتمال مواجهه سیستمیک را ایجاد کند.
نوع ارزیابی سمیت سیستمیک باید با توجه به موارد زیر تعیین شود:
- ترکیب شیمیایی و میزان ناخالصی های محصول.
- مقدار مواد قابل استخراج و آزادشده.
- مدت باقی ماندن چسب در محل زخم.
- احتمال جذب ترکیبات از طریق بافت آسیب دیده.
- نتایج ارزیابی سمیت سلولی و مشخصات شیمیایی محصول.
بسته به نتایج ارزیابی ریسک، بررسی سمیت سیستمیک حاد و در صورت لزوم ارزیابی سمیت سیستمیک با مدت مواجهه طولانی تر قابل بررسی است.
انجام آزمون سمیت سیستمیک باید بر اساس شواهد مربوط به میزان مواجهه و خطرات احتمالی توجیه شود و صرف استفاده موضعی محصول به معنای حذف خودکار این ارزیابی نیست.
آزمون ارزیابی اثرات موضعی پس از کاشت (Implantation / Local Effects)
استاندارد مرجع: ISO 10993-6
این آزمون برای بررسی پاسخ موضعی بافت به مواد در تماس با بافت بدن طراحی شده است.
در چسب های جراحی سیانواکریلاتی، ارزیابی پاسخ بافتی اهمیت دارد؛ زیرا محصولات تجزیه پلیمر ممکن است در محل کاربرد باقی بمانند و بر روند التهاب و ترمیم زخم اثر بگذارند.
موارد قابل بررسی عبارتند از:
- میزان التهاب در محل تماس.
- واکنش سلول های التهابی.
- تشکیل بافت فیبروزی.
- تغییرات بافتی در اطراف ماده.
- شواهد آسیب بافتی و نکروز.
- روند ترمیم و بازسازی بافت.
این آزمون به ویژه در محصولاتی با فرمولاسیون جدید، زمان ماندگاری بیشتر در محل زخم یا شواهد مربوط به تجزیه و آزادسازی ترکیبات نامطلوب اهمیت پیدا می کند.
توجه: آزمون کاشتنی به صورت خودکار برای هر چسب موضعی الزامی نیست. روش ارزیابی باید با توجه به نوع تماس واقعی محصول و شواهد موجود انتخاب شود. با این حال، راهنمای اختصاصی FDA برای چسب های موضعی بستن پوست، ارزیابی پاسخ بافتی و مطالعات حیوانی در محل کاربرد را نیز مورد توجه قرار داده است.
جدول جمع بندی آزمون های زیست سازگاری چسب جراحی سیانواکریلاتی
| آزمون | استاندارد مرجع | اهمیت در ارزیابی محصول |
|---|---|---|
| سمیت سلولی (Cytotoxicity) | ISO 10993-5 | ارزیابی اثر مونومرهای باقی مانده و ترکیبات قابل استخراج بر سلول ها |
| تحریک کنندگی (Irritation) | ISO 10993-23 | بررسی احتمال تحریک بافت در محل کاربرد |
| حساسیت زایی (Sensitization) | ISO 10993-10 | بررسی احتمال ایجاد واکنش حساسیتی |
| سمیت سیستمیک (Systemic Toxicity) | ISO 10993-11 | بررسی احتمال اثرات سمی عمومی ناشی از مواد آزادشده |
| ارزیابی اثرات موضعی (Implantation) | ISO 10993-6 | بررسی واکنش بافتی و التهاب موضعی در صورت توجیه |
آیا برای چسب جراحی سیانواکریلاتی انجام همه آزمون ها ضروری است؟
خیر. انجام تمام آزمون های زیست سازگاری برای همه چسب های جراحی سیانواکریلاتی ضرورت یکسانی ندارد.
تولیدکننده باید ابتدا ارزیابی زیستی محصول را بر اساس ترکیب شیمیایی، نوع تماس، مدت مواجهه، محل استفاده و ویژگی های مواد حاصل از پلیمریزاسیون و تجزیه انجام دهد.
برای مثال، اگر تولیدکننده از یک فرمولاسیون شناخته شده با سابقه ایمنی مناسب استفاده کند و بتواند با مستندات معتبر، مشخصات شیمیایی و نتایج آزمون های قبلی، ایمنی برخی نقاط پایانی زیستی را اثبات کند، ممکن است انجام آزمون های تکراری ضرورت نداشته باشد.
در مقابل، در شرایط زیر ممکن است نیاز به آزمون های تکمیلی وجود داشته باشد:
- استفاده از مونومر جدید یا تغییر نوع سیانواکریلات.
- تغییر طول زنجیره جانبی مونومر.
- تغییر غلظت مواد پایدارکننده یا مهارکننده پلیمریزاسیون.
- تغییر فرمولاسیون یا افزودن مواد جدید.
- تغییر روش تولید و ایجاد احتمال افزایش ناخالصی ها.
- تغییر مدت زمان باقی ماندن محصول در محل زخم.
- مشاهده نتایج نامطلوب در آزمون سمیت سلولی.
- شناسایی محصولات تجزیه ای با خطرات سم شناسی قابل توجه.
- تغییر روش استریلیزاسیون یا بسته بندی به نحوی که بر ترکیب شیمیایی محصول اثر بگذارد.
نکته مهم: حذف یک آزمون باید با استدلال علمی و مستندات معتبر در گزارش ارزیابی زیستی توجیه شود. صرف انجام آزمون سمیت سلولی و دریافت نتیجه قابل قبول، برای اثبات کامل ایمنی چسب جراحی کافی نیست.
آزمون های پیشنهادی (تکمیلی) برای چسب جراحی سیانواکریلاتی چیست؟
علاوه بر آزمون های اصلی زیست سازگاری، انجام برخی بررسی های شیمیایی، سم شناسی و عملکردی برای چسب های سیانواکریلاتی اهمیت ویژه ای دارد.
شناسایی و اندازه گیری ترکیبات شیمیایی (Chemical Characterization)
استاندارد مرجع: ISO 10993-18
در این بررسی، ترکیبات شیمیایی موجود در محصول و مواد قابل استخراج یا آزادشده از آن شناسایی و ارزیابی می شوند.
برای چسب های سیانواکریلاتی، موارد زیر اهمیت دارند:
- شناسایی مونومرهای باقی مانده.
- بررسی ناخالصی های مواد اولیه.
- شناسایی مواد پایدارکننده و مهارکننده پلیمریزاسیون.
- بررسی ترکیبات حاصل از پلیمریزاسیون.
- شناسایی مواد آزادشده در اثر هیدرولیز و تجزیه پلیمر.
این بررسی به تولیدکننده کمک می کند تا ترکیبات بالقوه خطرناک را شناسایی کرده و مبنای علمی مناسبی برای ارزیابی سمیت فراهم کند.
ارزیابی ریسک سم شناسی ترکیبات (Toxicological Risk Assessment)
استاندارد مرجع: ISO 10993-17
پس از شناسایی مواد شیمیایی قابل استخراج و آزادشده از محصول، باید میزان مواجهه بیمار با این ترکیبات و خطرات سم شناسی احتمالی آنها ارزیابی شود.
در این مرحله، مقدار ترکیبات آزادشده، مدت مواجهه، مسیر ورود به بدن و اطلاعات سم شناسی موجود درباره هر ترکیب مورد بررسی قرار می گیرد.
این ارزیابی برای چسب های سیانواکریلاتی اهمیت ویژه ای دارد؛ زیرا ممکن است برخی مواد حاصل از تجزیه پلیمر، حتی در مقادیر کم، از نظر سمیت موضعی یا سیستمیک اهمیت داشته باشند.
بررسی محصولات حاصل از تجزیه پلیمر (Degradation Products Analysis)
یکی از مهم ترین بررسی های تکمیلی برای این محصول، ارزیابی تجزیه هیدرولیتیک چسب پلیمریزه شده است.
در این بررسی باید مشخص شود که پلیمر در شرایط مرتبط با استفاده چه ترکیباتی آزاد می کند و میزان آزادسازی این مواد در طول زمان چگونه تغییر می کند.
ترکیباتی مانند فرمالدهید و سیانو استات، بسته به ساختار شیمیایی چسب، باید از نظر احتمال تشکیل و میزان آزادسازی مورد توجه قرار گیرند.
برای این بررسی می توان از روش های کروماتوگرافی گازی و کروماتوگرافی مایع با روش تحلیلی معتبر و حساسیت متناسب با ترکیبات مورد نظر استفاده کرد.
آزمون سمیت ژنتیکی (Genotoxicity Test)
استانداردهای مرجع: ISO 10993-3 و روش های مرتبط OECD
در صورتی که ترکیبات شیمیایی شناسایی شده، ناخالصی ها یا محصولات حاصل از تجزیه دارای هشدارهای ژنوتوکسیکولوژیک باشند، ارزیابی پتانسیل آسیب به ماده ژنتیکی اهمیت پیدا می کند.
این بررسی به ویژه برای فرمولاسیون های جدید و محصولاتی که ترکیبات قابل استخراج ناشناخته دارند، قابل توجه است.
انتخاب آزمون های ژنوتوکسیسیته باید بر اساس نوع ترکیبات شناسایی شده، اطلاعات سم شناسی و ارزیابی ریسک انجام شود.
بررسی گرمای حاصل از پلیمریزاسیون (Heat of Polymerization Test)
پلیمریزاسیون سیانواکریلات یک واکنش گرمازا است و ممکن است هنگام استفاده از محصول، افزایش دما در محل کاربرد ایجاد شود.
در این آزمون، میزان افزایش دما هنگام پلیمریزاسیون چسب در شرایط شبیه به کاربرد واقعی بررسی می شود.
پارامترهای مهم عبارتند از:
- حداکثر دمای ایجاد شده.
- سرعت افزایش دما.
- مدت زمان باقی ماندن دمای بالا.
- تاثیر ضخامت لایه چسب بر افزایش دما.
- تاثیر مقدار مصرف چسب بر میزان گرمای تولید شده.
کنترل گرمای حاصل از پلیمریزاسیون برای جلوگیری از آسیب حرارتی به بافت های اطراف زخم اهمیت دارد.
بررسی عملکرد مکانیکی و استحکام اتصال (Mechanical Performance)
علاوه بر ایمنی زیستی، عملکرد مکانیکی چسب نیز باید بررسی شود تا اطمینان حاصل شود که محصول در شرایط مصرف، توانایی حفظ اتصال لبه های زخم را دارد.
آزمون های قابل بررسی عبارتند از:
- استحکام کششی (Tensile Strength).
- استحکام برشی (Shear Strength).
- مقاومت در برابر جدا شدن (Peel Strength).
- استحکام بسته شدن زخم (Wound Closure Strength).
- زمان پلیمریزاسیون و تثبیت اتصال (Setting Time).
برای ارزیابی عملکرد مکانیکی چسب های بافتی، روش های استاندارد ASTM F2255، ASTM F2256، ASTM F2258 و ASTM F2458 قابل بررسی هستند.
انتخاب روش آزمون باید با نوع کاربرد و عملکرد مورد انتظار محصول مطابقت داشته باشد.
خدمات تخصصی سنجش ساناژن در حوزه زیست سازگاری تجهیزات پزشکی
آزمایشگاه سنجش ساناژن با ارائه خدمات تخصصی در زمینه ارزیابی زیست سازگاری و سمیت تجهیزات پزشکی، آماده همکاری با تولیدکنندگان و شرکت های فعال در حوزه ملزومات پزشکی است.
خدمات قابل ارائه برای ارزیابی ایمنی چسب های جراحی و سایر محصولات پزشکی شامل موارد زیر است:
- آزمون سمیت سلولی (Cytotoxicity).
- آزمون تحریک کنندگی (Irritation).
- آزمون حساسیت زایی (Sensitization).
- آزمون سمیت سیستمیک (Systemic Toxicity).
- آزمون های ژنوتوکسیسیته (Genotoxicity).
- بررسی ترکیبات شیمیایی و مواد قابل استخراج.
- ارزیابی ریسک سم شناسی ترکیبات شیمیایی.
انتخاب صحیح آزمون های زیست سازگاری، علاوه بر کاهش هزینه های غیرضروری، به تولیدکنندگان کمک می کند تا مستندات علمی و قابل دفاعی برای ارزیابی ایمنی محصولات خود تهیه کنند.
جهت دریافت مشاوره تخصصی درباره آزمون های مورد نیاز چسب جراحی سیانواکریلاتی، بررسی فرمولاسیون محصول و انتخاب برنامه مناسب ارزیابی زیست سازگاری، با کارشناسان آزمایشگاه سنجش ساناژن تماس بگیرید.
سنجش ساناژن؛ همراه تولیدکنندگان تجهیزات پزشکی در مسیر ارزیابی ایمنی و زیست سازگاری محصولات پزشکی.
مشاوره و ثبت درخواست آزمون
اگر تولیدکننده تجهیزات پزشکی هستید و برای دریافت مجوز، تکمیل پرونده فنی یا ارزیابی ایمنی محصول خود به آزمون های زیست سازگاری نیاز دارید، کارشناسان سنجش ساناژن آماده ارائه مشاوره تخصصی هستند.
جهت مشاوره انتخاب آزمون های مورد نیاز محصول و دریافت اطلاعات درباره نحوه ارسال نمونه، با کارشناسان سنجش ساناژن تماس بگیرید.
روشهای ارتباط با ما:
📱 پیامرسان بله: 989900100182+
📞 تماس تلفنی: 982191010809+
📧 ایمیل: ssanagene@gmail.com
دیدگاه خود را بنویسید