آزمون کاشت عضلانی 

 

الزام دریافت تأییدیه برای تجهیزات پزشکی، مواد اولیه، محصولات آرایشی و دارویی

خلاصه آزمون

زمینه و هدف: آزمون کاشت عضلانی یکی از روش‌های استاندارد ارزیابی زیست‌سازگاری مواد و تجهیزات پزشکی است که مطابق الزامات استاندارد ISO 10993-6 برای بررسی پاسخ موضعی بافت‌های زنده به مواد کاشتنی انجام می‌شود. این آزمون به‌منظور تعیین میزان تحریک، التهاب، تخریب بافتی و سازگاری موضعی نمونه پس از تماس مستقیم و طولانی‌مدت با بافت عضلانی طراحی شده است. نتایج حاصل از این مطالعه نقش مهمی در ارزیابی ایمنی زیستی مواد مورد استفاده در ایمپلنت‌ها، تجهیزات جراحی، داربست‌های مهندسی بافت و سایر محصولات پزشکی دارای تماس با بافت داخلی بدن دارد.

روش انجام: در تست کاشت عضلانی، نمونه‌های مورد ارزیابی و نمونه‌های کنترل مناسب تحت شرایط استریل آماده شدند. سپس حیوانات آزمایشگاهی سالم، معمولاً خرگوش یا سایر گونه‌های توصیه‌شده در استاندارد، تحت بیهوشی قرار گرفته و نمونه‌ها در محل‌های مشخصی از عضلات پاراورتبرال یا سایر عضلات مناسب کاشته شدند. پس از کاشت، حیوانات در دوره‌های زمانی تعیین‌شده تحت پایش قرار گرفتند تا علائم بالینی احتمالی شامل تورم، عفونت یا واکنش‌های غیرطبیعی ثبت شود. در پایان دوره مطالعه، بافت‌های اطراف محل کاشت برداشت شده و پس از تثبیت، پردازش بافتی و رنگ‌آمیزی هیستوپاتولوژیک، توسط آسیب‌شناس مورد ارزیابی قرار گرفتند. پارامترهایی نظیر تعداد سلول‌های التهابی، حضور ماکروفاژها و سلول‌های غول‌آسا، نکروز، فیبروز، تشکیل کپسول فیبروزی و سایر تغییرات بافتی مطابق سیستم امتیازدهی استاندارد بررسی شدند.

یافته‌ها و طبقه‌بندی: ارزیابی میکروسکوپی بافت‌ها امکان تعیین شدت پاسخ موضعی ایجادشده توسط ماده مورد آزمون را فراهم می‌کند. برای این منظور، امتیاز واکنش بافتی نمونه آزمون با امتیاز نمونه کنترل مقایسه می‌شود. بر اساس اختلاف امتیازات، میزان واکنش بافتی در گروه‌های مختلف طبقه‌بندی می‌شود که شامل عدم تحریک یا تحریک ناچیز، تحریک خفیف، تحریک متوسط و تحریک شدید است. کاهش ارتشاح سلول‌های التهابی، عدم وجود نکروز گسترده و تشکیل محدود کپسول فیبروزی از شاخص‌های مطلوب زیست‌سازگاری محسوب می‌شوند. در مقابل، التهاب شدید، تخریب بافتی گسترده یا واکنش جسم خارجی بارز می‌تواند نشان‌دهنده ناسازگاری زیستی ماده باشد.

نتیجه‌گیری: آزمون کاشت عضلانی مطابق ISO 10993-6 ابزاری معتبر و حساس برای ارزیابی پاسخ بافتی ناشی از مواد کاشتنی محسوب می‌شود. این روش امکان بررسی مستقیم تعامل ماده با بافت زنده را فراهم کرده و اطلاعات ارزشمندی در خصوص ایمنی و زیست‌سازگاری محصول ارائه می‌دهد. نتایج به‌دست‌آمده می‌توانند در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با توسعه، تأیید و کاربرد بالینی تجهیزات پزشکی مورد استفاده قرار گیرند. پذیرش نهایی یک ماده برای کاربرد پزشکی مستلزم آن است که واکنش بافتی مشاهده‌شده در محدوده قابل قبول استاندارد قرار داشته و شواهدی از آسیب قابل توجه یا پاسخ التهابی غیرطبیعی مشاهده نشود.

واژگان کلیدی: ISO 10993-6، آزمون کاشت عضلانی، زیست‌سازگاری، ایمپلنت پزشکی، ارزیابی هیستوپاتولوژیک، واکنش بافتی، التهاب موضعی، کاشت در عضله، تجهیزات پزشکی، Biocompatibility

آزمون های مشابه

تصویر خلاصه آزمون

تست-کاشت-عضلانی

⚠️ الزامات قانونی

این آزمون برای اخذ پروانه ساخت تجهیزات پزشکی که در بافت عضلانی کاشته می‌شوند یا تماس طولانی‌مدت (بیش از 30 روز) با عضله اسکلتی دارند، ضروری و اجباری است . همچنین برای دریافت کد IRC و تاییدیه ورود به بازار (بازار ایران، چین و سایر کشورها) انجام این آزمون الزامی می‌باشد. سازمان غذا و داروی ایران ارائه گزارش معتبر این آزمون را برای محصولات کاشتنی در بافت عضلانی قید نموده است.

تست کاشت عضلانی 

هدف آزمون کاشت عضلانی (ISO 10993-6)، ارزیابی اثرات موضعی ناشی از قرار گرفتن ماده یا تجهیزات پزشکی در بافت عضلانی اسکلتی حیوان و تعیین زیست‌سازگاری موضعی آن می‌باشد. این آزمون مشخص می‌کند که آیا ماده کاشته شده باعث التهاب حاد یا مزمن، نکروز، فیبروز، تشکیل کپسول فیبروتیک، یا واکنش جسم خارجی (سلول‌های غول‌پیکر) در مقایسه با کنترل منفی (پلی‌اتیلن با چگالی بالا) می‌شود یا خیر. هدف نهایی، پیش‌بینی ایمنی موضعی ایمپلنت‌های عضلانی (مانند مش‌های جراحی، نخ بخیه، ایمپلنت‌های دارورسان) برای استفاده در انسان و اخذ تأییدیه سازمان غذا و دارو می‌باشد.

ISO 10993-6: استاندارد مرجع اصلی برای انجام آزمون کاشت عضلانی می‌باشد. در این استاندارد، روش کاشت عضلانی در پیوست B به عنوان یکی از روش‌های اصلی ارزیابی اثرات موضعی پس از کاشت در بافت عضلانی تعریف و تشریح شده است . 

مواد و تجهیزات نیازمند آزمون کاشت عضلانی:

  • مش‌های جراحی قابل کاشت مانند مش فتق اینگوینال، مش فتق ونترال، مش پرولاپس لگن، مش تثبیت‌کننده دیواره شکم
  • رباط مصنوعی و تاندون مصنوعی
  • نخ بخیه غیرقابل جذب با ماندگاری طولانی در عضله (نایلون، پلی پروپیلن، پلی استر)
  • دستگاه تثبیت‌کننده ستون فقرات مانند میله‌های تیتانیومی، قلاب‌های لامینار که با عضلات پارااسپاینال تماس دارند
  • ایمپلنت‌های دارورسان عضلانی (مسکن، آنتی‌سایکوتیک، هورمون) که به تدریج دارو آزاد می‌کنند
  • ایمپلنت‌های ارتوپدی تثبیت‌کننده مانند پلاک و پیچ که با عضلات اطراف استخوان تماس دارند
  • هرگونه ماده یا دستگاهی که با بافت عضلانی تماس مستقیم و طولانی‌مدت دارد

مواد و تجهیزات غیرنیازمند آزمون کاشت عضلانی:

  • محصولات با تماس سطحی و کوتاه‌مدت (کمتر از ۲۴ ساعت) با پوست یا غشاهای مخاطی
  • محصولاتی که فقط در زیر پوست کاشته می‌شوند (نیاز به کاشت زیرجلدی دارند)
  • محصولاتی که در استخوان کاشته می‌شوند (نیاز به کاشت استخوانی دارند)
  • محصولاتی که با مغز تماس دارند (نیاز به کاشت مغزی دارند)
  • داروها و محصولات آرایشی (مگر آنکه به صورت کاشتنی عضلانی مصرف شوند)

کاشت عضلانی: قرار دادن نمونه ماده یا تجهیزات پزشکی در بافت عضلانی اسکلتی حیوان آزمایشگاهی به موازات رشته‌های عضلانی.

بافت عضلانی: بافت انقباضی با عروق خونی غنی که پاسخ التهابی سریع و شدیدی به مواد خارجی نشان می‌دهد.

عضلات پارااسپاینال: عضلات عمقی پشتی در دو طرف ستون فقرات که محل استاندارد کاشت عضلانی در خرگوش می‌باشند.

رشته عضلانی: واحد انقباضی عضله که نمونه باید به موازات آن قرار گیرد تا کمترین آسیب مکانیکی وارد شود.

کنترل منفی: ماده مرجع با پاسخ بافتی شناخته شده (معمولاً پلی‌اتیلن با چگالی بالا HDPE) که برای مقایسه با نمونه تست استفاده می‌شود.

استاندارد مرجع: ISO 10993-6 (پیوست B – روش کاشت در بافت عضلانی)

گونه حیوانی: خرگوش (نژاد نیوزیلندی، وزن 2 تا 3 کیلوگرم) استاندارد طلایی است. موش صحرایی و موش کوچک برای غربالگری اولیه قابل استفاده هستند.

روش کاشت: ایجاد شکاف در عضله به موازات رشته‌های عضلانی با استفاده از فورسپس باریک

ابعاد نمونه: میله استوانه‌ای با قطر 1 تا 3 میلی‌متر و طول 10 میلی‌متر (حداکثر 12 میلی‌متر)

نمونه غیرجامد: حجم 0/1 میلی‌لیتر یا 0/1 گرم (تزریق مستقیم به عضله با سرنگ و سوزن)

تعداد نمونه: حداقل 10 نمونه تست و 10 نمونه کنترل منفی برای هر ماده و هر بازه زمانی

تعداد حیوان: حداقل 3 حیوان برای هر ماده (هر حیوان می‌تواند 4 تا 6 نمونه داشته باشد)

مدت زمان کاشت: بسته به کاربرد محصول از 1 هفته تا 78 هفته (معمولاً 4، 12، 26، 52 و 78 هفته)

زمان صدور گزارش نهایی: 4 تا 8 هفته پس از پایان دوره کاشت

نوع گزارش: فقط به زبان انگلیسی

در این آزمون که رایج‌ترین روش کاشت است، نمونه ماده یا تجهیزات پزشکی در بافت عضلانی اسکلتی حیوان (معمولاً خرگوش) کاشته می‌شود. پس از بیهوشی، برشی در پوست ناحیه کمر ایجاد شده و عضله پشتی نمایان می‌گردد. یک شکاف به موازات رشته‌های عضلانی ایجاد شده و نمونه در آن قرار داده می‌شود. برای نمونه‌های غیرجامد مانند پودر یا ژل، ماده مستقیماً به درون عضله تزریق می‌گردد. پس از گذشت دوره کاشت (چند هفته تا چند ماه)، حیوان آسان‌کشی شده و بافت اطراف نمونه خارج می‌شود. ابتدا ارزیابی ظاهری از نظر خونریزی، نکروز یا التهاب انجام شده و سپس نمونه بافت با روش‌های بافت‌شناسی (فیکس، برش، رنگ‌آمیزی) آماده و زیر میکروسکوپ توسط پاتولوژیست مجرب بررسی می‌شود. درجات التهاب، نفوذ سلول‌های ایمنی، فیبروز، نکروز و تشکیل کپسول فیبروتیک درجه‌بندی و با کنترل منفی (پلی‌اتیلن با چگالی بالا) مقایسه می‌گردد. اگر پاسخ بافت به نمونه تست تفاوت معناداری با کنترل منفی نداشته باشد، ماده از نظر اثرات موضعی زیست‌سازگار محسوب می‌شود.

تجهیزات اصلی: دستگاه جراحی (اسکالپل، فورسپس، قیچی، سوزنگیر)، دستگاه بیهوشی، دستگاه تراشیدن مو، دستگاه فیکساسیون و پردازش بافت، قالب‌گیری پارافین، میکروتوم، حمام آب گرم، انکوباتور، هود شیمیایی، میکروسکوپ نوری مجهز به دوربین

مواد مصرفی: خرگوش نیوزیلندی، مواد بیهوشی (کتامین و زایلازین)، ضدعفونی‌کننده (بتادین و الکل)، سرم فیزیولوژی، پماد آنتی‌بیوتیک، نخ بخیه، فرمالین بافر، پارافین، لام و لامل، رنگ هماتوکسیلین و ائوزین، الکل با غلظت‌های مختلف، زایلین، چسب پارافین

نمونه‌های جامد به شکل میله استوانه‌ای با قطر ۱ تا ۳ میلی‌متر و طول ۱۰ میلی‌متر (لبه‌های گرد و صاف) تهیه می‌شوند (ابعاد برای خرگوش استاندارد است؛ برای جوندگان کوچک قطر ۱ میلی‌متر و طول ۵ میلی‌متر مناسب است).

نمونه‌های غیرجامد مانند پودر، ژل یا مایع مستقیماً و بدون محفظه در بافت کاشته می‌شوند و حجم ۰/۱ میلی‌لیتر یا ۰/۱ گرم کافی است.

برای مواد قابل جذب، از مارکر مشخص‌کننده محل کاشت (نخ پلی‌پروپیلن یا کلیپ غیرقابل جذب) در فاصله ۵ تا ۱۰ میلی‌متری استفاده می‌شود.

همه نمونه‌ها پیش از کاشت استریل می‌شوند (اتوکلاو، اتیلن اکساید یا گاما). 

نمونه کنترل منفی از جنس پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE) با همان ابعاد تهیه شده و هر نمونه با کد اختصاصی شناسایی می‌گردد.

آماده‌سازی حیوان: حیوان (خرگوش نژاد نیوزیلندی با وزن ۲ تا ۳ کیلوگرم) به مدت ۱۲ ساعت ناشتا شده و سپس با تزریق عضلانی کتامین (۳۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) و زایلازین (۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) بیهوش می‌گردد.

تراشیدن و ضدعفونی: ناحیه کاشت (پشت حیوان در دو طرف ستون فقرات – عضلات پارااسپاینال) تراشیده، ضدعفونی شده و با بتادین و الکل تمیز می‌شود.

ایجاد برش پوست: برشی به طول ۲ تا ۳ سانتی‌متر بر روی پوست در امتداد خط میانی پشتی (روی ستون فقرات) ایجاد شده و سپس پوست از فاسیای زیرین جدا می‌شود.

نمایان کردن عضله: فاسیا (لایه نازک پوشاننده عضله) برش داده می‌شود تا عضله پارااسپاینال نمایان گردد.

ایجاد شکاف عضلانی: با استفاده از فورسپس باریک، یک شکاف به موازات رشته‌های عضلانی به عمق ۱ تا ۲ سانتی‌متر و به اندازه کافی باز برای قرارگیری نمونه ایجاد می‌شود.

قرار دادن نمونه: نمونه (میله استوانه‌ای) در داخل این شکاف قرار داده می‌شود به طوری که انتهای نمونه در عمق عضله و به موازات رشته‌ها باشد. در صورت لزوم، عضله روی نمونه با یک بخیه منفرد بسته می‌شود تا از جابجایی جلوگیری گردد.

کاشت نمونه غیرجامد: در صورت استفاده از نمونه‌های غیرجامد، ماده با سرنگ و سوزن استریل به عمق عضله تزریق می‌شود.

بستن برش: فاسیا و پوست با نخ نایلون سایز ۳-۰ بسته می‌شوند و محل برش با پماد آنتی‌بیوتیک پوشانده می‌شود.

تعداد و فاصله نمونه‌ها: حداکثر ۴ نمونه (۲ نمونه در هر طرف ستون فقرات) می‌توان در یک حیوان کاشت. فاصله بین نمونه‌ها در یک طرف باید حداقل ۲/۵ سانتی‌متر باشد.

نگهداری و مراقبت: حیوانات پس از بهبودی به قفس بازگردانده شده و در شرایط استاندارد (دمای ۱۸ تا ۲۲ درجه، رطوبت ۴۰ تا ۶۰ درصد، چرخه ۱۲ ساعت روشنایی و تاریکی) نگهداری می‌شوند. حیوانات حداقل روزانه یک بار از نظر رفتار، اشتها، وزن، التهاب محل زخم، لنگش یا علائم عفونت بررسی می‌گردند.

آسان‌کشی و نمونه‌برداری: در پایان دوره کاشت (معمولاً ۴، ۱۲، ۲۶، ۵۲ یا ۷۸ هفته)، حیوان با تزریق بیش از حد داروی بیهوشی آسان‌کشی می‌شود. ناحیه کاشت باز شده و بافت عضلانی اطراف نمونه به همراه خود نمونه به طور کامل خارج می‌گردد.

فیکس کردن بافت: نمونه بافت بلافاصله در محلول فرمالین بافر ۱۰ درصد (به نسبت حجم ۱ به ۱۰) به مدت ۲۴ تا ۷۲ ساعت فیکس می‌شود (برای نمونه‌های بزرگ تا ۷ روز).

پس از فیکس شدن بافت، نمونه برای پردازش بافت‌شناسی (آبگیری با الکل‌های صعودی، شفاف‌سازی با زایلین، قالب‌گیری در پارافین) آماده می‌شود. سپس برش‌هایی به ضخامت 3 تا 5 میکرومتر تهیه شده و با روش هماتوکسیلین-ائوزین رنگ‌آمیزی می‌گردد. زیر میکروسکوپ نوری، موارد زیر درجه‌بندی می‌شوند :

پاسخ سلولی درجه 0 درجه 1 درجه 2 درجه 3 درجه 4
سلول پلی‌مورفونوکلئر بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
لنفوسیت بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
پلاسماسل بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
ماکروفاژ بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
سلول غول‌پیکر بدون سلول نادر (2-1 سلول) 5-3 سلول نفوذ سنگین لایه‌لایه
پاسخ بافتی درجه 0 درجه 1 درجه 2 درجه 3 درجه 4
نکروز بدون نکروز حداقل خفیف متوسط شدید
نئوواسکولاریزاسیون بدون تشکیل عروق حداقل متوسط نوار پهن نوار بسیار پهن
فیبروز بدون فیبروز نوار باریک نوار ضخیم متوسط نوار ضخیم نوار بسیار ضخیم
نفوذ چربی بدون چربی حداقل چند لایه تجمع وسیع احاطه کامل

امتیازدهی نهایی: مجموع امتیازات هر نمونه محاسبه می‌شود :

  • تفاوت امتیاز 0/0 تا 2/9: بدون واکنش یا حداقل واکنش

  • تفاوت امتیاز 3/0 تا 8/9: واکنش خفیف

  • تفاوت امتیاز 9/0 تا 15/0: واکنش متوسط

  • تفاوت امتیاز 15/1 و بالاتر: واکنش شدید

ماده زمانی پذیرفته شده محسوب می‌شود که مجموع امتیاز پاسخ بافتی به نمونه تست تفاوت معناداری با کنترل منفی نداشته باشد (در محدوده بدون واکنش یا واکنش خفیف) .

غربالگری اولیه سمیت:
پیش از انجام آزمون کاشت عضلانی، انجام غربالگری اولیه سمیت با آزمون‌های برون‌تنی مانند سمیت سلولی (ISO 10993-5) توصیه می‌شود. مواد با درجه سمیت سلولی شدید (درجه ۳ و ۴) معمولاً برای کاشت عضلانی مناسب نیستند و نیاز به بهینه‌سازی دارند. همچنین آزمون‌های تحریک‌پذیری (ISO 10993-10) و حساسیت‌زایی (ISO 10993-10) برای موادی که با پوست یا غشای مخاطی تماس دارند پیشنهاد می‌شود. انجام آزمون آندوتوکسین باکتریایی (ISO 10993-20) پیش از کاشت الزامی است تا از نبود پیروژن (تب‌زا) در نمونه اطمینان حاصل شود.

پیش‌بینی رفتار بیولوژیکی در بدن:
نتایج این آزمون می‌تواند رفتار بیولوژیکی ماده کاشته شده در بدن انسان را به طور قابل اعتمادی پیش‌بینی کند. بافت عضلانی به دلیل عروق خونی غنی، پاسخ التهابی سریع‌تر و شدیدتری نسبت به بافت زیرجلدی نشان می‌دهد. اگر واکنش بافت عضلانی حیوان به نمونه تست در محدوده قابل قبول (بدون واکنش یا واکنش خفیف، مشابه کنترل منفی) باشد، احتمال پس‌زدگی، التهاب مزمن، فیبروز یا نکروز در انسان بسیار پایین است. در صورت واکنش شدید (درجه ۳ یا ۴ برای التهاب، فیبروز یا نکروز)، ماده خطر بالای پس‌زدگی دارد و نباید به عنوان ایمپلنت عضلانی انسانی استفاده شود. همچنین مشخصات جذب و تخریب مواد تجزیه‌پذیر (مانند پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر) در این آزمون قابل ارزیابی است. وجود سلول‌های غول‌پیکر نشانه واکنش جسم خارجی و کپسول فیبروتیک ضخیم نشانه تلاش بدن برای ایزوله کردن ماده کاشته شده است. کاشت عضلانی به عنوان مدل استاندارد طلایی برای مقایسه مواد جدید با مواد مرجع شناخته می‌شود.

الزامات قانونی سازمان غذا و دارو:
سازمان غذا و داروی ایران (IFDA) برای صدور پروانه ساخت و کد IRC ایمپلنت‌های بافت عضلانی (کلاس III و IV) ارائه گزارش معتبر ISO 10993-6 با روش کاشت عضلانی را اجباری کرده است. این گزارش باید از یک آزمایشگاه همکار معتمد (دارای ایزو ۱۷۰۲۵) و مطابق با اصول GLP تهیه شده باشد. حداقل مدت زمان کاشت بر اساس کاربرد محصول تعیین می‌شود: برای ایمپلنت‌های موقت (۳۰ روز تا ۶ ماه) حداقل ۴ هفته و برای ایمپلنت‌های بلندمدت (بیش از ۶ ماه تا دائمی) حداقل ۱۲ هفته الزامی است. گزارش باید شامل امضای پاتولوژیست دارای پروانه و تاریخ انجام آزمون باشد. برای محصولات قابل جذب، نقاط زمانی کاشت باید تا جذب کامل ماده یا حداقل ۷۵ درصد کاهش جرم ادامه یابد. گزارش‌هایی که با گونه حیوانی نامناسب (مثلاً موش به جای خرگوش)، تعداد نمونه یا حیوان ناکافی، بدون کنترل منفی مناسب، یا دوره کاشت کوتاه‌تر از حداقل تعیین شده تهیه شده باشند، توسط سازمان غذا و دارو پذیرفته نمی‌شوند.

تفاوت با کاشت زیرجلدی: بافت عضلانی عروق خونی غنی‌تری دارد بنابراین پاسخ التهابی در کاشت عضلانی سریع‌تر و شدیدتر از کاشت زیرجلدی است. ابعاد نمونه در کاشت عضلانی (میله با قطر ۱ تا ۳ میلی‌متر، طول ۱۰ میلی‌متر) درازتر و باریک‌تر از کاشت زیرجلدی (دیسک با قطر ۱۰ تا ۱۲ میلی‌متر) می‌باشد. کاشت عضلانی رایج‌ترین روش و استاندارد طلایی برای مقایسه مواد است.

تفاوت با کاشت استخوانی: بافت عضلانی بافت نرم است در حالی که استخوان بافت سخت معدنی با قابلیت بازسازی منحصر به فرد دارد. کاشت استخوانی نیاز به مته جراحی و آنالیز استئواینتگریشن دارد در حالی که کاشت عضلانی نیاز به تجهیزات ساده‌تری دارد. دوره کاشت در استخوان طولانی‌تر (تا ۱۰۴ هفته) نسبت به عضله (تا ۷۸ هفته) است.

تفاوت با کاشت مغزی: کاشت مغزی فوق تخصصی و نیازمند دستگاه استریوتاکتیک است. پاسخ ایمنی در مغز توسط میکروگلیا انجام می‌شود. کاشت عضلانی در مقایسه با کاشت مغزی ساده‌تر، ارزان‌تر و رایج‌تر است.

گزارش نهایی این آزمون صرفاً به زبان انگلیسی تهیه شده و شامل بخش‌های زیر می‌باشد:

  • شناسنامه گزارش: عنوان، شماره شناسایی یکتا، تاریخ تهیه، شماره صفحات، نام و مهر آزمایشگاه
  • اطلاعات درخواست کننده: نام شرکت، آدرس، شماره ثبت، شماره سفارش
  • اطلاعات نمونه: نام محصول، شماره سریال یا لات، تاریخ تولید، تاریخ انقضاء، شرح ظاهری، روش استریلیزاسیون
  • استاندارد مرجع: ISO 10993-6 (پیوست B – روش کاشت عضلانی) و سایر استانداردهای مرتبط
  • شرح روش: نوع کاشت (عضلانی)، گونه و تعداد حیوانات، دوره کاشت، روش بیهوشی، روش آسان‌کشی
  • شرایط نگهداری حیوانات: دما، رطوبت، چرخه روشنایی، نوع قفس، جیره غذایی، دفعات بررسی وزن و رفتار
  • نتایج ظاهری (ماکروسکوپی): وجود نکروز، خونریزی، ادم، اگزودا، تشکیل کپسول به همراه عکس رنگی
  • نتایج بافت‌شناسی (میکروسکوپی): درجه‌بندی التهاب (حاد و مزمن)، فیبروز، نکروز، سلول‌های غول‌پیکر، نئوواسکولاریزاسیون، کپسول فیبروتیک به همراه حداقل ۵ تصویر میکروسکوپی در بزرگنمایی ۱۰۰ و ۴۰۰ برابر
  • مقایسه با کنترل منفی: جدول مقایسه درجه‌بندی بین نمونه تست و پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE)
  • محاسبه امتیاز نهایی: بر اساس سیستم امتیازدهی ISO 10993-6 و تعیین شدت واکنش (بدون واکنش، خفیف، متوسط، شدید)
  • نتیجه‌گیری نهایی: پذیرفته شده یا رد شده (با ذکر دلیل)
  • امضا و مهر: امضای مجری آزمایش، ناظر فنی، پاتولوژیست (با شماره پروانه)، مدیر آزمایشگاه
  • ملاحظات و محدودیت‌ها: هرگونه انحراف از استاندارد (در صورت وجود) و تأثیر آن بر نتیجه
  • زمان تحویل: گزارش نهایی حداکثر ظرف ۴ تا ۸ هفته پس از پایان دوره کاشت به صورت PDF قفل شده همراه با امضای دیجیتال به درخواست کننده تحویل داده می‌شود.

آیا آزمون کاشت عضلانی برای تمام محصولات تماس‌دار با عضله اجباری است؟

بله، برای هرگونه تجهیزات پزشکی که بیش از 30 روز در عضله باقی می‌ماند یا تماس طولانی‌مدت با بافت عضلانی دارد، این آزمون اجباری است. محصولات با تماس کوتاه‌مدت (کمتر از 24 ساعت) یا محدود (24 ساعت تا 30 روز) نیاز به این آزمون ندارند. سازمان غذا و دارو برای محصولاتی مثل مش فتق، رباط مصنوعی و نخ بخیه غیرقابل جذب، ارائه گزارش کاشت عضلانی را الزامی می‌داند.

چرا کاشت عضلانی رایج‌ترین روش کاشت محسوب می‌شود؟

به سه دلیل: اول، بافت عضلانی عروق خونی غنی دارد و پاسخ التهابی قابل اعتماد و تکرارپذیری ارائه می‌دهد. دوم، روش جراحی ساده است و نیاز به تجهیزات پیشرفته (مانند مته یا استریوتاکتیک) ندارد. سوم، بسیاری از ایمپلنت‌های ارتوپدی، ستون فقرات و بافت نرم با عضله تماس دارند. به همین دلیل، کاشت عضلانی به عنوان مدل استاندارد طلایی برای مقایسه مواد جدید با مواد مرجع شناخته می‌شود.

آیا می‌توانم از نتایج کاشت زیرجلدی به جای کاشت عضلانی استفاده کنم؟

خیر، مطلقاً مجاز نیست. پاسخ بافتی در بافت عضلانی (با عروق خونی غنی) سریع‌تر و شدیدتر از بافت زیرجلدی است. سازمان غذا و دارو فقط روشی را می‌پذیرد که دقیقاً با محل مصرف نهایی محصول در بدن انسان مطابقت داشته باشد. استفاده از نتایج کاشت زیرجلدی برای محصول عضلانی منجر به رد گزارش و عدم صدور پروانه ساخت می‌شود.

آیا آزمون کاشت عضلانی برای مواد قابل جذب (تجزیه‌پذیر) هم قابل انجام است؟

بله، کاملاً قابل انجام است. برای مواد قابل جذب، هدف فقط ارزیابی واکنش بافتی نیست بلکه تعیین مشخصات تخریب ماده (نحوه و سرعت جذب) و پاسخ بافت به محصولات تخریب نیز می‌باشد. برای چنین موادی باید از مارکر مشخص کننده محل کاشت (مثلاً نخ پلی‌پروپیلن در فاصله 5 تا 10 میلی‌متری) استفاده شود. همچنین نقاط زمانی کاشت متعدد تا جذب کامل ماده یا حداقل 75 درصد کاهش جرم لازم است.

حداقل تعداد نمونه و حیوان برای آزمون کاشت عضلانی چقدر است؟

بر اساس استاندارد ISO 10993-6، حداقل 10 نمونه تست و 10 نمونه کنترل منفی برای هر ماده و هر بازه زمانی کاشت مورد نیاز است . این نمونه‌ها باید در حداقل 3 حیوان کاشته شوند . هر حیوان (خرگوش) می‌تواند 4 تا 6 نمونه (2 تا 3 نمونه در هر طرف ستون فقرات) دریافت کند. بنابراین برای 10 نمونه تست و 10 نمونه کنترل، تنها 3 تا 4 خرگوش مورد نیاز است. استفاده از تعداد کمتر منجر به عدم اعتبار آماری و رد گزارش می‌شود.

چه مدت زمانی برای انجام آزمون کاشت عضلانی و دریافت گزارش نهایی لازم است؟

کل فرآیند بستگی به دوره کاشت انتخابی دارد. برای ایمپلنت‌های موقت (30 روز تا 6 ماه) با دوره کاشت 4 هفته، حدود 8 تا 12 هفته زمان نیاز است. برای ایمپلنت‌های بلندمدت (بیش از 6 ماه تا دائمی) با دوره کاشت 12 هفته، حدود 16 تا 20 هفته و با دوره کاشت 26 هفته، حدود 30 تا 34 هفته زمان نیاز است. این زمان شامل آماده‌سازی نمونه، کاشت، نگهداری حیوانات، تشریح، بافت‌شناسی و تهیه گزارش می‌باشد. برای مواد قابل جذب با دوره کاشت طولانی‌تر (52 یا 78 هفته)، زمان می‌تواند تا 80 هفته نیز برسد.

آیا سازمان غذا و داروی ایران گزارش کاشت عضلانی از آزمایشگاه‌های خارجی را می‌پذیرد؟

بله، اما با شرایط خاص. گزارش باید از یک آزمایشگاه دارای GLP (حسن انجام کار) و دارای گواهی ایزو 17025 از یک مرجع معتبر بین‌المللی باشد. همچنین گزارش باید به زبان انگلیسی یا همراه با ترجمه رسمی فارسی ارائه شود. در عمل، سازمان غذا و داروی ایران به دلیل اطمینان از صحت روش و انطباق با گونه‌های حیوانی استاندارد (خرگوش نیوزیلندی)، گزارش‌های آزمایشگاه‌های همکار معتمد داخلی را ترجیح می‌دهد.

آیا می‌توانم از نتایج کاشت عضلانی یک محصول مشابه برای محصول جدید خود استفاده کنم؟

خیر، تحت هیچ شرایطی. تغییر حتی یک درصد در ترکیب شیمیایی، فرآیند ساخت، روش استریلیزاسیون یا شکل فیزیکی محصول می‌تواند پاسخ بافتی را به طور قابل توجهی تغییر دهد. سازمان غذا و دارو تنها نتایج اختصاصی همان محصول با همان شماره لات (Batch) را می‌پذیرد. استفاده از نتایج محصول دیگر (حتی با برند یکسان اما لات متفاوت) کلاهبرداری محسوب شده و منجر به لغو پروانه ساخت و جرایم سنگین قانونی می‌شود.

اگر گزارش کاشت عضلانی من رد شود، چه اقداماتی می‌توانم انجام دهم؟

رد گزارش به این معناست که پاسخ بافتی به نمونه تست شدید (درجه 3 یا 4 برای التهاب، فیبروز یا نکروز) بوده یا تفاوت معناداری با کنترل منفی داشته است. در این صورت شما سه گزینه دارید: اول، اصلاح ماده (تغییر فرمولاسیون، بهبود فرآیند ساخت، تغییر روش استریلیزاسیون، حذف مواد افزودنی سمی) و سپس انجام مجدد آزمون؛ دوم، تغییر کاربرد محصول از “تماس طولانی‌مدت” به “تماس محدود” (کمتر از 30 روز) تا نیاز به آزمون کاشت حذف شود؛ سوم، ارائه مستندات علمی (مانند مقالات معتبر) که نشان دهد واکنش شدید در مدل حیوانی به دلیل تفاوت گونه‌ای بوده و در انسان قابل انتظار نیست (این گزینه بسیار نادر است و شانس موفقیت آن کمتر از 5 درصد می‌باشد). کارشناسان حقوقی ما در این مسیر راهنمایی تخصصی ارائه می‌دهند.

هزینه انجام آزمون کاشت عضلانی چقدر است و به چه عواملی بستگی دارد؟

هزینه به عوامل متعددی بستگی دارد: مدت دوره کاشت (هفته‌های بیشتر هزینه نگهداری حیوانات را افزایش می‌دهد)، تعداد نقاط زمانی (هر نقطه زمانی اضافی هزینه تشریح و بافت‌شناسی را اضافه می‌کند)، تعداد نمونه‌ها (بیش از 10 نمونه تست هزینه را افزایش می‌دهد)، گونه حیوانی (خرگوش هزینه متوسط، موش هزینه کمتر)، نوع ماده (مواد قابل جذب نیاز به نقاط زمانی بیشتر و مارکرگذاری دارند). کاشت عضلانی به طور معمول هزینه متوسطی دارد و نسبت به کاشت استخوانی و مغزی ارزان‌تر است. برای استعلام هزینه دقیق متناسب با محصول خود با واحد پشتیبانی فنی تماس بگیرید.

برای مشاوره رایگان و هماهنگی ارسال نمونه، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

 پیام‌رسان بله: 989900100182+

 تماس تلفنی: 982191010809+

  • تست کاشت-بافت-ماهیچه ای
  • تست کاشت
  • تست ایمپلنت
  • آزمون کاشت
  • تست ایمپلنتیشن
  • تست implant
  • تست implantation
  • تست کاشتن
  • تست کاشت در بدن
  • تست ایمپلنت داخل عضلانی
  • تست کاشت در بافت ماهیچه ای
  • تست ایمپلنت در بافت ماهیچه ای