آزمون سمیت حاد – استنشاقی

 

الزام دریافت تأییدیه برای تجهیزات پزشکی، مواد اولیه، محصولات آرایشی و دارویی

خلاصه آزمون

زمینه و هدف: آزمون سمیت حاد استنشاقی (Acute Inhalation Toxicity Test) یکی از مهم‌ترین مطالعات سم‌شناسی برای ارزیابی خطرات ناشی از مواجهه تنفسی با مواد شیمیایی، دارویی، نانوذرات، آئروسل‌ها، بخارات، گازها و مواد آزادشده از تجهیزات پزشکی است. دستورالعمل‌های OECD 403 (Acute Inhalation Toxicity)، OECD 433 (Fixed Concentration Procedure) و OECD 436 (Acute Toxic Class Method) چارچوب‌های استاندارد بین‌المللی برای ارزیابی سمیت حاد ناشی از استنشاق را ارائه می‌دهند. همچنین استاندارد ISO 10993-11 در ارزیابی سمیت سیستمیک تجهیزات پزشکی، داده‌های حاصل از مطالعات استنشاقی را در تعیین ایمنی زیستی محصولات مرتبط با مسیر تنفسی مورد استفاده قرار می‌دهد. هدف این آزمون‌ها تعیین اثرات حاد ناشی از یک مواجهه کوتاه‌مدت استنشاقی، برآورد غلظت کشنده میانی (LC50)، شناسایی اندام‌های هدف و طبقه‌بندی خطر مواد بر اساس سیستم جهانی هماهنگ طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری مواد شیمیایی (GHS) است.

روش انجام: مطابق دستورالعمل‌های OECD، حیوانات آزمایشگاهی سالم، معمولاً رت‌های بالغ، در معرض غلظت‌های مشخصی از ماده آزمون قرار می‌گیرند. مواجهه می‌تواند به‌صورت تمام‌بدن (Whole-body Exposure) یا فقط از طریق بینی (Nose-only Exposure) انجام شود. بسته به ماهیت ماده، آزمون برای گازها، بخارات یا آئروسل‌ها طراحی می‌شود. مدت مواجهه استاندارد معمولاً 4 ساعت است. در روش OECD 403 چندین گروه حیوانی در غلظت‌های مختلف مورد آزمایش قرار می‌گیرند تا LC50 تعیین شود. در روش OECD 436 از رویکرد طبقات سمیت حاد استفاده شده و حیوانات در گروه‌های کوچک در معرض غلظت‌های مشخص قرار می‌گیرند. در روش OECD 433 تمرکز بر شناسایی غلظتی است که علائم سمیت واضح اما غیرکشنده ایجاد کند و از تعداد کمتری حیوان استفاده می‌شود. پس از مواجهه، حیوانات حداقل به مدت 14 روز از نظر مرگ‌ومیر، علائم تنفسی، تغییرات رفتاری، وزن بدن، وضعیت عمومی و سایر علائم بالینی تحت پایش قرار می‌گیرند. در پایان مطالعه، کالبدگشایی و بررسی ماکروسکوپی و در صورت نیاز هیستوپاتولوژیک دستگاه تنفسی و سایر اندام‌ها انجام می‌شود.

یافته‌ها و طبقه‌بندی: نتایج تست سمیت سیستمیک حاد استنشاقی شامل ثبت میزان مرگ‌ومیر، شدت علائم بالینی و تغییرات فیزیولوژیک ایجادشده در حیوانات است. علائم شایع سمیت استنشاقی شامل تنگی نفس، افزایش یا کاهش تعداد تنفس، خس‌خس سینه، ترشحات بینی، کاهش فعالیت، بی‌حالی، لرزش، کاهش وزن و در موارد شدید مرگ است. بر اساس داده‌های به‌دست‌آمده، مقدار LC50 یا محدوده تقریبی آن تعیین می‌شود. سپس ماده بر اساس معیارهای GHS در طبقات مختلف سمیت استنشاقی دسته‌بندی می‌گردد. مواد با LC50 پایین‌تر دارای سمیت بالاتر بوده و در گروه‌های خطر شدیدتر قرار می‌گیرند. در چارچوب ISO 10993-11، علاوه بر مرگ‌ومیر، بروز اثرات سیستمیک ناشی از مواد آزادشده از تجهیزات پزشکی نیز مورد ارزیابی قرار می‌گیرد تا ایمنی محصول در شرایط کاربرد واقعی مشخص شود.

نتیجه‌گیری: آزمون سمیت حاد استنشاقی بر اساس OECD 403، OECD 433، OECD 436 و الزامات ISO 10993-11 یکی از مهم‌ترین ابزارهای ارزیابی ایمنی مواد و تجهیزات پزشکی مرتبط با مسیر تنفسی محسوب می‌شود. این آزمون‌ها اطلاعات ارزشمندی درباره شدت سمیت، اندام‌های هدف، اثرات تنفسی و سیستمیک و طبقه‌بندی خطر مواد فراهم می‌کنند. نتایج حاصل نقش مهمی در ارزیابی ریسک، توسعه محصولات ایمن‌تر، تدوین برچسب‌های هشداردهنده و اخذ تأییدیه‌های رگولاتوری ایفا می‌نمایند. اجرای صحیح این مطالعات مطابق استانداردهای بین‌المللی موجب افزایش قابلیت اطمینان داده‌ها و ارتقای سطح ایمنی مصرف‌کنندگان و بیماران خواهد شد.

واژگان کلیدی: سمیت حاد استنشاقی، OECD 403، OECD 433، OECD 436، ISO 10993-11، LC50، سمیت سیستمیک، ارزیابی ایمنی، مواجهه تنفسی، طبقه‌بندی GHS، زیست‌سازگاری، آئروسل و بخار.

آزمون های مشابه

تصویر خلاصه آزمون

تست سمیت سیستمیک حاد استنشاقی

⚠️ الزامات قانونی

انجام آزمون سمیت حاد استنشاقی برای اخذ پروانه ساخت تجهیزات پزشکی استنشاقی (اسپری‌های پزشکی، نبولایزرها، دستگاه‌های بیهوشی) ، کد IRC محصولات آرایشی و بهداشتی اسپری، تاییدیه سازمان غذا و دارو برای مواد دارویی استنشاقی، طبقه‌بندی GHS و برچسب‌گذاری خطر مواد شیمیایی قابل استنشاق و ورود به بازار آفت‌کش‌ها و حلال‌های فرار ضروری می‌باشد.

 ارزیابی اثرات سمی ناشی از استنشاق ذرات معلق، گازها یا بخارات یک ماده در مدت زمان کوتاه (معمولاً ۴ ساعت) و تعیین غلظت کشنده میانه (LC50) می‌باشد. این آزمون مشخص می‌کند که آیا ماده می‌تواند با ورود به مجاری تنفسی و عبور از سد نازک آلوئولار، باعث آسیب مستقیم به ریه (مانند ادم، خونریزی، التهاب)، نارسایی تنفسی، یا سمیت سیستمیک (از طریق جذب سریع به جریان خون) شود. نتیجه آن برای طبقه‌بندی خطر (GHS) مواد شیمیایی و تأییدیه ایمنی تجهیزات پزشکی استنشاقی (مانند اسپری‌ها، نبولایزرها، دستگاه‌های بیهوشی) از سازمان غذا و دارو ضروری می‌باشد.

OECD TG 403 (روش سنتی LC50): این دستورالعمل مرجع اصلی OECD برای تعیین غلظت کشنده میانه LC50 مواد شیمیایی قابل استنشاق می‌باشد. در این استاندارد، حیوانات به مدت ۴ ساعت در معرض غلظت‌های مختلف ماده آزمون (حداقل ۳ غلظت) قرار می‌گیرند و مرگ و میر به عنوان نقطه پایانی در نظر گرفته می‌شود. خروجی اصلی LC50 به همراه فاصله اطمینان و شیب منحنی دوز-پاسخ می‌باشد.

OECD TG 436 (روش کلاس سمیت حاد): این دستورالعمل روش کلاس سمیت حاد برای ارزیابی سمیت استنشاقی می‌باشد. در این استاندارد، از دوزهای مرحله‌ای (غلظت‌های از پیش تعیین شده) با ۳ حیوان در هر مرحله استفاده می‌شود و خروجی اصلی محدوده تخمینی LC50 بر اساس GHS می‌باشد. مزیت اصلی این روش کاهش تعداد حیوانات نسبت به روش TG 403 است.

OECD TG 433 (روش غلظت ثابت): این دستورالعمل انسانی‌ترین روش برای ارزیابی سمیت حاد استنشاقی می‌باشد. در این استاندارد، از غلظت‌های ثابت استفاده می‌شود و نقطه پایانی سمیت آشکار به جای مرگ می‌باشد. خروجی اصلی LC50 استنباطی در محدوده GHS است و هدف اصلی کاهش رنج حیوانات و جلوگیری از مرگ آنها می‌باشد.

استاندارد ISO 10993-11: این استاندارد مرجع اصلی برای ارزیابی سمیت سیستمیک ناشی از تجهیزات پزشکی استنشاقی می‌باشد. در این استاندارد، عصاره یا خود دستگاه در معرض حیوانات قرار می‌گیرد و خروجی اصلی به صورت قبول یا رد برای کاربرد پزشکی اعلام می‌شود. برخلاف استانداردهای OECD که مستقیماً روی مواد شیمیایی تمرکز دارند، ISO 10993-11 برای ارزیابی سمیت سیستمیک ناشی از تجهیزات پزشکی طراحی شده است.

مواد و تجهیزات نیازمند تست سمیت حاد استنشاقی:

  • تجهیزات پزشکی استنشاقی مانند اسپری‌های پزشکی، نبولایزرها، دستگاه‌های بیهوشی استنشاقی، اینهیلرها
  • محصولات دارویی استنشاقی مانند اسپری‌های تنفسی، پودرهای استنشاقی، کپسول‌های استنشاقی
  • مواد شیمیایی صنعتی فرار مانند حلال‌ها، رنگ‌ها، چسب‌ها، مواد تمیزکننده
  • آفت‌کش‌ها و سموم دفع آفات به صورت اسپری یا پودر قابل استنشاق
  • محصولات آرایشی و بهداشتی اسپری مانند اسپری‌های مو، دئودورانت‌های اسپری، عطرها
  • مواد اولیه پودری و گردوغبار مانند سیمان، آرد، پودرهای صنعتی، رنگدانه‌ها

مواد و تجهیزات غیرنیازمند تست سمیت حاد استنشاقی:

  • موادی که فشار بخار بسیار پایین دارند و عملاً تبخیر نمی‌شوند
  • موادی با اندازه ذرات بیشتر از ۱۰۰ میکرومتر که قابلیت ورود به مجاری تنفسی را ندارند
  • تجهیزاتی که هرگز آئروسل یا ذرات قابل استنشاق تولید نمی‌کنند
  • موادی که قبلاً مشخص شده از راه استنشاقی جذب نمی‌شوند و سمیت سیستمیک ندارند (با مستندات علمی معتبر)

سمیت حاد استنشاقی: عوارض سوء ناشی از استنشاق ذرات معلق، گازها یا بخارات ماده آزمون طی ۴ ساعت تماس پیوسته که طی ۱۴ روز مشاهده می‌شود.

LC50 (غلظت کشنده میانه): غلظتی از ماده آزمون در هوا بر حسب میلی‌گرم بر لیتر یا قسمت در میلیون که انتظار می‌رود موجب مرگ ۵۰ درصد از حیوانات طی دوره مشاهده شود.

روش سنتی سمیت حاد (OECD TG 403): روشی که در آن حیوانات در معرض حداقل ۳ غلظت مختلف ماده قرار می‌گیرند و مرگ و میر به عنوان نقطه پایانی محاسبه LC50 دقیق استفاده می‌شود.

روش کلاس سمیت حاد (OECD TG 436): روشی که در آن از غلظت‌های از پیش تعیین شده (مرحله‌ای) با ۳ حیوان در هر مرحله استفاده می‌شود و خروجی محدوده تخمینی LC50 (نه مقدار نقطه‌ای) می‌باشد.

روش غلظت ثابت سمیت حاد (OECD TG 433): انسانی‌ترین روش که در آن نقطه پایانی سمیت آشکار مانند تشنج، بی‌حالی شدید، یا کاهش وزن بیش از ۲۰ درصد است، نه مرگ.

سمیت آشکار: علائم بالینی واضح و قابل مشاهده مانند تشنج، بی‌حالی شدید، کاهش وزن بیش از ۲۰ درصد، فلج، یا ایست تنفسی که نشان دهنده سمیت قابل توجه بوده و به عنوان نقطه پایانی در روش OECD TG 433 استفاده می‌شود.

مدت استنشاق: مدت زمانی که حیوانات در معرض ماده آزمون قرار می‌گیرند. در استانداردهای OECD، مدت استاندارد ۴ ساعت می‌باشد.

غلظت: مقدار ماده آزمون در واحد حجم هوا که بر حسب میلی‌گرم بر لیتر برای ذرات و بخارات، یا قسمت در میلیون برای گازها بیان می‌شود.

آئروسل: سوسپانسیون ذرات جامد یا مایع در هوا که اندازه ذرات آن معمولاً بین ۰/۰۱ تا ۱۰۰ میکرومتر است. ذرات قابل استنشاق آنهایی هستند که قطر آئرودینامیک کمتر از ۱۰۰ میکرومتر دارند و می‌توانند وارد مجاری تنفسی شوند.

طبقه‌بندی GHS: سیستم جهانی هماهنگ برای طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری مواد شیمیایی که بر اساس LC50 استنشاقی، مواد را در ۴ دسته خطر (دسته ۱ تا ۴) قرار می‌دهد. دسته ۱ خطرناک‌ترین (LC50 کمتر از ۰/۰۵ میلی‌گرم بر لیتر) و دسته ۴ کم خطرترین (LC50 بیشتر از ۲ تا ۵ میلی‌گرم بر لیتر) هستند.

  • استاندارد مرجع: OECD TG 403 , OECD TG 436 , OECD TG 433 , ISO 10993-11

  • گونه جانوری ترجیحی (برای استانداردهای OECD): موش صحرایی (Rat) نژاد اسپراگ داولی یا ویستار (جوان، بالغ، هر دو جنس، با وزن تقریبی 200 تا 300 گرم)

  • گونه جانوری مجاز (برای ISO 10993-11): موش صحرایی، موش سوری، خرگوش (بسته به نوع تجهیزات پزشکی و حجم نمونه)

  • مدت استنشاق استاندارد: 4 ساعت (پیوسته)

  • روش استنشاق: تنها بینی (Nose-Only) یا کل بدن (Whole Body) (ترجیحاً تنها بینی برای جلوگیری از تماس پوستی و بلع)

  • حداقل تعداد غلظت (برای OECD TG 403): 3 غلظت (با فاصله لگاریتمی مناسب)

  • تعداد حیوانات در هر گروه: حداقل 5 حیوان از هر جنس (مجموع 10 حیوان در هر غلظت) برای OECD TG 403، و 3 حیوان در هر مرحله برای OECD TG 436 و TG 433

  • دوره مشاهده: 14 روز پس از پایان استنشاق

  • گزارش نهایی: فقط انگلیسی، قابل ارائه به سازمان غذا و داروی ایران (IFDA) ، CFDA ، WHO ، ECHA و نهادهای اروپایی

  • زمان صدور گزارش: حداکثر 28 روز کاری پس از دریافت نمونه (شامل 4 روز تجهیزات، 1 روز استنشاق، 14 روز مشاهده، 1 روز کالبدگشایی، و 8 روز تهیه گزارش)

  • مقدار نمونه مورد نیاز: برای مایعات: حداقل 50 میلی‌لیتر، برای جامدات: حداقل 50 گرم، برای گازها: سیلندر استاندارد با خلوص مشخص

  • شرایط نگهداری حیوانات: دمای 22±3 درجه سانتی‌گراد، رطوبت 50 تا 60 درصد، چرخه 12 ساعت روشن و 12 ساعت تاریک، دسترسی آزاد به آب و خوراک (به جز در زمان استنشاق)

  • شرایط اتاقک استنشاق: جریان هوا (حداقل 12 تعویض هوا در ساعت)، کنترل دما (22 تا 24 درجه سانتی‌گراد)، رطوبت نسبی (40 تا 70 درصد)، توزیع یکنواخت ماده، مانیتورینگ مداوم غلظت

در این آزمون، حیوانات (معمولاً موش صحرایی) به مدت ۴ ساعت در یک اتاقک استنشاق در معرض غلظت‌های کنترل شده ماده آزمون (به صورت گاز، بخار، ذرات معلق یا گرد و غبار) قرار می‌گیرند. روش ترجیحی فقط بینی است تا از تماس پوستی و بلع ماده جلوگیری شود. پس از پایان استنشاق، حیوانات به مدت ۱۴ روز از نظر علائم سمیت سیستمیک (کاهش وزن، تغییرات رفتاری، لرزش، تشنج، فلج، اختلال تنفسی، مرگ) مشاهده می‌شوند. در کالبدگشایی، ریه‌ها به عنوان اندام هدف اصلی و سایر اندام‌ها (کبد، کلیه، قلب، طحال، مغز) از نظر ضایعات ماکروسکوپی بررسی و وزن می‌شوند. آزمون در حداقل ۳ غلظت (در روش TG 403) با فاصله لگاریتمی انجام می‌شود. در روش TG 436 از غلظت‌های مرحله‌ای از پیش تعیین شده با ۳ حیوان در هر مرحله استفاده می‌شود. در روش TG 433 (انسانی‌ترین روش) نقطه پایانی سمیت آشکار (مانند تشنج یا کاهش وزن بیش از ۲۰ درصد) است، نه مرگ. برای تجهیزات پزشکی طبق ISO 10993-11، عصاره تهیه شده از تجهیزات (با حلال قطبی و غیرقطبی) آئروسل شده یا خود دستگاه (مانند نبولایزر) آئروسل تولید می‌کند.

تجهیزات اصلی: اتاقک استنشاق، سیستم تولید آئروسل (نبولایزر/پودرکن/سیلندر گاز)، سیستم مانیتورینگ غلظت، سیستم کنترل جریان هوا با فیلتر HEPA و کربن فعال، قفس‌های محدودکننده (فقط بینی)، ترازوی دیجیتال، دستگاه بیهوشی، ست کالبدگشایی، یخچال و فریزر، دوربین

مواد مصرفی: آب مقطر استریل، فیلترهای نمونه‌برداری، لوله‌های نمونه‌برداری، فیلتر HEPA و کربن فعال، فرمالین بافر ۱۰ درصد، خوراک و بستر استاندارد، دستکش استریل، مواد بیهوشی (کتامین+زایلازین)، سرم فیزیولوژی استریل

برای مواد شیمیایی، آفت‌کش‌ها و محصولات آرایشی (OECD TG 403/436/433):

  • گازها: مستقیماً از سیلندر استاندارد با خلوص شناخته شده (بیش از ۹۸ درصد) با رقیق‌سازی در هوا به غلظت‌های مورد نظر می‌رسند.

  • بخارات: مایعات فرار در دمای اتاق از طریق عبور هوا از روی سطح مایع یا تزریق مستقیم مایع به جریان هوا تبخیر و سپس با هوای تمیز رقیق می‌شوند.

  • آئروسل مایع: محلول یا سوسپانسیون ماده در آب یا حلال مناسب (مانند اتانول یا روغن) با نبولایزر آئروسل می‌شود. اندازه ذرات باید به گونه‌ای باشد که ۹۹ درصد ذرات با قطر آئرودینامیک کمتر از ۱۰۰ میکرومتر (قابل استنشاق) و حداقل ۵۰ درصد ذرات با قطر کمتر از ۱۰ میکرومتر (قابل نفوذ به آلوئول‌ها) باشند.

  • گرد و غبار: پودر جامد با دستگاه پودرکن معلق می‌شود. ماده باید به پودر ریز با اندازه ذرات کمتر از ۱۰۰ میکرومتر (ترجیحاً کمتر از ۱۰ میکرومتر) تبدیل شود. نمونه قبل از آزمون در آون با دمای ۳۷ تا ۳۸ درجه سانتی‌گراد به مدت ۲۴ ساعت خشک می‌گردد.

برای تجهیزات پزشکی استنشاقی (ISO 10993-11):

  • عصاره تجهیزات پزشکی: عصاره‌گیری بر اساس ISO 10993-12 با حلال قطبی (سرم فیزیولوژی) و حلال غیرقطبی (روغن ذرت) در دمای ۳۷ تا ۳۸ درجه سانتی‌گراد به مدت ۷۲ ساعت انجام می‌شود. عصاره حاصل به صورت آئروسل (با نبولایزر) به حیوانات داده می‌شود.

  • خود دستگاه: در صورت امکان، خود دستگاه (مانند نبولایزر یا اینهیلر) مطابق دستورالعمل مصرف، آئروسل تولید کرده و حیوانات مستقیماً در معرض آئروسل خروجی قرار می‌گیرند.

کنترل کیفیت نمونه قبل از استنشاق:

  • توزیع اندازه ذرات: اندازه‌گیری با تأثیر سنج آبشاری یا دستگاه مشابه. باید اطمینان حاصل شود که ماده قابل استنشاق است (قطر متوسط جرمی آئرودینامیک کمتر از ۱۰۰ میکرومتر).

  • یکنواختی غلظت: نمونه‌برداری از حداقل ۲ نقطه مختلف اتاقک (بالا و پایین) برای اطمینان از توزیع یکنواخت ماده.

  • پایداری ماده: بررسی عدم تخریب یا تغییر شیمیایی ماده در طول ۴ ساعت استنشاق (با دستگاه‌های کروماتوگرافی).

آماده‌سازی حیوانات:
حیوانات (معمولاً موش صحرایی) را حدود یک هفته قبل در شرایط استاندارد (دمای ۲۲±۳ درجه، رطوبت ۵۰ تا ۶۰ درصد، چرخه ۱۲ ساعت روشنایی و تاریکی) نگهداری می‌کنیم تا به محیط عادت کنند. یک روز پیش از استنشاق، غذایشان را قطع می‌کنیم (آب آزاد است) تا خطر استفراغ و ورود مواد به ریه کاهش یابد. وزن هر حیوان را یادداشت می‌کنیم.

تعیین غلظت‌های آزمون (در روش TG 403):
ابتدا با تعداد کمی حیوان (۲ تا ۳ عدد) و یک یا دو غلظت، مطالعه محدوده یاب انجام می‌دهیم تا بازه تقریبی کشندگی ماده مشخص شود. سپس حداقل ۳ غلظت اصلی با فاصله لگاریتمی (مثلاً ضریب ۳/۲) انتخاب می‌کنیم. بالاترین غلظت باید در بیشتر حیوانات مرگ ایجاد کند و پایین‌ترین غلظت تقریباً بدون مرگ باشد. همچنین یک گروه کنترل منفی داریم که فقط هوای تمیز (بدون ماده) تنفس می‌کنند.

انجام استنشاق (روش فقط بینی):
حیوانات را در قفس‌های محدودکننده می‌گذاریم به طوری که فقط بینی آنها در معرض ماده باشد (روش فقط بینی). این روش ارجح است چون از تماس پوستی و بلع ماده جلوگیری می‌کند و غلظت تنفسی دقیقاً کنترل می‌شود.
مدت استنشاق ۴ ساعت پیوسته است. در این مدت جریان هوا (حداقل ۱۲ بار در ساعت تعویض هوا)، دما (۲۲ تا ۲۴ درجه)، رطوبت (۴۰ تا ۷۰ درصد) و اکسیژن (حداقل ۱۹ درصد) کنترل می‌شود. همچنین غلظت ماده را به طور مداوم (مثلاً هر نیم ساعت) نمونه‌برداری می‌کنیم؛ غلظت واقعی نباید بیش از ۲۰ درصد با غلظت اسمی اختلاف داشته باشد. برای آئروسل‌ها، حداقل یک بار اندازه ذرات را چک می‌کنیم تا مطمئن شویم قابل استنشاق هستند.

مشاهدات پس از استنشاق:
بعد از ۴ ساعت، حیوانات را به قفس‌های معمولی منتقل می‌کنیم. در روش کل بدن (اگر استفاده شده باشد)، ماده باقیمانده روی خز را با آب گرم می‌شوییم تا لیسیده نشود.
در ۴ ساعت اول پس از استنشاق هر نیم تا یک ساعت، و سپس روزانه تا روز ۱۴ حیوانات را از نظر علائم زیر بررسی می‌کنیم:

  • علائم تنفسی: تنفس تند یا سخت، صداهای غیرعادی، ترشحات بینی، کبودی

  • علائم عصبی: لرزش، تشنج، عدم تعادل، فلج، بی‌حالی، بیهوشی

  • علائم عمومی: کاهش وزن (روزانه وزن می‌گیریم)، بی‌اشتهایی، اسهال، کم آبی، پرخاشگری یا افسردگی

  • زمان دقیق مرگ: در صورت وقوع ثبت می‌شود.
    اگر وزن حیوان بیش از ۲۰ درصد کاهش پیدا کند، علامت سمیت شدید است و باید زودتر آسان‌کشی شود.

کالبدگشایی (در روز ۱۴ یا زودتر):
حیوانات را با روش انسانی (تزریق بیش از حد داروی بیهوشی یا گاز CO₂) آسان‌کشی می‌کنیم. سپس کالبدگشایی کامل انجام می‌دهیم:

  • ریه‌ها و مجاری تنفسی (بینی، حلق، نای، برونش) را به دقت بررسی می‌کنیم. ریه‌ها را وزن می‌کنیم (وزن تر و خشک). از نظر رنگ (صورتی طبیعی، قرمز خونریزی، خاکستری پنومونی)، قوام (اسفنجی، سفت، لاستیکی)، ندول، آبسه، خونریزی، ادم، جمع شدگی یا باد کردگی غیرعادی ارزیابی می‌شوند.

  • سایر اندام‌ها (کبد، کلیه، قلب، طحال، مغز، غدد فوق کلیوی) را وزن و از نظر ضایعات ظاهری (تغییر رنگ، نکروز، خونریزی) بازرسی می‌کنیم.

هیستوپاتولوژی (بررسی میکروسکوپی): 

برای ریه‌ها (حداقل سه لوب مختلف) و همچنین کبد و کلیه (حتی اگر ضایعه ظاهری نداشته باشند) معمولاً نمونه‌برداری شده و با رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین بررسی می‌شوند. در صورت مشاهده هر ضایعه در سایر اندام‌ها، از آنها نیز نمونه گرفته می‌شود. نمونه‌ها در فرمالین بافر ۱۰ درصد فیکس شده و به آزمایشگاه پاتولوژی ارسال می‌شوند.

در نهایت، بر اساس مرگ و میر، علائم بالینی، یافته‌های کالبدگشایی و هیستوپاتولوژی، LC50 (در روش‌های OECD) یا قبول/رد (در روش ISO 10993-11 برای تجهیزات پزشکی) تعیین می‌گردد.

جدول کلاس‌بندی GHS بر اساس LC50 استنشاقی:

دسته GHS  LC50 (میلی‌گرم بر لیتر) برای گازها LC50 (میلی‌گرم بر لیتر) برای بخارات LC50 (میلی‌گرم بر لیتر) برای ذرات/آئروسل برچسب خطر
1 کمتر از 0/05 کمتر از 0/5 کمتر از 0/05 خطرناک ترین
2 0/05 تا 0/5 0/5 تا 2/0 0/05 تا 0/5 خطرناک
3 0/51 تا 1/5 2/1 تا 10/0 0/51 تا 1/0 سمی 
4 1/51 تا 5/0 10/1 تا 20/0 1/1 تا 5/0 هشدار 
5 5/1 تا 10/0 20/1 تا 50/0 5/1 تا 10/0 بدون برچسب خطر 

معیارهای پذیرش/رد:

نتیجه تعداد حیوانات (از 5 حیوان) تفسیر برای محصول پزشکی
پذیرفته (Pass) بدون مرگ و میر، بدون علائم سمیت سیستمیک، کاهش وزن کمتر از 10 درصد در همه حیوانات ایمن برای کاربرد استنشاقی
مشروط – تکرار با 10 حیوان 1 حیوان مرده یا 1 حیوان با علائم سمیت قابل توجه در صورت تکرار و عدم تکرار علائم، پذیرفته می‌شود
رد شده (Fail) 2 یا بیشتر از 5 حیوان مرده، یا 2 یا بیشتر با علائم سمیت آشکار، یا 3 یا بیشتر با کاهش وزن بیش از 10 درصد عدم صلاحیت برای کاربرد پزشکی استنشاقی

غربالگری اولیه سمیت استنشاقی:

  • روش سنتی OECD TG 403: مطالعه محدوده‌یاب با ۲ تا ۳ حیوان و ۱ تا ۲ غلظت برای تعیین محدوده کشندگی و جلوگیری از مرگ سریع یا رنج شدید. سپس حداقل ۳ غلظت اصلی با فاصله لگاریتمی (ضریب ۳/۲) انتخاب می‌شوند.

  • روش کلاس سمیت حاد OECD TG 436: آزمون با غلظت مرحله‌ای (مثلاً ۰/۵ یا ۱/۰ میلی‌گرم بر لیتر) و ۳ حیوان در هر مرحله. اگر ۲-۳ حیوان بمیرند ← غلظت پایین‌تر. اگر هیچ حیوانی نمیرد ← غلظت بالاتر. اگر ۱ حیوان بمیرد ← ۳ حیوان دیگر به همان غلظت اضافه می‌شوند.

  • روش غلظت ثابت OECD TG 433: نقطه پایانی سمیت آشکار (تشنج، بی‌حالی شدید، کاهش وزن بیش از ۲۰ درصد در ۲۴ ساعت) است نه مرگ. در صورت مشاهده سمیت آشکار، آزمون متوقف شده و ماده در دسته GHS بالاتر قرار می‌گیرد. در غیر این صورت، غلظت بعدی (ضریب ۳/۲) به حیوان جدید داده می‌شود.

  • برای تجهیزات پزشکی ISO 10993-11: غربالگری با عصاره ۱۰۰ درصد (بدون رقت) و ۳ حیوان. در صورت مشاهده سمیت حاد، عصاره با رقت‌های ۱ به ۲، ۱ به ۵، ۱ به ۱۰ و ۱ به ۵۰ مجدداً آزمون می‌شود تا حداکثر غلظت بی‌خطر استنشاقی تعیین گردد.

پیش‌بینی رفتار بیولوژیکی در بدن:

  • دسته ۱ (کمتر از ۰/۰۵ میلی‌گرم بر لیتر): آسیب شدید به آلوئول‌ها، فلج مرکز تنفسی. استنشاق چند نفس می‌تواند کشنده باشد. ممنوع در محصولات مصرفی؛ نیاز به ماسک تمام صورت با هوا فشرده.

  • دسته ۲ (۰/۰۵ تا ۰/۵ میلی‌گرم بر لیتر): ادم حاد ریوی، پنومونیت شیمیایی. استنشاق ۴ ساعته باعث نارسایی حاد تنفسی و نیاز به بستری در ICU می‌شود.

  • دسته ۳ (۰/۵۱ تا ۱/۵ میلی‌گرم بر لیتر): برونکواسپاسم، افزایش ترشحات، پنومونی بینابینی خفیف. علائم (سرفه شدید، تنگی نفس) معمولاً ۲۴-۷۲ ساعت برطرف می‌شود اما حساسیت مفرط راه هوایی ممکن است باقی بماند.

  • دسته ۴ و ۵ (بیشتر از ۲ میلی‌گرم بر لیتر): تحریک خفیف مجاری فوقانی (سوزش گلو، سرفه خفیف، آبریزش بینی). برای تجهیزات پزشکی استنشاقی قابل قبول است (به شرط ارزیابی حساسیت‌زایی و سمیت مزمن).

نکته مهم: حتی مواد با LC50 بالا ممکن است باعث فیبروز ریوی، پنوموکونیوز یا آسم شغلی شوند که نیاز به آزمون سمیت مزمن (۲۸ یا ۹۰ روز) و حساسیت‌زایی تنفسی (OECD TG 429) جداگانه دارد.

الزامات قانونی سازمان غذا و دارو:

الزامی برای:

  • تجهیزات پزشکی (ISO 10993-11): اسپری‌های تنفسی، نبولایزرها، دستگاه‌های بیهوشی، اکسیژن‌سازها، ونتیلاتورها.

  • محصولات آرایشی (OECD TG 403/436): اسپری مو، دئودورانت اسپری، عطرهای اسپری با حجم مصرف بالا و تهویه ضعیف.

  • مواد شیمیایی و آفت‌کش‌ها (OECD TG 403 + GHS): هر ماده با فشار بخار بیش از ۱۰ به توان منفی ۲ پاسکال در ۲۵ درجه، هر ماده جامد با ذرات قابل استنشاق (زیر ۱۰۰ میکرومتر)، آفت‌کش‌های اسپری.

معاف از آزمون:

  • موادی با فشار بخار کمتر از ۱۰ به توان منفی ۴ پاسکال در ۲۵ درجه (عملاً تبخیر نمی‌شوند)

  • محصولاتی که بیش از ۹۵ درصد ذرات آنها بزرگتر از ۱۰۰ میکرومتر است (غیرقابل استنشاق)

  • مواد آرایشی جامد با ذرات درشت و مرطوب (مثل پودر تالک) که برای استنشاق طراحی نشده‌اند (اما ممکن است سازمان همچنان درخواست آزمون کند)

نوع آزمون مسیر تجویز مدت تماس سرعت جذب محدوده LC50/LD50 معمول  اندام هدف اصلی تفاوت کلیدی
سمیت حاد استنشاقی تنفسی 4 ساعت کمتر از 10 دقیقه متغیر – حساسیت بالا ریه، مجاری تنفسی سد مخاطی نازک، سطح جذب بالا
سمیت حاد جلدی تماس پوستی 24 ساعت 2 تا 8 ساعت 10 تا 100 برابر بیشتر از استنشاقی پوست، کبد سد پوستی قوی
سمیت حاد خوراکی گوارشی یک بار تجویز 30 تا 120 دقیقه 2 تا 10 برابر بیشتر از استنشاقی کبد، کلیه اثر عبور اول کبدی، اسید معده
سمیت حاد تزریقی (IV) داخل وریدی یک بار تزریق کمتر از 1 دقیقه 50 تا 200 برابر کمتر از استنشاقی قلب، سیستم عصبی، کبد دور زدن تمام سدها، جذب کامل

تفاوت‌های کلیدی روش استنشاقی با سایر روش‌ها:

سطح جذب بالا: ریه‌های انسان حدود ۵۰ تا ۱۰۰ متر مربع سطح جذب دارند. این سطح در مقایسه با روده کوچک که حدود ۳۰ متر مربع و پوست که حدود ۲ متر مربع است، بسیار بیشتر می‌باشد. بنابراین مواد می‌توانند در غلظت‌های بسیار پایین نیز جذب شده و سمیت سیستمیک ایجاد کنند.

عدم وجود سدهای دفاعی قوی: بر خلاف پوست (لایه شاخی) و معده (اسید و آنزیم‌ها)، اپیتلیوم آلوئولار ریوی بسیار نازک (۰/۱ تا ۰/۵ میکرومتر) است و عروق خونی بلافاصله در زیر آن قرار دارند. مواد جذب شده مستقیماً وارد جریان خون شریانی می‌شوند و کبد را دور می‌زنند (بدون اثر عبور اول کبدی).

آسیب مستقیم به ریه: بر خلاف سایر مسیرها که سمیت سیستمیک یا موضعی در محل تماس بررسی می‌شود، در روش استنشاقی ریه خود اندام هدف اولیه است و حتی اگر ماده جذب سیستمیک نشود، می‌تواند باعث پنومونیت، ادم ریوی، فیبروز یا نئوپلازی ریه شود. بنابراین بررسی هیستوپاتولوژی ریه در روش استنشاقی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

اهمیت اندازه ذرات: در روش استنشاقی، اندازه ذرات تعیین می‌کند که ماده به کدام بخش از مجاری تنفسی می‌رسد:

  • ذرات بزرگتر از ۱۰۰ میکرومتر در حلق گیر کرده و بلعیده می‌شوند (مسیر خوراکی).

  • ذرات ۱۰ تا ۱۰۰ میکرومتر در نای و برونش‌ها اصلی ته نشین می‌شوند (محتمل آسیب موضعی).

  • ذرات ۱ تا ۱۰ میکرومتر به برونشیول‌ها و آلوئول‌ها می‌رسند (حداکثر جذب و سمیت).

  • ذرات کمتر از ۱ میکرومتر ممکن است بازدم شوند یا در آلوئول‌ها رسوب کنند (بالاترین پتانسیل جذب).

نیاز به تجهیزات تخصصی: بر خلاف سایر روش‌ها که به سرنگ، لوله گاواژ یا پچ پوستی نیاز دارند، روش استنشاقی نیاز به اتاقک استنشاق، سیستم تولید آئروسل، سیستم مانیتورینگ غلظت و آنالایزر دارد که بسیار تخصصی و گران است. بنابراین این آزمون فقط در آزمایشگاه‌های مجهز به زیرساخت استنشاقی قابل انجام است.

مدت تماس استاندارد (۴ ساعت): در حالی که در روش تزریقی و خوراکی ماده بلافاصله تجویز می‌شود، در روش استنشاقی حیوانات به مدت ۴ ساعت پیوسته در معرض ماده قرار می‌گیرند. این مدت طولانی نیاز به مراقبت و مانیتورینگ مداوم دارد.

  • شناسه گزارش: شماره یکتا، تاریخ صدور، استاندارد مرجع، شماره مطالعه

  • اطلاعات آزمایشگاه: نام و آدرس آزمایشگاه سنجش ساناژن، شماره مجوز ISO 17025، گواهی GLP (در صورت درخواست)، امضای مسئول فنی و QA

  • اطلاعات مشتری و نمونه: نام مشتری، نام محصول، تاریخ دریافت، شرح نمونه (نوع، رنگ، بو، خلوص، فرمولاسیون، فشار بخار)، شرایط حمل، تاریخ شروع و پایان آزمون

  • مواد و روش‌ها: مشخصات حیوانات (گونه، نژاد، سن، وزن، جنسیت، تعداد، منبع)، شرایط نگهداری (دما، رطوبت، چرخه نور)، مشخصات اتاقک استنشاق (حجم، جریان هوا، تعویض هوا، روش فقط بینی یا کل بدن)، سیستم تولید آئروسل (نوع نبولایزر، فشار، اندازه ذرات MMAD, GSD)، روش مانیتورینگ غلظت (نمونه‌برداری هر ۳۰ دقیقه، غلظت واقعی)، آماده‌سازی نمونه (روش عصاره‌گیری در صورت نیاز)، غلظت‌های انتخاب شده (۳ غلظت با فاصله لگاریتمی)، مدت استنشاق (۴ ساعت)، گروه کنترل منفی (هوای تمیز)، تعداد حیوانات (حداقل ۵ از هر جنس)

  • نتایج: جدول غلظت‌های واقعی (میانگین، انحراف معیار، محدوده، ضریب تغییرات، توزیع ذرات)، جدول علائم بالینی (تنفسی، عصبی، سیستمیک، مرگ)، جدول تغییرات وزن (روزهای ۰، ۱، ۳، ۵، ۷، ۱۰، ۱۴، درصد تغییر)، نتایج کالبدگشایی (وزن ریه، نسبت وزن ریه به بدن، بررسی ماکروسکوپی ریه و سایر اندام‌ها)، نتایج هیستوپاتولوژی (ریه‌ها، کبد، کلیه در صورت ضایعه)

  • محاسبه LC50 و طبقه‌بندی GHS: LC50 تخمینی، فاصله اطمینان ۹۵٪، شیب منحنی دوز-پاسخ، دسته GHS (۱ تا ۵)

  • نتیجه‌گیری و تفسیر: تعداد مرگ و میر، تعداد حیوانات با علائم آشکار، نتیجه (Pass/Fail) بر اساس ISO 10993-11 برای تجهیزات پزشکی، طبقه‌بندی GHS برای مواد شیمیایی، توصیه‌های ایمنی و حفاظت تنفسی

  • امضاها: امضا و مهر مسئول فنی و QA به همراه تاریخ

  • پیوست‌ها (در صورت وجود): عکس ماکروسکوپی ریه، گزارش هیستوپاتولوژی با تصاویر میکروسکوپی، گزارش توزیع اندازه ذرات، گواهی کالیبراسیون اتاقک و تجهیزات، گواهی آنالیز مواد اولیه

آیا آزمون سمیت حاد استنشاقی برای اسپری‌های پزشکی (مثل اسپری آسم) الزامی است؟
بله، برای همه تجهیزات پزشکی استنشاقی (اسپری تنفسی، نبولایزر، اینهیلر، دستگاه بیهوشی) طبق ISO 10993-11 الزامی است. حتی اگر دارو غیرسمی باشد، مواد ترشح شده از قطعات پلاستیکی می‌توانند باعث پنومونیت شیمیایی شوند.

تفاوت روش‌های Nose-Only و Whole Body در استنشاق چیست؟ کدام بهتر است؟
روش فقط بینی (Nose-Only) استاندارد طلایی است: جلوگیری از جذب پوستی و بلع، کنترل دقیق غلظت. روش کل بدن (Whole Body) قدیمی‌تر است و معایب مهمی دارد (جذب پوستی، بلع ماده از خز). OECD و ISO روش Nose-Only را ترجیح می‌دهند.

آیا برای گازها و بخارات، روش استنشاق متفاوت است؟
اصول کلی یکسان است، اما سیستم تولید و مانیتورینگ متفاوت است. گازها از سیلندر با رگولاتور، بخارات با عبور هوا از روی سطح مایع یا تبخیر مستقیم. نکته مهم: LC50 گازها بر حسب ppm و برای بخارات و آئروسل‌ها بر حسب mg/L بیان می‌شود.

چه مدت پس از استنشاق، علائم سمیت تنفسی ظاهر می‌شود؟ کدام علائم مهم‌ترند؟
گازهای محلول در آب: علائم در ۱ تا ۵ دقیقه (سرفه، ترشحات). گازهای کم محلول (مثل فسژن): علائم با تأخیر ۲ تا ۲۴ ساعت (ادم ریوی، مرگ). علائم بحرانی: ایست تنفسی، سیانوز، خونریزی ریوی، ادم ریوی، مرگ در ۷۲ ساعت اول.

آیا برای تجهیزات پزشکی استنشاقی (مثل نبولایزر) باید خود دستگاه را آزمون کرد یا عصاره آن را؟
هر دو، اما در مراحل مختلف. مرحله اول: آزمون عصاره برای شناسایی مواد ترشح شده از پلیمرها. مرحله دوم: آزمون محصول نهایی (خود دستگاه فعال) برای شناسایی محصولات تخریب ناشی از فرآیند آئروسل‌سازی. سازمان غذا و دارو مرحله دوم را الزامی می‌داند.

آیا می‌توان از گونه جانوری غیر از موش صحرایی (مثل موش سوری یا خرگوش) در تست سمیت سیستمیک حاد استنشاقی استفاده کرد؟
موش صحرایی (Rat) گونه ترجیحی است. موش سوری قابل قبول اما با دقت کمتر. خرگوش برای دستگاه‌های بزرگ (مثل ونتیلاتور) قابل قبول است. سگ و نخستی‌ها فقط در موارد نادر با توجیه قوی.

آیا در تست سمیت سیستمیک حاد استنشاقی، حیوانات باید تحت بیهوشی باشند؟
خیر، بیهوشی در طول ۴ ساعت استنشاق توصیه نمی‌شود و در استانداردهای OECD ممنوع است (مهار رفلکس سرفه، تغییر الگوی تنفس، سمیت خود بیهوشی). تنها در صورت بی‌قراری شدید، آرامبخش خفیف (دیازپام) مجاز است و باید در گزارش ذکر شود.

زمان و هزینه آزمون سمیت حاد استنشاقی چقدر است؟
زمان: ۲۸ تا ۳۵ روز کاری (قرنطینه، مطالعه محدوده‌یاب، استنشاق ۴ ساعت، ۱۴ روز مشاهده، کالبدگشایی، هیستوپاتولوژی، گزارش). هزینه شامل نگهداری حداقل ۴۰ موش صحرایی، تجهیزات تخصصی استنشاقی، مواد مصرفی، عصاره‌گیری، مشاهدات، کالبدگشایی، هیستوپاتولوژی، محاسبات آماری و گزارش انگلیسی. هزینه حمل نمونه، استریلیته، پیروژن و آزمون‌های تکمیلی جداگانه است. تخفیف ۱۵-۲۵٪ برای سفارش همزمان با سمیت مزمن استنشاقی یا تحریک‌پذیری تنفسی.

آیا برای محصولات وارداتی دارای گزارش OECD TG 403 از کشور مبدا (مثل چین یا هند)، نیاز به تکرار تست سمیت حاد استنشاقیدر ایران است؟
بله، مگر با شرایط سختگیرانه: آزمایشگاه خارجی دارای ISO 17025 و GLP معتبر، گزارش بر اساس آخرین ویرایش OECD یا ISO، حداکثر ۲ سال از تاریخ صدور، ذکر توزیع اندازه ذرات (MMAD ۱-۴ میکرومتر)، عدم تغییر محصول در حمل. در غیر این صورت تکرار الزامی است. امکان بررسی و تطبیق (Verification) گزارش خارجی با هزینه حدود ۳۰ درصد آزمون کامل وجود دارد.

آیا برای محصولات دارویی استنشاقی (مثل اسپری آسم)، جدا از ماده دارویی، نیاز به آزمون سمیت استنشاقی تجهیزات جانبی (اسپیسر، ماسک، نبولایزر) است؟
بله، کاملاً جداست و هر دو الزامی است. ماده دارویی نیاز به گزارش سمیت حاد استنشاقی API دارد. تجهیزات جانبی نیاز به گزارش سمیت حاد استنشاقی عصاره تجهیزات (ISO 10993-11) دارند. حتی اگر دارو غیرسمی باشد، مواد ترشح شده از پلاستیک می‌توانند سمی باشند. برای تجهیزات قابل استفاده مجدد، آزمون پس از استریلیزاسیون مجدد نیز لازم است.

برای مشاوره رایگان و هماهنگی ارسال نمونه، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

📱 پیام‌رسان بله: 989900100182+

📞 تماس تلفنی: 982191010809+

✉️ پیامک: 989900100182+

  • سمیت-حاد-تنفسی
  • تست سمیت سیستمیک تنفسی
  • تست سمیت تنفسی

تست های سمیت حاد – استنشاقی

این آزمون بر اساس دستورالعمل‌های OECD 403 ، OECD 436 ، OECD 433 و استاندارد ISO 10993-11 به 4 شکل زیر قابل انجام می‌باشد:

روش سنتی LC50

استاندارد OECD TG 403 تحت عنوان Acute Inhalation Toxicity، روش سنتی تعیین سمیت حاد استنشاقی می‌باشد. در این روش، گونه جانوری ترجیحی موش صحرایی (Rat) است و حیوانات به مدت 4 ساعت در معرض غلظت‌های مختلف ماده آزمون (حداقل 3 غلظت) قرار می‌گیرند. خروجی اصلی این آزمون LC50 (غلظت کشنده میانه) به همراه فاصله اطمینان و شیب منحنی دوز-پاسخ می‌باشد. کاربرد اصلی آن طبقه‌بندی GHS، ارزیابی ریسک کمی و برنامه‌ریزی پاسخ به شرایط اضطراری است.

روش کلاس سمیت حاد

استاندارد OECD TG 436 تحت عنوان Acute Toxic Class Method، روش کلاس سمیت حاد استنشاقی می‌باشد. در این روش، گونه جانوری ترجیحی موش صحرایی است و مدت استنشاق 4 ساعت می‌باشد. روش کار به صورت استفاده از دوزهای مرحله‌ای (غلظت‌های از پیش تعیین شده) با 3 حیوان در هر مرحله انجام می‌شود. خروجی اصلی این روش محدوده تخمینی LC50 (نه مقدار نقطه‌ای) بر اساس GHS می‌باشد. مزیت اصلی این روش نسبت به TG 403، کاهش تعداد حیوانات مصرفی در آزمون است.

روش غلظت ثابت

استاندارد OECD TG 433 تحت عنوان Fixed Concentration Procedure، روش غلظت ثابت برای سمیت حاد استنشاقی می‌باشد. در این روش، گونه جانوری ترجیحی موش صحرایی و مدت استنشاق 4 ساعت است. روش کار مبتنی بر استفاده از غلظت‌های ثابت و نقطه پایانی سمیت آشکار (Evident Toxicity) به جای مرگ می‌باشد. خروجی اصلی آن LC50 استنباطی (Inferred LC50) در محدوده GHS است. مهمترین مزیت این روش این است که انسانی‌ترین روش محسوب می‌شود زیرا از مرگ به عنوان نقطه پایانی اجتناب کرده و رنج حیوانات را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

برای تجهیزات پزشکی

استاندارد ISO 10993-11 تحت عنوان Biological evaluation of medical devices – Part 11: Tests for systemic toxicity، مرجع اصلی برای تجهیزات پزشکی است که از راه استنشاقی با بدن تماس دارند. حوزه کاربرد آن شامل اسپری‌های پزشکی، نبولایزرها و دستگاه‌های بیهوشی استنشاقی می‌باشد. در این روش، عصاره یا خود دستگاه در معرض حیوانات قرار می‌گیرد. خروجی اصلی به صورت قبول (Pass) یا رد (Fail) برای کاربرد پزشکی اعلام می‌شود. نکته مهم اینکه برخلاف استانداردهای OECD که مستقیماً روی مواد شیمیایی تمرکز دارند، ISO 10993-11 برای ارزیابی سمیت سیستمیک ناشی از تجهیزات پزشکی طراحی شده است.

کدام روش را انتخاب کنیم؟

اگر محصول شما… استاندارد مناسب
مواد شیمیایی صنعتی، آفت‌کش، حلال OECD TG 403 یا TG 436
مواد شیمیایی با اولویت رفاه حیوانات OECD TG 433 (انسانی‌ترین)
تجهیزات پزشکی استنشاقی (اسپری، نبولایزر، دستگاه بیهوشی) ISO 10993-11
نیاز به طبقه‌بندی GHS برای صادرات OECD TG 403

📞 برای مشاوره دقیق متناسب با محصول خود، با واحد پشتیبانی فنی و حقوقی آزمایشگاه سنجش ساناژن تماس بگیرید.

جدول مقایسه روش‌های استنشاقی

ویژگی OECD TG 403 OECD TG 436 OECD TG 433 ISO 10993-11
نوع محصول مواد شیمیایی مواد شیمیایی مواد شیمیایی تجهیزات پزشکی
نقطه پایانی مرگ و میر مرگ و میر سمیت آشکار  سمیت سیستمیک
خروجی LC50 دقیق محدوده LC50 LC50 استنباطی قبول/رد
تعداد حیوانات بیشتر متوسط کمتر متناسب
الزام GLP الزامی الزامی الزامی توصیه می‌شود

⚠️ تکمیل و ارسال کلیه مدارک و فرم‌های مورد نیاز پیش از ارسال نمونه به آزمایشگاه الزامی است. لطفاً مدارک را به‌صورت کامل و صحیح ارسال نمایید. در صورت وجود نقص یا مغایرت در اطلاعات، فرآیند پذیرش نمونه، بررسی فنی و شروع آزمون با تأخیر مواجه خواهد شد.

مدارک مورد نیاز قبل از ارسال نمونه به آزمایشگاه

⚠️ پیش از ارسال نمونه، لطفاً الزامات و شرایط حمل، نگهداری و بسته‌بندی نمونه را به دقت مطالعه نموده و جهت اطمینان از پذیرش صحیح نمونه، با واحد پذیرش آزمایشگاه هماهنگی لازم را انجام دهید.

شرایط ارسال نمونه به آزمایشگاه

⚠️ جهت دریافت هزینه دقیق و به‌روز آزمون‌ها، لطفاً فرم درخواست آزمون را از طریق پیام‌رسان بله یا ایمیل برای آزمایشگاه ارسال نمایید. درخواست شما توسط کارشناسان فنی بررسی شده و هزینه نهایی بر اساس نوع آزمون، تعداد نمونه‌ها و الزامات مطالعه اعلام خواهد شد.

استعلام هزینه آزمون

⚠️ گزارش نهایی آزمون پس از تکمیل تمامی مراحل آزمایش، بررسی نتایج و تأیید واحد کنترل کیفیت، در کوتاه‌ترین زمان ممکن صادر شده و حداکثر ظرف 10 روز کاری در قالب گزارش رسمی انگلیسی به متقاضی تحویل خواهد شد.

گزارش نهایی آزمون