آزمون‌های زیست‌سازگاری

الزام دریافت تأییدیه برای تجهیزات پزشکی، مواد اولیه، محصولات آرایشی و دارویی

خلاصه آزمون ها

زمینه و هدف: آزمون‌های زیست‌سازگاری (Biocompatibility Tests) مجموعه‌ای از ارزیابی‌های آزمایشگاهی و زیستی هستند که به منظور تعیین ایمنی مواد، تجهیزات پزشکی، ایمپلنت‌ها، فرآورده‌های دندانپزشکی و سایر محصولات در تماس با بدن انسان انجام می‌شوند. زیست‌سازگاری به توانایی یک ماده در انجام عملکرد مورد انتظار خود در محیط بیولوژیکی بدون ایجاد اثرات نامطلوب موضعی یا سیستمیک اطلاق می‌شود. با گسترش استفاده از مواد نوین در تجهیزات پزشکی، ارزیابی زیست‌سازگاری به یکی از مهم‌ترین الزامات قانونی و علمی در توسعه محصولات پزشکی تبدیل شده است. استاندارد ISO 10993 به عنوان معتبرترین مرجع بین‌المللی، چارچوب جامعی برای ارزیابی زیستی تجهیزات پزشکی ارائه می‌دهد. هدف اصلی آزمون‌های زیست‌سازگاری، شناسایی خطرات بالقوه بیولوژیکی، ارزیابی ریسک، تضمین ایمنی بیماران و فراهم نمودن شواهد علمی لازم برای اخذ مجوزهای قانونی و ورود محصول به بازار است.

روش انجام: تست زیست سازگاری بر اساس ماهیت ماده، نوع تماس با بدن، مدت زمان تماس و کاربرد نهایی محصول طراحی می‌شوند. طبق رویکرد مدیریت ریسک در ISO 10993-1، ابتدا مشخصات ماده و شرایط استفاده محصول بررسی شده و سپس آزمون‌های مورد نیاز انتخاب می‌شوند.

ارزیابی زیست‌سازگاری معمولاً شامل دو گروه اصلی است:

آزمون‌های برون‌تنی (In Vitro):

  • سمیت سلولی (ISO 10993-5)
  • سمیت ژنی (ISO 10993-3)
  • آزمون‌های اندوتوکسین و تب‌زایی
  • برخی آزمون‌های خون‌سازگاری آزمایشگاهی
  • ارزیابی چسبندگی و تکثیر سلولی

آزمون‌های درون‌تنی (In Vivo):

  • تحریک‌زایی پوستی و مخاطی
  • حساسیت‌زایی
  • آزمون‌های سمیت سیستمیک حاد، تحت‌حاد، تحت‌مزمن و مزمن
  • آزمون کاشت (Implantation)
  • سرطان‌زایی
  • سمیت تولیدمثلی و تکاملی
  • ارزیابی پاسخ‌های موضعی و سیستمیک

در این مطالعات، نمونه یا عصاره محصول در شرایط استاندارد با سلول‌ها، خون یا حیوانات آزمایشگاهی در تماس قرار می‌گیرد. سپس شاخص‌هایی مانند زنده‌مانی سلولی، پاسخ‌های التهابی، تغییرات بافتی، آسیب ژنتیکی، عملکرد اندام‌ها و سایر اثرات بیولوژیکی ارزیابی می‌شوند. نتایج حاصل با گروه‌های کنترل مقایسه شده و میزان ایمنی زیستی محصول تعیین می‌گردد.

یافته‌ها و طبقه‌بندی: یافته‌های آزمون‌های زیست‌سازگاری اطلاعات جامعی درباره تعامل محصول با سیستم‌های زیستی فراهم می‌کنند. مواد زیست‌سازگار معمولاً موجب حفظ عملکرد طبیعی سلول‌ها و بافت‌ها شده و واکنش‌های نامطلوب قابل توجهی ایجاد نمی‌کنند. در مقابل، مواد ناسازگار ممکن است باعث سمیت سلولی، التهاب، حساسیت‌زایی، آسیب ژنتیکی، سمیت سیستمیک یا واکنش‌های شدید بافتی شوند.

بر اساس نتایج حاصل، محصولات معمولاً در یکی از دسته‌های زیر طبقه‌بندی می‌شوند:

  • زیست‌سازگار و قابل قبول
  • دارای اثرات خفیف و قابل کنترل
  • دارای اثرات متوسط و نیازمند ارزیابی تکمیلی
  • دارای اثرات شدید و غیرقابل قبول

این طبقه‌بندی در کنار ارزیابی ریسک، مبنای تصمیم‌گیری درباره پذیرش یا اصلاح محصول قرار می‌گیرد.

نتیجه‌گیری: آزمون‌های زیست‌سازگاری یکی از ارکان اصلی تضمین ایمنی تجهیزات پزشکی و مواد زیستی هستند و نقش مهمی در محافظت از سلامت بیماران ایفا می‌کنند. این آزمون‌ها با ارزیابی جامع اثرات سلولی، بافتی، ژنتیکی و سیستمیک، امکان شناسایی خطرات بالقوه را پیش از استفاده بالینی فراهم می‌سازند. اجرای صحیح مطالعات زیست‌سازگاری مطابق استانداردهای خانواده ISO 10993 موجب افزایش اطمینان از ایمنی و کارایی محصولات، کاهش ریسک‌های بالینی و تسهیل اخذ مجوزهای نظارتی می‌شود. از این رو، ارزیابی زیست‌سازگاری بخش جدایی‌ناپذیر توسعه، تولید و کنترل کیفیت تجهیزات پزشکی مدرن به شمار می‌رود.

واژگان کلیدی: زیست‌سازگاری، Biocompatibility، ISO 10993، ارزیابی زیستی تجهیزات پزشکی، Biological Evaluation، سمیت سلولی، Cytotoxicity، سمیت ژنی، Genotoxicity، تحریک‌زایی، حساسیت‌زایی، آزمون کاشت، سمیت سیستمیک، مدیریت ریسک زیستی، ایمنی تجهیزات پزشکی، Medical Device Safety، Biomaterials، تست زیست سازگاری.

تصویر  خلاصه آزمون ها

خلاصه-روند-تست-زیست-سازگاری

⚠️ الزامات قانونی

آزمایشگاه سنجش ساناژن با مجوز رسمی از سازمان غذا و داروی ایران، تأییدیه WHO و رعایت الزامات ISO 17025 و اصول GLP، کلیه آزمون‌های زیست‌سازگاری مورد نیاز برای اخذ پروانه ساخت، کد IRC و تاییدیه صادرات (بازار چین، اروپا و سایر کشورها) را انجام می‌دهد. این خدمات شامل سمیت سلولی (MTT، XTT، ATP، Alamar Blue، LDH، Neutral Red، Agar Diffusion، MEM Elution، سد دنتین)، سمیت سیستمیک (حاد، تحت حاد، تحت مزمن، مزمن – خوراکی، تزریقی، جلدی، استنشاقی)، سمیت ژنی (ایمز، ریزهسته، کومت، انحراف کروموزومی، HPRT، تشکیل کلونی)، خون‌سازگاری (همولیز، انعقاد، ترومبوز، پلاکت، کمپلمان)، اندوتوکسین و تب‌زایی (LAL، rFC، MAT) و آزمون کاشت (زیرجلدی، عضلانی، استخوانی، مغزی) بر اساس استانداردهای ISO 10993، OECD، USP، EP و BP می‌باشد. گزارش نهایی فقط به زبان انگلیسی صادر شده و برای تمام مراجع قانونی داخلی و بین‌المللی قابل استناد است.

ISO 10993-1 | ارزیابی و آزمون در فرآیند مدیریت ریسک: استاندارد چارچوب اصلی برای برنامه‌ریزی، انجام و مستندسازی ارزیابی زیست‌سازگاری تجهیزات پزشکی بر اساس نوع و مدت تماس با بدن.

ISO 10993-2 | الزامات رفاه حیوانات: حداقل الزامات برای اطمینان از رعایت اخلاق در استفاده از حیوانات برای آزمون‌های زیست‌سازگاری.

ISO 10993-3 | آزمون‌های سمیت ژنی، سرطان‌زایی و سمیت باروری: ارزیابی آسیب به DNA، پتانسیل ایجاد تومور و اثرات مضر بر باروری و رشد جنین.

ISO 10993-4 | انتخاب آزمون‌های برهمکنش با خون: ارزیابی اثرات ماده بر خون از جمله همولیز، ترومبوز، انعقاد، فعال شدن پلاکت و سیستم کمپلمان.

ISO 10993-5 | آزمون‌های سمیت سلولی برون تنی: ارزیابی آسیب یا مرگ سلول‌ها با روش‌هایی مانند MTT، XTT، قرمز خنثی، ATP و Alamar Blue روی رده سلولی ال-۹۲۹.

ISO 10993-6 | آزمون‌های اثرات موضعی پس از کاشت: ارزیابی واکنش بافت بدن در مواجهه با ایمپلنت در محل‌های زیرجلدی، عضلانی، استخوانی و مغزی.

ISO 10993-7 | باقیمانده استریلیزاسیون اتیلن اکساید: تعیین محدودیت‌های مجاز و روش‌های اندازه‌گیری باقیمانده‌های اتیلن اکساید و اتیلن کلروهیدرین.

ISO 10993-8 | انتخاب و صلاحیت مواد مرجع برای آزمون‌های زیستی: راهنمای انتخاب مواد مرجع استاندارد به عنوان کنترل در آزمون‌های زیست‌سازگاری.

ISO 10993-9 | چارچوب شناسایی و کمّی سازی محصولات تخریب بالقوه: اصول کلی برای شناسایی و اندازه‌گیری محصولات حاصل از تخریب مواد.

ISO 10993-10 | آزمون‌های تحریک‌پذیری و حساسیت‌زایی با تأخیر: ارزیابی پتانسیل ماده در ایجاد واکنش‌های التهابی پوستی و آلرژی تماسی (حساسیت‌زایی).

ISO 10993-11 | آزمون‌های سمیت سیستمیک: ارزیابی اثرات سمی منتشر شده به کل بدن در سطوح حاد، تحت حاد، تحت مزمن و مزمن.

ISO 10993-12 | آماده سازی نمونه و مواد مرجع: روش‌های انتخاب بخش نماینده از تجهیزات پزشکی، آماده‌سازی نمونه، عصاره‌گیری و انتخاب مواد مرجع.

ISO 10993-13 | شناسایی و کمّی سازی محصولات تخریب از تجهیزات پزشکی پلیمری: روش‌های شبیه‌سازی تخریب و آنالیز محصولات حاصل از تخریب پلیمرها در شرایط آزمایشگاهی و واقعی.

ISO 10993-14 | شناسایی و کمّی سازی محصولات تخریب از مواد سرامیکی: روش‌های تهیه محلول محصولات تخریب از سرامیک‌ها برای آنالیز و کمّی سازی.

ISO 10993-15 | شناسایی و کمّی سازی محصولات تخریب از فلزات و آلیاژها: دستورالعمل‌های طراحی آزمون برای شناسایی و اندازه‌گیری محصولات تخریب از تجهیزات فلزی.

ISO 10993-16 | طراحی مطالعه سمیت جنبشی برای محصولات تخریب و مواد شوینده شیمیایی: اصول طراحی مطالعات جذب، توزیع، متابولیسم و دفع مواد آزاد شده.

ISO 10993-17 | تعیین محدودیت‌های مجاز برای مواد شوینده شیمیایی: روش‌های محاسبه حداکثر مجاز مواد آزاد شونده از تجهیزات پزشکی بر اساس داده‌های سم شناسی.

ISO 10993-18 | شناسایی شیمیایی مواد: چارچوب شناسایی و کمّی سازی اجزای شیمیایی تجهیزات پزشکی، مواد خام و محصولات تخریب.

ISO/TS 10993-19 | شناسایی فیزیکوشیمیایی، مورفولوژیکی و توپوگرافی مواد: مجموعه پارامترها و روش‌های آزمون برای ارزیابی خصوصیات فیزیکی مواد در تجهیزات پزشکی نهایی.

ISO/TS 10993-20 | اصول و روش‌های آزمون ایمنی شناسی: راهنمای ارزیابی پتانسیل تجهیزات پزشکی در ایجاد پاسخ‌های ایمنی نامطلوب در بدن.

ISO/TR 10993-22 | راهنمای نانومواد: ملاحظات ویژه برای ارزیابی زیست‌سازگاری تجهیزات پزشکی حاوی یا ساخته شده از نانومواد.

ISO 10993-23 | آزمون‌های تحریک‌پذیری: روش‌های پیش‌بینی و طبقه‌بندی پتانسیل تحریک‌پذیری تجهیزات پزشکی و مواد تشکیل‌دهنده آن‌ها (جانشین بخش تحریک‌پذیری ISO 10993-10).

ISO/TR 10993-24 | اندازه‌گیری سیتوکین های التهابی مرتبط با ایمنی مواد: مدل‌سازی پاسخ ایمنی از طریق سنجش آزادسازی سیتوکاین‌های کلیدی برای ارزیابی سازگاری مواد.

ISO 10993-25 | ارزیابی زیست‌سازگاری تجهیزات پزشکی در تماس با مایعات بدن: ارزیابی سازگاری مواد در معرض مایعات بیولوژیکی مانند خون، ادرار و بزاق با روش‌های آزمایشگاهی و زنده.

TG ۴۰۲ | سمیت حاد جلدی: اعمال نمونه به صورت پچ به مدت ۲۴ ساعت بر روی پوست تراشیده شده حیوان. ثبت علائم بالینی، مرگ و میر و محاسبه LD50. مدت: ۱۴ روز.

TG ۴۰۳ | سمیت حاد استنشاقی: قرار دادن حیوان در محفظه استنشاقی به مدت ۴ ساعت در معرض ذرات قابل تنفس یا بخارات. محاسبه LC50. مدت: ۱۴ روز.

TG ۴۰۴ | تحریک‌پذیری/خوردگی حاد پوستی: ارزیابی پتانسیل ماده برای ایجاد التهاب برگشت‌پذیر (تحریک) یا آسیب غیرقابل برگشت (خوردگی) روی پوست سالم. مدت: ۱ تا ۲ هفته.

TG ۴۰۵ | تحریک‌پذیری/خوردگی حاد چشمی: ارزیابی توانایی ماده در ایجاد التهاب (تحریک) یا آسیب دائمی (خوردگی) به چشم. مدت: ۳ روز تا ۳ هفته.

TG ۴۰۷ | سمیت تحت حاد خوراکی ۲۸ روزه: تجویز روزانه نمونه از طریق لوله معده به مدت ۲۸ روز. بررسی بیوشیمی خون، هماتولوژی و آسیب‌شناسی بافتی کبد، کلیه، طحال، قلب و ریه.

TG ۴۰۸ | سمیت تحت مزمن خوراکی ۹۰ روزه: تجویز روزانه نمونه به مدت ۹۰ روز. ارزیابی کامل بیوشیمی، هماتولوژی، آنالیز ادرار، آسیب‌شناسی بافتی حداقل ۱۰ اندام.

TG ۴۱۰ | سمیت تحت حاد جلدی ۲۸ روزه: اعمال روزانه نمونه روی پوست به مدت ۶ ساعت در روز و ۲۸ روز. بررسی علائم بالینی، تغییرات پوست و آسیب‌شناسی اندام‌ها.

TG ۴۱۱ | سمیت تحت مزمن جلدی ۹۰ روزه: اعمال روزانه نمونه روی پوست به مدت ۶ ساعت در روز و ۹۰ روز. ارزیابی کامل سیستمیک و آسیب‌شناسی.

TG ۴۱۲ | سمیت تحت حاد استنشاقی ۲۸ روزه: مواجهه روزانه ۶ ساعت در روز به مدت ۲۸ روز با آئروسل یا بخار در محفظه استنشاقی. تمرکز بر آسیب‌شناسی ریه و نای.

TG ۴۱۳ | سمیت تحت مزمن استنشاقی ۹۰ روزه: مواجهه روزانه ۶ ساعت در روز به مدت ۹۰ روز. ارزیابی کامل بافت‌های تنفسی و اندام‌های سیستمیک.

TG ۴۱۴ | سمیت تکوینی: تجویز ماده به موش یا خرگوش باردار در دوره بحرانی بارداری. بررسی ناهنجاری‌های جنین (اسکلتی و احشایی) و سقط. مدت: ۱۰ تا ۱۸ روز بسته به گونه.

TG ۴۱۵ | سمیت تولیدمثلی – یک نسل: تجویز به والدین نر و ماده. بررسی باروری، جفت‌گیری و رشد فرزندان تا بلوغ. مدت: ۳ تا ۴ ماه.

TG ۴۱۶ | سمیت تولیدمثلی – دو نسل: مشابه TG ۴۱۵ اما دو نسل متوالی. تشخیص اثرات ارثی و تاخیری بر توانایی تولید مثل. مدت: ۶ تا ۸ ماه.

TG ۴۱۹ | سمیت عصبی تاخیری (ارگانوفسفره): تجویز یک دوز واحد به مرغ ماده بالغ. مشاهده فلج تاخیری (پس از ۲ تا ۳ هفته) و آسیب نخاع (دمیلیناسیون). مدت: ۳ هفته تا ۳ ماه.

TG ۴۲۰ | سمیت حاد خوراکی – روش دوز ثابت: تجویز خوراکی دوزهای ثابت ۵، ۵۰، ۳۰۰، ۱۰۰۰، ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم. مشاهده علائم بالینی برای طبقه‌بندی خطر.

TG ۴۲۱ | غربالگری سمیت تولیدمثلی/تکوینی: روش سریع (حدود ۲ هفته) با تعداد حیوانات کمتر. تشخیص علائم اولیه خطر بر باروری و جنین.

TG ۴۲۲ | غربالگری ترکیبی سمیت تولیدمثلی و تحت حاد ۲۸ روزه: ترکیب سمیت تحت حاد (TG ۴۰۷) با نشانگرهای باروری. کاهش ۵۰ درصدی تعداد حیوانات.

TG ۴۲۳ | سمیت حاد خوراکی – روش کلاس سمی: روش سه مرحله‌ای با مشاهده مرگ و میر در دوزهای ۵، ۵۰، ۳۰۰، ۱۰۰۰، ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم. تعیین LD50 و کلاس بندی.

TG ۴۲۴ | سمیت عصبی در جوندگان (۹۰ روزه): تجویز روزانه ماده به مدت ۹۰ روز. ارزیابی رفتار (فعالیت حرکتی، هماهنگی)، آسیب‌شناسی مغز، نخاع و اعصاب محیطی، آنزیم‌های عصبی.

TG ۴۲۵ | سمیت حاد خوراکی – روش تطابقی بالا و پایین: شروع از دوز پیش‌بینی شده و تنظیم دوز بر اساس پاسخ. نیاز به حیوانات کمتر (۶ تا ۱۰ عدد).

TG ۴۲۶ | سمیت تکوینی عصبی: تجویز ماده به ماده باردار از زمان لانه‌گزینی تا شیردهی. بررسی رفتار و یادگیری فرزندان و آسیب‌شناسی دقیق مغز. مدت: ۳ تا ۴ ماه.

TG ۴۲۹ | حساسیت‌زایی پوستی – LLNA: آزمایش موضعی گره لنفاوی موش. اعمال نمونه به مدت ۳ روز روی پشت گوش. اندازه‌گیری تکثیر لنفوسیت‌ها در روز پنجم. نسبت تحریک ≥ ۳ نشانه حساسیت‌زایی.

TG ۴۴۲C | حساسیت‌زایی پوستی – اتصال شیمیایی به پروتئین (DPRA): روش بدون حیوان، ارزیابی توانایی ماده برای اتصال به پروتئین‌های مدل. مرحله اول از مجموعه ۴۴۲.

TG ۴۴۲D | حساسیت‌زایی پوستی – فعال شدن کراتینوسیت (KeratinoSens): روش بدون حیوان، اندازه‌گیری فعال شدن مسیر ARE در سلول‌های کراتینوسیت انسانی. مرحله دوم.

TG ۴۴۲E | حساسیت‌زایی پوستی – فعال شدن سلول دندریتیک (h-CLAT): روش بدون حیوان، اندازه‌گیری مارکرهای CD86 و CD54 روی سلول‌های دندریتیک انسانی. مرحله سوم.

TG ۴۴۳ | سمیت تولیدمثلی توسعه‌یافته یک نسل (EOGRTS): مطالعه جامع شامل نشانگرهای باروری، رشد جنین، تولد، شیردهی، سیستم ایمنی، غدد درون‌ریز و سیستم عصبی. مدت: ۶ تا ۸ ماه.

TG ۴۵۳ | سمیت مزمن و سرطان‌زایی ترکیبی: مطالعه ۱۲ تا ۲۴ ماهه روی جوندگان. ارزیابی همزمان آسیب‌های تجمعی در اندام‌ها و پتانسیل تومورزایی.

TG ۴۵۵ | اختلال غدد درون‌ریز – گیرنده استروژن (ER TA): روش in vitro، اندازه‌گیری فعال شدن گیرنده استروژن توسط ماده. مدت: ۲ تا ۳ هفته.

TG ۴۵۶ | اختلال غدد درون‌ریز – تولید هورمون در تخمدان (H295R): روش in vitro، ارزیابی اثر ماده بر تولید استروژن و تستوسترون در سلول‌های H295R. مدت: ۴ تا ۵ هفته.

TG ۴۵۸ | اختلال غدد درون‌ریز – گیرنده آندروژن (AR TA): روش in vitro، اندازه‌گیری فعال شدن گیرنده آندروژن توسط ماده. مدت: ۴ تا ۵ هفته.

TG ۴۷۱ | جهش باکتریایی – آزمون ایمز: استفاده از پنج سویه سالمونلا تیفی موریوم و یک سویه اشرشییا کلی. بررسی جهش برگشتی در محیط فاقد هیستیدین.

TG ۴۷۳ | انحراف کروموزومی برون تنی: کشت سلول‌های پستانداران (CHO, V79 یا لنفوسیت انسانی). بررسی میکروسکوپی کروموزوم‌ها برای تشخیص شکستگی، تبادل و بازآرایی.

TG ۴۷۴ | ریزهسته – برون تنی (Micronucleus): تیمار سلول‌های پستانداران و شمارش سلول‌های حاوی ریزهسته در انتهای میتوز. تشخیص همزمان شکست کروموزومی و ناهنجاری دوک میتوزی.

TG ۴۷۶ | جهش ژنی در سلول‌های پستانداران (HPRT): کشت سلول‌های CHO یا لنفومای موش. جهش در ژن HGPRT باعث مقاومت به آنالوگ نوکلئوزیدی می‌شود. شمارش کلونی‌های جهش‌یافته.

TG ۴۸۷ | ریزهسته – برون تنی (روش جایگزین و ارجح): مشابه TG ۴۷۴ اما با حساسیت بالاتر و قابلیت تشخیص آنیوژنیسیته. جایگزین مناسب برای TG ۴۷۳.

TG ۴۸۹ | الکتروفورز سلول منفرد (کومت): تشخیص شکست DNA تک و دو رشته‌ای در سطح سلول منفرد. اندازه‌گیری درصد DNA در دم دنباله‌دار. بالاترین حساسیت برای سمیت ژنی.

TG ۴۹۷ | رویکردهای تعریف‌شده در حساسیت‌زایی پوستی: استفاده از یک یا چند آزمون (ترجیحاً غیر حیوانی) و الگوریتم تفسیری استاندارد برای طبقه‌بندی ریسک حساسیت‌زایی.

 USP 87 | تست سمیت سلولی برون تنی: این یک روش آزمایشگاهی برای ارزیابی سمی بودن یک ماده روی سلول‌هاست. در این تست، سلول‌های فیبروبلاست موش (L929) در یک محیط کشت مخصوص (MEM) قرار می‌گیرند. سپس عصاره‌ای از نمونه شما روی آن‌ها ریخته می‌شود. بعد از ۴۸ ساعت، کارشناس زیر میکروسکوپ به دنبال تغییر شکل یا مرگ سلول‌ها می‌گردد و نتیجه را در یک مقیاس ۴-۰ برای شما نمره‌دهی می‌کند.

 USP 88 | آزمون زیست‌سازگاری درون‌تنی: برخلاف تست قبل، این تست روی حیوانات زنده انجام می‌شود تا واکنش بدن در مواجهه با قطعات پلاستیکی بررسی شود. بر اساس نتایج، پلاستیک‌ها در شش کلاس (از I تا VI) دسته‌بندی می‌شوند. هرچه عدد کلاس بالاتر باشد، تست‌های سخت‌تری روی آن پلاستیک انجام شده است. به همین دلیل، کلاس VI به عنوان سخت‌گیرانه‌ترین استاندارد شناخته می‌شود.

 USP 151 | تست تب‌زایی خرگوش (Pyrogen Test): این یک روش سنتی برای تشخیص وجود مواد تب‌زا (مانند اندوتوکسین) است. محلول نمونه به داخل ورید خرگوش تزریق می‌شود و سپس دمای حیوان در مدت زمان مشخصی اندازه‌گیری می‌شود.

 USP 85 | تست LAL برای اندوتوکسین باکتریایی: یک تست بیولوژیکی بسیار حساس است که از خون خرچنگ نعل اسبی استفاده می‌کند تا وجود اندوتوکسین باکتری‌های گرم‌منفی را تشخیص دهد.

Appendix XIV E / BP | آزمون سمیت غیرعادی: یک آزمون کیفی و سریع برای تشخیص آلودگی‌های سمی تصادفی. معمولاً با تزریق ماده به موش انجام می‌شود و پس از ۲۴ ساعت علائم بیماری یا مرگ حیوان بررسی می‌گردد.

آزمون تب‌زایی خرگوش (حذف شده از BP در ۲۰۲۵) | روش سنتی تشخیص مواد تب‌زا: روش سنتی تشخیص مواد تب‌زا مانند اندوتوکسین از طریق تزریق نمونه به خرگوش و اندازه‌گیری افزایش دمای بدن. این روش از سال ۲۰۲۵ از BP حذف و با روش‌های جایگزین بدون حیوان جایگزین شده است.

EP 2.6.14 | آزمون اندوتوکسین باکتریایی (BET): روشی حساس با قابلیت شناسایی تا ۰/۰۰۵ واحد اندوتوکسین بر میلی‌لیتر بر پایه لیزات سلول‌های خونی خرچنگ نعل اسبی (LAL) که به عنوان جایگزین اصلی آزمون تب‌زایی خرگوش در BP پذیرفته شده است.

EP 2.6.30 | آزمون فعال‌سازی مونوسیت (MAT): روشی مدرن و بدون حیوان که با کشت سلول‌های خونی انسان (مونوسیت) و اندازه‌گیری سیتوکاین‌های آن، هرگونه ماده تب‌زا (چه اندوتوکسین و چه غیر آن) را تشخیص می‌دهد.

BP / ISO 10993-6 (BS EN) | آزمون کاشت: روش ارزیابی واکنش موضعی بافت زنده (معمولاً بافت زیرجلدی یا عضله خرگوش) نسبت به مواد کاشته شده.

گام اول | تعیین مدت تماس محصول با بدن

تماس کوتاه مدت (کمتر از ۲۴ ساعت):
مثال: کاتتر عروقی کوتاه مدت، سوزن، لوله تراشه، پانسمان سوختگی با تعویض روزانه.
آزمون‌های الزامی: سمیت سلولی (ISO 10993-5) + سمیت حاد سیستمیک (ISO 10993-11).
در صورت تماس با خون، خون‌سازگاری شامل همولیز + انعقاد + اندوتوکسین (LAL) نیز الزامی است.

تماس متوسط (۲۴ ساعت تا ۳۰ روز):
مثال: کاتتر مرکزی موقت، ونتیلاتور بستری، پمپ انسولین خارجی، چسب جراحی با تعویض هفتگی.
آزمون‌های الزامی: سمیت سلولی + سمیت تحت حاد (۲۸ روزه) + سمیت ژنی (آزمون ایمز + ریزهسته + کومت).
در صورت تماس با خون، پنل کامل خون‌سازگاری (همولیز، انعقاد، ترومبوز، پلاکت) و اندوتوکسین (MAT ارجح) اضافه می‌شود.

تماس طولانی مدت (۳۰ روز تا ۱ سال):
مثال: ایمپلنت دندانی موقت، پیچ ارتوپدی قابل برداشت، نخ بخیه غیرقابل جذب، کاتتر دیالیز مزمن.
آزمون‌های الزامی: موارد فوق + سمیت تحت مزمن (۹۰ روزه) + آزمون کاشت (متناسب با محل کاشت).

تماس دائمی (بیش از ۱ سال یا کاشتنی دائمی):
مثال: ایمپلنت دندانی دائمی، پروتز مفصل، استنت عروقی، دریچه قلب مصنوعی، پمپ خون قابل کاشت.
آزمون‌های الزامی: موارد فوق + سمیت مزمن (۶ تا ۱۲ ماه) + آزمون کاشت در بافت مربوطه (زیرجلدی، عضلانی، استخوانی، مغزی) + آزمون تشکیل کلونی (OECD 479) برای ارزیابی سرطان‌زایی.

گام دوم | تعیین نوع تماس و آزمون‌های اختصاصی

تماس با خون (مستقیم یا غیرمستقیم):
الزامی: همولیز + انعقاد برای تماس کمتر از ۲۴ ساعت.
برای تماس بیشتر از ۲۴ ساعت: ترومبوز + پلاکت نیز الزامی است.
برای ایمپلنت عروقی و دریچه قلب: پنج آزمون کامل خون‌سازگاری (همولیز، انعقاد، ترومبوز، پلاکت، کمپلمان) + اندوتوکسین (MAT).

تماس با بافت عمقی (عضله، استخوان، مغز، بافت همبند زیر پوست):
الزامی: آزمون کاشت بر اساس محل واقعی (زیرجلدی، عضلانی، استخوانی، مغزی).
به همراه سمیت سیستمیک (تحت مزمن یا مزمن بسته به مدت) و سمیت ژنی (باتری حداقلی).

تماس با غشای مخاطی (دهان، بینی، چشم، روده، مثانه):
الزامی: سمیت سلولی + سمیت حاد یا تحت حاد (بسته به مدت). برای غشای مخاطی حساس (مثل چشم) آزمون تحریک‌پذیری (OECD 405) نیز الزامی است.

تماس با پوست سالم و آسیب دیده:
پوست سالم و تماس کوتاه (کمتر از ۲۴ ساعت): فقط سمیت سلولی (در صورت ترکیب مشکوک).
پوست آسیب دیده (سوختگی، زخم) و تماس طولانی: سمیت سلولی + سمیت حاد + تحریک‌پذیری + حساسیت‌زایی (LLNA).

گام سوم | محصولات خاص

محصولات دندانپزشکی (تماس با عاج و پالپ):
الزامی: آزمون سد دنتین (ISO 7405) + آزمون ARE (استرس اکسیداتیو) به همراه سمیت سلولی و آزمون کاشت زیرجلدی (برای مواد ترمیمی عمقی).

محصولات آرایشی و بهداشتی (کرم، شامپو، لوسیون، پماد):
تماس با پوست سالم: سمیت سلولی (در صورت جذب سیستمیک یا تماس با غشای مخاطی، سمیت حاد جلدی و حساسیت‌زایی نیز الزامی است).
محصولات آرایشی با جذب سیستمیک (کرم ضدآفتاب، ضدچروک): سمیت حاد خوراکی و جلدی + سمیت ژنی (ایمز + ریزهسته).

داروها و واکسن‌های تزریقی:
الزامی: سمیت سلولی + سمیت حاد و تحت حاد + سمیت ژنی (ایمز + ریزهسته + کومت) + اندوتوکسین (MAT یا LAL) + سمیت تولیدمثلی (در صورت مصرف مزمن).

تجهیزات پزشکی خارج از بدن (دستگاه مانیتور، سمعک، عینک، ابزار جراحی بدون تماس با زخم):
آزمون زیست‌سازگاری الزامی نیست، مگر اینکه مواد تماس‌دهنده (دسته، پد، لوله) با بدن تماس داشته باشند.


جمع‌بندی نهایی و هشدار

  • برای تماس کمتر از ۲۴ ساعت با خون یا بافت عمقی: سمیت سلولی + سمیت حاد + همولیز + انعقاد + LAL.
  • برای تماس ۲۴ ساعت تا ۳۰ روز: + سمیت تحت حاد + باتری سمیت ژنی (ایمز + ریزهسته + کومت) + در صورت تماس خونی پنل خون‌سازگاری کامل.
  • برای تماس ۳۰ روز تا ۱ سال: + سمیت تحت مزمن + آزمون کاشت (در صورت ایمپلنت).
  • برای تماس بیش از ۱ سال (دائمی): + سمیت مزمن + آزمون کاشت کامل + OECD 479 (تشکیل کلونی).
  • انتخاب اشتباه آزمون‌ها = رد گزارش توسط سازمان غذا و دارو + تکرار آزمون + اتلاف زمان و هزینه.

برای تعیین دقیق باتری آزمون متناسب با محصول خود، با واحد پشتیبانی فنی و حقوقی آزمایشگاه سنجش ساناژن تماس بگیرید. کارشناسان ما رایگان مشاوره می‌دهند.

تفاوت بین ISO 10993-5 و ISO 7405 چیست؟
ISO 10993-5 استاندارد پایه و عمومی برای تمام تجهیزات پزشکی است، در حالی که ISO 7405 استاندارد تخصصی برای محصولات دندانپزشکی بوده و روش‌های اختصاصی مانند آزمون سد دنتین و آزمون استرس اکسیداتیو (ARE) را شامل می‌شود. برای محصولات دندانپزشکی، رعایت هر دو استاندارد الزامی است.

آیا روش کمی MTT برای تمام محصولات قابل استفاده است؟
روش MTT به عنوان روش ارجح و اصلی توصیه می‌شود، اما در موارد زیر ممکن است تداخل ایجاد کند: محصولات رنگی یا تیره، محصولات حاوی مواد احیاکننده مستقیم (که بدون حضور سلول MTT را احیا می‌کنند) و محصولات با رسوب یا کدورت بالا. در این موارد از روش‌های جایگزین مانند XTT، ATP assay یا Alamar Blue استفاده می‌شود.

چه تفاوتی بین روش‌های کیفی و کمی در سمیت سلولی وجود دارد؟
روش کمی مانند MTT برای گزارش به سازمان غذا و دارو الزامی است، زیرا اعداد دقیق (درصد زنده مانی، IC50) و قابلیت آنالیز آماری را ارائه می‌دهد. روش کیفی (مانند MEM Elution) به عنوان مکمل و برای غربالگری اولیه یا تایید نتایج استفاده می‌شود. استاندارد ISO 10993-5 روش کمی را به عنوان روش ارجح معرفی می‌کند.

استاندارد مرجع برای آزمون کاشت چیست و چه روش‌هایی را پوشش می‌دهد؟
استاندارد مرجع اصلی ISO 10993-6 می‌باشد. این استاندارد روش‌های کاشت زیرجلدی، عضلانی، استخوانی و مغزی را برای ارزیابی اثرات موضعی پس از کاشت در بافت زنده تعریف می‌کند. همچنین ISO 10993-2 برای تعیین گونه حیوانی و ISO 10993-12 برای تهیه نمونه‌ها مرجع می‌باشند.

آیا برای محصولات صادراتی به چین (CFDA/NMPA) گزارش سمیت سلولی بر اساس ISO 10993-5 پذیرفته می‌شود؟
بله، گزارش‌های آزمایشگاه سنجش ساناژن با رعایت الزامات ISO 17025 و GLP و استناد به استانداردهای بین‌المللی ISO 10993-5 و ISO 7405، برای ثبت محصولات در بازار چین و سایر کشورها قابل ارائه می‌باشد. گزارش نهایی فقط به زبان انگلیسی صادر می‌شود.

تفاوت بین OECD TG 420، 423 و 425 در سمیت حاد خوراکی چیست؟
OECD 420 (دوز ثابت): دوزهای ثابت ۵، ۵۰، ۳۰۰، ۱۰۰۰، ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم – روش اولیه. OECD 423 (کلاس سمی): روش سه مرحله‌ای با مشاهده مرگ و میر. OECD 425 (تطابقی بالا و پایین): روش تطابقی با شروع از دوز پیش‌بینی شده – نیاز به حیوانات کمتر (۶ تا ۱۰ عدد). هر سه روش تحت ISO 10993-11 قابل استناد هستند.

کدام استاندارد برای آزمون اندوتوکسین و تب‌زایی مرجع است؟
USP 85 برای روش LAL (لیزات آمیبوسیت لیمولوس)، USP 86 برای روش rFC (فاکتور C نوترکیب)، USP 151 و EP 2.6.30 برای روش MAT (آزمون فعال‌سازی مونوسیت) مرجع می‌باشند. همچنین ISO 10993-11 به مواد تب‌زا اشاره دارد. روش MAT از ژوئیه ۲۰۲۵ در اروپا جایگزین کامل آزمون تب‌زایی خرگوش شده است.

تفاوت بین استانداردهای USP و EP در تست زیست سازگاری چیست؟
USP (فارماکوپه ایالات متحده) و EP (فارماکوپه اروپا) از نظر روش‌های اصلی (مانند LAL، MAT، سمیت سلولی) همگرا هستند، اما در جزئیات مانند دوز محدود، گونه جانوری یا برخی پارامترهای پذیرش تفاوت دارند. برای محصولات صادراتی به هر دو بازار، رعایت الزامات هر دو مرجع یا تطابق با ISO 10993 (که به عنوان پل عمل می‌کند) توصیه می‌شود.

آیا استاندارد ISO 10993-1:2025 تغییری در رویکرد ارزیابی زیست‌سازگاری ایجاد کرده است؟
بله. آخرین ویرایش از رویکرد مبتنی بر ریسک و چرخه عمر محصول پیروی می‌کند و دیگر یک چک‌لیست ثابت از آزمون‌ها ارائه نمی‌دهد. به جای آن، بر تحلیل شیمیایی (ISO 10993-18) و ارزیابی سم شناسی (ISO 10993-17) تأکید بیشتری دارد. مشاوره با کارشناسان قبل از طراحی باتری آزمون الزامی است.

برای مواد قابل جذب (مانند نخ بخیه قابل جذب، داربست‌ها) کدام استانداردها مرجع هستند؟
علاوه بر ISO 10993-6 (آزمون کاشت)، استانداردهای ISO 10993-9 (چارچوب شناسایی محصولات تخریب)، ISO 10993-13 (تخریب پلیمرها)، ISO 10993-14 (تخریب سرامیک‌ها) و ISO 10993-15 (تخریب فلزات) مرجع می‌باشند. همچنین ISO 10993-16 برای مطالعه سمیت جنبشی محصولات تخریب کاربرد دارد.

آیا می‌توان از استانداردهای OECD به جای ISO 10993 برای تجهیزات پزشکی استفاده کرد؟
استاندارد ISO 10993 به طور خاص برای تجهیزات پزشکی تدوین شده و توسط سازمان غذا و داروی ایران پذیرفته شده است. استانداردهای OECD عموماً برای مواد شیمیایی و داروها طراحی شده‌اند. با این حال، در صورت عدم وجود بخش خاص در ISO (مانند برخی روش‌های سمیت تولیدمثلی یا نوروتوکسیسیتی)، می‌توان از OECD به عنوان روش مکمل با ذکر منبع استفاده کرد، اما ارجحیت با ISO است.

برای مشاوره رایگان و هماهنگی ارسال نمونه، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

 پیام‌رسان بله: 989900100182+

 تماس تلفنی: 982191010809+

  • تست زیست-سازگاری
  • تست های-برون-تنی زیست سازگاری
  • تست های-درون-تنی زیست سازگاری