آزمون سمیت تحت مزمن – تزریقی

 

الزام دریافت تأییدیه برای تجهیزات پزشکی، مواد اولیه، محصولات آرایشی و دارویی

خلاصه آزمون

زمینه و هدف: آزمون سمیت تحت‌مزمن تزریقی (Subchronic Systemic Toxicity by Injection) یکی از مهم‌ترین مطالعات ارزیابی ایمنی زیستی برای تجهیزات پزشکی، مواد زیستی، فرآورده‌های دارویی و محصولات دارای تماس داخلی با بدن است. استاندارد ISO 10993-11 با عنوان «آزمون‌های سمیت سیستمیک» چارچوب جامعی برای بررسی اثرات نامطلوب ناشی از مواجهه مکرر با مواد قابل استخراج از تجهیزات پزشکی ارائه می‌دهد. هدف از آزمون سمیت تحت‌مزمن تزریقی، شناسایی اثرات تجمعی ناشی از تجویز مکرر ماده آزمون، تعیین اندام‌های هدف سمیت، بررسی تغییرات عملکردی و ساختاری اندام‌ها و تعیین سطح دوزی است که در آن هیچ اثر نامطلوبی مشاهده نمی‌شود (NOAEL). این مطالعه نقش مهمی در ارزیابی ریسک، توسعه محصولات ایمن و اخذ تأییدیه‌های رگولاتوری برای تجهیزات پزشکی و مواد زیستی ایفا می‌کند.

روش انجام: مطابق الزامات ISO 10993-11، ابتدا عصاره یا استخراج (Extract) نمونه مورد آزمون تحت شرایط استاندارد و با استفاده از حلال‌های مناسب تهیه می‌شود. انتخاب نوع حلال و شرایط استخراج بر اساس ماهیت محصول و نوع تماس بالینی آن انجام می‌گیرد. سپس حیوانات آزمایشگاهی سالم، معمولاً موش یا رت نر و ماده، به گروه کنترل و گروه‌های دریافت‌کننده ماده آزمون تقسیم می‌شوند. عصاره تهیه‌شده به‌صورت مکرر و در فواصل زمانی مشخص، معمولاً روزانه یا چند بار در هفته، از طریق مسیرهای مرتبط با کاربرد بالینی نظیر تزریق داخل وریدی، داخل صفاقی، زیرجلدی یا عضلانی به حیوانات تجویز می‌شود. مدت مطالعه در آزمون‌های تحت‌مزمن معمولاً بین 28 تا 90 روز بوده و بسته به ماهیت محصول و الزامات ارزیابی قابل تغییر است.

در طول دوره مطالعه، حیوانات به‌صورت منظم از نظر وضعیت عمومی، رفتار، علائم بالینی، مصرف غذا و آب، وزن بدن و میزان بقا مورد بررسی قرار می‌گیرند. همچنین آزمایش‌های هماتولوژی، بیوشیمی سرم و در صورت نیاز آزمایش‌های ادراری برای ارزیابی عملکرد کبد، کلیه‌ها، سیستم خونساز و سایر اندام‌های حیاتی انجام می‌شود. در پایان مطالعه، کالبدگشایی کامل صورت گرفته و وزن اندام‌های اصلی شامل کبد، کلیه‌ها، قلب، ریه‌ها، طحال، مغز و اندام‌های تولیدمثلی اندازه‌گیری می‌شود. بررسی‌های هیستوپاتولوژیک نیز جهت شناسایی تغییرات میکروسکوپی و ضایعات احتمالی در بافت‌ها انجام می‌گیرد.

یافته‌ها و طبقه‌بندی: نتایج آزمون سمیت تحت‌مزمن تزریقی بر پایه مقایسه داده‌های گروه آزمون و کنترل تفسیر می‌شود. کاهش یا افزایش غیرطبیعی وزن بدن، تغییرات پارامترهای هماتولوژیک، اختلالات بیوشیمیایی، تغییر وزن اندام‌ها و وجود ضایعات بافتی از مهم‌ترین شاخص‌های سمیت محسوب می‌شوند. در صورت عدم مشاهده تغییرات زیان‌آور معنی‌دار، ماده از نظر سمیت تحت‌مزمن قابل قبول تلقی می‌شود. در مقابل، مشاهده آسیب‌های وابسته به دوز در اندام‌ها یا اختلالات عملکردی پایدار نشان‌دهنده وجود اثرات سمی بالقوه است. بر اساس نتایج حاصل، مقادیر NOAEL و در صورت لزوم LOAEL تعیین شده و شدت سمیت به‌صورت خفیف، متوسط یا شدید ارزیابی می‌شود. برخلاف آزمون‌های سمیت حاد، تمرکز اصلی این مطالعه بر اثرات تجمعی و مزمن ناشی از مواجهه مکرر است.

نتیجه‌گیری: آزمون سمیت تحت‌ مزمن تزریقی بر اساس ISO 10993-11 یکی از ارکان اساسی ارزیابی زیست‌سازگاری و ایمنی سیستمیک تجهیزات پزشکی محسوب می‌شود. این آزمون اطلاعات ارزشمندی درباره اثرات تجمعی مواد قابل استخراج، اندام‌های هدف سمیت، آستانه‌های ایمنی و خطرات بالقوه ناشی از مواجهه طولانی‌مدت فراهم می‌کند. نتایج حاصل در تعیین حاشیه ایمنی، ارزیابی ریسک، طراحی مطالعات تکمیلی و اخذ مجوزهای رگولاتوری نقش کلیدی دارند. اجرای صحیح این مطالعه مطابق الزامات استاندارد، قابلیت اعتماد داده‌ها را افزایش داده و به تضمین ایمنی بیماران و مصرف‌کنندگان کمک می‌کند.

واژگان کلیدی: سمیت تحت‌مزمن تزریقی، ISO 10993-11، سمیت سیستمیک، زیست‌سازگاری، NOAEL، LOAEL، مطالعه دوز تکراری، عصاره تجهیزات پزشکی، هیستوپاتولوژی، ارزیابی ریسک، مطالعات پیش‌بالینی، تجهیزات پزشکی.

آزمون های مشابه

تصویر خلاصه آزمون

تست سمیت تحت مزمن تزریقی

⚠️ الزامات قانونی

این آزمون برای اخذ پروانه ساخت تجهیزات پزشکی، کد IRC، تاییدیه سازمان غذا و دارو و ورود به بازار ایران و بازارهای بین‌المللی ضروری است. هرگونه وسیله پزشکی که با جریان خون یا بافت‌های داخلی تماس مستقیم داشته باشد و مدت ماندگاری آن بیش از 30 روز باشد (مانند ایمپلنت‌های طولانی مدت، استنت‌های دارویی، کاتترهای مرکزی، پروتزهای مفصلی)، نیاز به ارائه این آزمون دارد.

 تشخیص اثرات سمی تجمعی ناشی از تزریق روزانه ماده آزمون بر اندام‌های داخلی (کبد، کلیه، قلب، مغز و …) و تعیین دوز بدون اثر مشاهده شده (NOAEL) برای پیش‌بینی ایمنی محصول در انسان، جهت اخذ تأییدیه از سازمان غذا و دارو می‌باشد.

ISO 10993-11: این استاندارد مرجع اصلی برای انجام آزمون سمیت سیستمیک با مواجهه مکرر به روش تزریقی در تجهیزات پزشکی می‌باشد. در این استاندارد، روش‌های تزریقی شامل داخل وریدی (IV) ، داخل صفاقی (IP) ، داخل عضلانی (IM) و زیرجلدی (SC) برای ارزیابی اثرات سمی ناشی از مواجهه مکرر تعریف و تشریح شده است. 

مواد و تجهیزات نیازمند تست سمیت تحت مزمن تزریقی:

  • ایمپلنت‌های ارتوپدی (مفصل، پیچ، پلاک)
  • استنت‌های عروقی و دارویی
  • کاتترهای مرکزی و طولانی مدت
  • دریچه‌های مصنوعی قلب
  • ضربان‌سازها
  • ایمپلنت‌های دندانی
  • پروتزهای عروقی
  • پورت‌های تزریق طولانی مدت
  • مواد قابل جذب با ماندگاری بیش از ۳۰ روز
  • داروهای تزریقی با مصرف طولانی مدت

مواد و تجهیزات غیرنیازمند تست سمیت تحت مزمن تزریقی:

  • تجهیزات با تماس کوتاه مدت (کمتر از ۳۰ روز) مانند سرنگ یکبار مصرف
  • سوزن
  • ست سرم
  • کاتترهای کوتاه مدت
  • تجهیزات تماس سطحی با پوست

سمیت تحت مزمن: اثرات سوء سیستمیک ناشی از مواجهه مکرر با ماده آزمون در مدت زمان 90 روز (معادل تقریباً 10 درصد طول عمر جوندگان).

مواجهه مکرر تزریقی: تزریق روزانه یا مستمر ماده آزمون از طریق مسیرهای داخل وریدی، داخل صفاقی، داخل عضلانی یا زیرجلدی در طول دوره مطالعه.

NOAEL: بالاترین دوز ماده آزمون که هیچ اثر سوء قابل تشخیصی ایجاد نمی‌کند.

سمیت تجمعی: اثرات سوء ناشی از دوزهای مکرر که به دلیل افزایش غلظت ماده آزمون یا متابولیت‌های آن در بافت‌های حساس ایجاد می‌شود.

استاندارد مرجع: ISO 10993-11 برای آزمون‌های سمیت سیستمیک به روش تزریقی با مواجهه مکرر ۹۰ روزه تحت مزمن

مدت زمان آزمون: ۹۰ روز تزریق متوالی روزانه به همراه ۱۴ روز دوره پیگیری در صورت نیاز

حیوان آزمایشگاهی: رت یا موش از نژادهای استاندارد آزمایشگاهی

تعداد حیوانات: حداقل ۲۰ حیوان در گروه آزمون شامل ۱۰ نر و ۱۰ ماده و همین تعداد در گروه کنترل. مجموعاً حداقل ۴۰ حیوان با احتساب گروه کنترل

سن حیوان در شروع آزمون: حداکثر ۸ هفته

مسیرهای تزریق مجاز: داخل وریدی، داخل صفاقی، داخل عضلانی، زیرجلدی

حجم تزریق: حداکثر ۱ تا ۵ میلی‌لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن بدن

شرایط نمونه: استریل، pH بین ۵/۵ تا ۸/۵، اسمولالیته ۲۸۰ تا ۳۲۰ میلی‌اسمول بر کیلوگرم

گزارش دهی: گزارش نهایی فقط به زبان انگلیسی ظرف ۶۰ تا ۹۰ روز کاری پس از دریافت نمونه آماده می‌شود. 

عصاره یا قطعه نمونه به مدت ۹۰ روز متوالی و روزانه از طریق مسیرهای تزریقی (داخل وریدی، داخل صفاقی، داخل عضلانی یا زیرجلدی) به حیوانات تزریق می‌شود. حیوانات در حداقل ۳ گروه دوز مختلف تقسیم می‌گردند تا رابطه دوز-پاسخ مشخص شود. در طول مطالعه، وزن، مصرف غذا و آب و علائم بالینی روزانه ثبت می‌گردد. در پایان روز ۹۰، نمونه‌های خون برای بیوشیمی و هماتولوژی و همچنین آنالیز ادرار گرفته می‌شود. در نهایت آسیب‌شناسی بافتی (هیستوپاتولوژی) اندام‌های اصلی (کبد، کلیه، قلب، ریه، طحال، مغز، غدد فوق کلیوی، تیروئید، بیضه/تخمدان) و محل تزریق انجام می‌شود. هدف اصلی، تشخیص تغییرات پاتولوژیک، تعیین اندام هدف، ارزیابی تجمع سمیت و محاسبه NOAEL برای ایمنی مواجهه انسانی است.

تجهیزات اصلی: هموآنالایزر خودکار، بیوشیمی آنالایزر، آنالایزر ادرار، ترازوی دیجیتال، سانتریفیوژ یخچال‌دار، هود لامینار عمودی، انکوباتور، بافت پروسسور، پارافین امبدینگ، میکروتوم، میکروسکوپ نوری مجهز به دوربین، فریزر، یخچال، سرنگ استریل، قفس استاندارد SPF، سیستم تصفیه آب

مواد مصرفی: محیط کشت سلولی، سرم فیزیولوژی استریل، بافر PBS، محیط کشت سلولی، معرف‌های بیوشیمیایی و هماتولوژی، فرمالین بافر، الکل، زایلن، پارافین، هماتوکسیلین و ائوزین، لام و لامل، لوله نمونه‌گیری خلأ دار، لوله میکروسانتریفیوژ استریل، آب مقطر استریل

نمونه باید استریل باشد. در غیر این صورت، استریلیزاسیون با روش مناسب مانند گرمای مرطوب، اتیلن اکساید یا گاما انجام می‌شود. pH عصاره در محدوده فیزیولوژیک تنظیم می‌گردد. اسمولالیته نیز باید در محدوده طبیعی بدن باشد. حجم تزریق نباید از حد مجاز بر اساس وزن حیوان بیشتر شود. برای تهیه عصاره، نسبت سطح به حجم یا وزن به حجم بر اساس نوع نمونه (مسطح، توده‌ای یا پودری) رعایت می‌گردد. عصاره‌گیری در دماهای مختلف و مدت زمان مشخص انجام می‌شود.

انتخاب حیوانات: رت یا موش سالم از نژادهای استاندارد با وزن و سن یکسان (حداکثر ۸ هفته) انتخاب می‌شوند.

شرایط نگهداری: حیوانات به قفس‌های استاندارد با شرایط محیطی کنترل شده شامل دمای مناسب، رطوبت استاندارد و چرخه منظم روشنایی و تاریکی منتقل می‌گردند.

دوره آداپتاسیون: حیوانات پیش از شروع آزمون، مدت کافی (معمولاً ۷ تا ۱۴ روز) در محیط آزمایشگاه سازگار می‌شوند.

تقسیم گروه‌ها: حیوانات به طور تصادفی به حداقل ۳ گروه دوز مختلف و یک گروه کنترل تقسیم می‌شوند. هر گروه شامل حداقل ۲۰ حیوان (۱۰ نر و ۱۰ ماده) می‌باشد.

تعیین دوزها: دوزها به گونه‌ای تعیین می‌شوند که بالاترین دوز باعث ایجاد سمیت با مرگ و میر کم (برای ارزیابی معنادار) شود و پایین‌ترین دوز هیچ اثری ایجاد نکند.

تهیه و تزریق نمونه: نمونه استریل با شرایط pH و اسمولالیته مطلوب تهیه می‌گردد. دوز بر اساس مطالعات قبلی (آزمون‌های تحت حاد ۲۸ روزه) تعیین می‌شود. مسیر تزریق بر اساس شباهت به کاربرد بالینی واقعی محصول انتخاب می‌گردد. تزریق روزانه نمونه به حیوانات گروه آزمون و تزریق ماده شاهد (حلال استخراج) به حیوانات گروه کنترل انجام می‌شود. تزریق با سرنگ استریل و در حجم مناسب بر اساس وزن بدن صورت می‌پذیرد. دوز به صورت هفتگی بر اساس وزن بدن تنظیم می‌گردد.

ثبت علائم بالینی روزانه: علائمی مانند رفتار، وضعیت پوست و خز، چشم، غشاهای مخاطی، ترشحات، تنفس، گردش خون، سیستم عصبی خودمختار و مرکزی و فعالیت حرکتی به صورت روزانه ثبت می‌شوند.

ثبت وزن و مصرف خوراک: وزن بدن، میزان مصرف غذا و آب به صورت هفتگی ثبت می‌گردد. هرگونه مرگ و میر ناگهانی و زمان وقوع آن نیز یادداشت می‌شود.

خونگیری و آنالیزها: در میانه دوره (روز ۴۵) و پایان آزمون (روز ۹۰)، خونگیری از قلب یا ورید دمی برای آزمون‌های هماتولوژی (از جمله شمارش سلول‌های خونی، هموگلوبین، هماتوکریت، پلاکت، PT، PTT) و بیوشیمی (شامل آنزیم‌های کبدی، BUN، کراتینین، الکترولیت‌ها و …) انجام می‌شود. همچنین ادرار ۲۴ ساعته برای آنالیز ادرار (شامل pH، پروتئین، گلوکز، کتون، خون، وزن مخصوص و …) جمع‌آوری می‌گردد.

کالبدگشایی و نمونه‌برداری: در پایان روز ۹۰، حیوانات با روش انسانی کشته شده و کالبدگشایی کامل انجام می‌شود. اندام‌های اصلی (کبد، کلیه، قلب، ریه، طحال، مغز، غدد فوق کلیوی، تیروئید، بیضه یا تخمدان، پروستات، رحم و محل تزریق) خارج و توزین می‌شوند.

آماده‌سازی و بررسی بافتی: بافت‌ها در فرمالین بافر تثبیت، در پارافین قالب‌گیری، با میکروتوم برش داده شده و با هماتوکسیلین و ائوزین (H&E) رنگ‌آمیزی می‌شوند. سپس توسط پاتولوژیست مجرب بررسی می‌گردند.

درجه سمیت یافته‌های بالینی و پاتولوژیک
بدون سمیت عدم مشاهده هرگونه تغییر در وزن، رفتار، علائم بالینی، بیوشیمی، هماتولوژی و بافت‌شناسی در پایین‌ترین دوز
سمیت خفیف کاهش خفیف وزن (کمتر از 10 درصد)، تغییرات جزئی در یک یا دو پارامتر بیوشیمیایی در دوز میانی
سمیت متوسط کاهش وزن 10 تا 20 درصد، تغییرات قابل توجه در چند پارامتر بیوشیمی و هماتولوژی، هیستوپاتولوژی خفیف در یک عضو
سمیت شدید کاهش وزن بیش از 20 درصد، تغییرات شدید در اکثر پارامترها، هیستوپاتولوژی بارز در چند عضو، مرگ و میر در دوز بالا

غربالگری اولیه سمیت: 

پیش از آزمون اصلی ۹۰ روزه، یک آزمون مقدماتی ۲۸ روزه بر اساس ISO 10993-11 توصیه می‌شود تا محدوده دوز ایمن تعیین شده و از مرگ و میر جلوگیری گردد. این مرحله به تعریف دوز اولیه NOAEL کمک می‌کند.

پیش‌بینی رفتار بیولوژیکی: 

اگر پس از ۹۰ روز تزریق مکرر، هیچ سمیت سیستمیک یا تغییرات پاتولوژیک در دوز پایین دیده نشود، NOAEL محاسبه می‌شود. یافته‌هایی مانند نکروز کبدی یا فیبروز کلیوی نشانه سمیت اندام هدف است. عدم سمیت در دوزهای بالا بیانگر ایمنی نسبی برای مصرف انسانی (۳۰ تا ۹۰ روز) می‌باشد.

الزامات قانونی سازمان غذا و دارو: 

طبق دستورالعمل شماره ۵/۸۴، ارائه آزمون سمیت سیستمیک تحت مزمن تزریقی برای تجهیزات با تماس داخلی و ماندگاری بیش از ۳۰ روز اجباری است. آزمون باید در آزمایشگاه ISO 17025 و با رعایت GLP انجام شود. گزارش نهایی فقط انگلیسی به همراه مستندات خام ارائه می‌گردد. عدم ارائه، منجر به رد پروانه ساخت یا کد IRC می‌شود.

تفاوت با سمیت تحت حاد تزریقی: مدت مواجهه در تحت حاد ۲۸ روز است، در حالی که در این آزمون ۹۰ روز می‌باشد. آزمون تحت مزمن اثرات تجمعی و رشد تا بزرگسالی را ارزیابی می‌کند.

تفاوت با سمیت مزمن تزریقی: در سمیت مزمن، مدت مواجهه ۱۲ ماه یا بیشتر است، در حالی که در این آزمون ۹۰ روز می‌باشد. آزمون مزمن برای تجهیزات با ماندگاری بیش از ۹۰ روز (مانند ایمپلنت‌های دائمی) الزامی است.

تفاوت با سمیت سیستمیک خوراکی: در مسیر خوراکی، ماده ابتدا از کبد عبور کرده و متابولیزه می‌شود (اثر عبور اول کبدی)، اما در مسیر تزریقی، ماده مستقیماً وارد جریان خون می‌شود و کبد را دور می‌زند، بنابراین سمیت سریع‌تر و مستقیم‌تر رخ می‌دهد.

تفاوت بین ISO 10993-11 و OECD TG 408: استاندارد ISO 10993-11 (برای تجهیزات پزشکی) مسیر تزریقی را پوشش می‌دهد، در حالی که OECD TG 408 (برای مواد شیمیایی و آرایشی) فقط مسیر خوراکی را پوشش می‌دهد و مسیر تزریقی در آن تعریف نشده است.

گزارش نهایی آزمون فقط به زبان انگلیسی صادر می‌شود و شامل موارد زیر است:

  • شناسه یکتای گزارش، نام و آدرس آزمایشگاه، مشخصات درخواست‌دهنده و محصول، استاندارد مرجع ISO 10993-11، تاریخ شروع و پایان آزمون، شماره گواهی ISO 17025
  • شرح روش آزمون شامل نوع و نژاد حیوان، تعداد، سن، مسیر تزریق، دوزهای استفاده شده، حجم و دفعات تزریق، شرایط محیطی
  • شرح آماده‌سازی نمونه شامل روش استخراج، حلال، pH، اسمولالیته، شرایط استریلیزاسیون
  • داده‌های وزن، مصرف غذا و آب، جدول علائم بالینی روزانه
  • نتایج هماتولوژی و بیوشیمی کامل در میانه و پایان دوره به همراه محدوده نرمال
  • نتایج آنالیز ادرار
  • وزن اندام‌های اصلی در کالبدگشایی
  • گزارش آسیب‌شناسی بافتی (هیستوپاتولوژی) تمام اندام‌ها و محل تزریق به همراه تصاویر میکروسکوپی
  • تعیین NOAEL، درجه سمیت، اندام هدف (در صورت وجود)
  • امضا و مهر مسئول فنی، پاتولوژیست مجرب، تاریخ صدور، اعتبار گزارش (معمولاً ۲ سال)

آیا نتایج تست سمیت تحت مزمن تزریقی برای پروانه ساخت ایمپلنت ارتوپدی قابل استفاده است؟
بله، بر اساس ISO 10993-11 در آزمایشگاه ISO 17025 برای ایمپلنت‌های با ماندگاری بیش از ۳۰ روز معتبر است و برای کد IRC و تأییدیه سازمان غذا و دارو قابل استناد می‌باشد.

تفاوت مسیرهای تزریقی (IV، IP، IM، SC) در نتایج تست سمیت تحت مزمن تزریقی چیست؟
بله، مسیر داخل وریدی (IV) سریع‌ترین جذب و سمیت مستقیم، داخل صفاقی (IP) جذب سریع از صفاق، داخل عضلانی (IM) جذب متوسط و زیرجلدی (SC) کندترین جذب را دارد. انتخاب مسیر باید بر اساس کاربرد بالینی واقعی محصول باشد.

مدت زمان تهیه گزارش تست سمیت سیستمیک تحت مزمن تزریقی چقدر است؟
۶۰ تا ۹۰ روز کاری شامل ۹۰ روز تزریق، ۱۴ روز پیگیری و ۱۴ تا ۲۱ روز آنالیز. تسریع تا ۷۵ روز با هزینه اضافی ممکن است. لطفاً حداقل ۴ ماه قبل از موعد، نمونه ارسال کنید.

آیا روش جایگزین (آزمایشگاهی) برای تست سمیت تحت مزمن تزریقی وجود دارد؟
خیر، هیچ روش جایگزین تأیید شده‌ای برای سمیت سیستمیک تزریقی ۹۰ روزه وجود ندارد. روش‌های سلولی فقط سمیت موضعی را می‌سنجند.

آیا نتایج تست سمیت  تحت مزمن تزریقی برای تجهیزات مشابه قابل استناد است؟
خیر، فقط برای همان محصول با همان فرمولاسیون، فرآیند تولید و روش استریلیزاسیون. هر تغییر جزئی نیاز به تکرار آزمون دارد.

در تست سمیت تحت مزمن تزریقی حداقل تعداد حیوانات در هر گروه چقدر است؟
طبق ISO 10993-11 حداقل ۲۰ حیوان (۱۰ نر و ۱۰ ماده) در هر گروه دوز. مجموعاً با ۳ دوز و کنترل، حداقل ۸۰ حیوان در هر مطالعه.

در چه مواردی تست سمیت سیستمیک تحت مزمن تزریقی مردود اعلام می‌شود؟
مرگ و میر بیش از ۱۰ درصد در دوز پایین، کاهش وزن بیش از ۲۰ درصد، تغییرات شدید بیوشیمی (ALT یا AST بیش از ۳ برابر نرمال، کراتینین بیش از ۱/۵ برابر)، تغییرات شدید هماتولوژی، یافته‌های هیستوپاتولوژی بارز مانند نکروز کبدی گسترده، فیبروز کلیوی، میوکاردیت یا التهاب شدید در محل تزریق.

آیا اعتراض به نتایج تست سمیت سیستمیک تحت مزمن تزریقی امکان دارد؟
بله، تا ۳۰ روز پس از گزارش، اعتراض کتبی مستند. در صورت تأیید، اصلاحیه رایگان، در غیر این صورت تکرار با ۵۰ درصد تخفیف.

آیا تست سمیت تحت مزمن تزریقی برای داروهای تزریقی طولانی مدت الزامی است؟
بله، برای داروهای تزریقی با مصرف بیش از ۳۰ روز (انسولین، هورمون‌درمانی، شیمی‌درمانی) الزامی است. برای داروها معمولاً استانداردهای دارویی (USP) مرجع هستند، اما ISO 10993-11 نیز به عنوان مرجع مکمل قابل قبول است.

هزینه تست سمیت سیستمیک تحت مزمن تزریقی چگونه محاسبه می‌شود؟
بر اساس نوع حیوان، تعداد گروه‌ها (حداقل ۳ دوز + کنترل)، تعداد حیوانات (حداقل ۸۰)، مسیر تزریق، تعداد پارامترهای بیوشیمی و هماتولوژی، تعداد دفعات خونگیری، هیستوپاتولوژی کامل. برای استعلام دقیق با پشتیبانی تماس بگیرید.

برای مشاوره رایگان و هماهنگی ارسال نمونه، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

 پیام‌رسان بله: 989900100182+

 تماس تلفنی: 982191010809+

  • تست سمیت سیستمیک-تحت-مزمن-تزریقی
  • تست سمیت سیستمیک تزریقی
  • تست سمیت سیستمیک
  • تست سمیت سیستمیک
  • تست سمیت سیستمیک
  • تست سمیت سیستمیک
  • تست سمیت سیستمیک

تست های سمیت تحت مزمن – تزریقی

روش ISO 10993-11

ISO 10993-11 استاندارد اصلی برای ارزیابی سمیت سیستمیک با مواجهه مکرر به روش تزریقی در تجهیزات پزشکی می‌باشد. در این آزمون، عصاره نمونه به صورت روزانه و به مدت 90 روز از طریق یکی از مسیرهای تزریقی شامل داخل وریدی (IV) ، داخل صفاقی (IP) ، داخل عضلانی (IM) یا زیرجلدی (SC) به حیوانات آزمایشگاهی (رت یا موش) تزریق می‌شود و اثرات سمی سیستمیک بر روی اندام‌های داخلی از طریق بررسی علائم بالینی، وزن بدن، بیوشیمی خون، هماتولوژی، آنالیز ادرار و آسیب‌شناسی بافتی ارزیابی می‌گردد.

روش OECD 408

OECD TG 408 یک دستورالعمل بین‌المللی برای ارزیابی سمیت تحت مزمن خوراکی با دوز تکراری (90 روزه) در مواد شیمیایی، محصولات آرایشی و دارویی می‌باشد. در این آزمون، ماده مورد نظر به صورت روزانه و به مدت 90 روز متوالی از راه خوراکی (با گاواژ، در رژیم غذایی یا آب آشامیدنی) به رت تجویز می‌شود. در نسخه 2018 این استاندارد، اندازه‌گیری هورمون‌های تیروئید (T4، T3، TSH) و کلسترول، LDL و HDL برای شناسایی اختلالات غدد درون‌ریز الزامی شده است. گزارش نهایی طبق درخواست آزمایشگاه سنجش ساناژن فقط به زبان انگلیسی صادر می‌گردد.