آزمایشگاه همکار غذا و دارو مواد اولیه دارویی (API)
مواد اولیه دارویی یا Active Pharmaceutical Ingredients (API) به ترکیبات شیمیایی، زیستی یا طبیعی گفته می شود که دارای فعالیت دارویی هستند و ماده موثره اصلی یک فرآورده دارویی را تشکیل می دهند. این مواد پس از طی مراحل فرمولاسیون و تولید، در ساخت محصولاتی مانند قرص، کپسول، شربت، آمپول، پماد، قطره و سایر اشکال دارویی مورد استفاده قرار می گیرند.
کیفیت مواد اولیه دارویی نقش اساسی در ایمنی، اثربخشی، پایداری و کیفیت محصول نهایی دارد. وجود ناخالصی های شیمیایی، باقی مانده حلال ها، فلزات سنگین، آلودگی میکروبی یا تغییر در ساختار ماده موثره می تواند بر عملکرد دارو تاثیر بگذارد. به همین دلیل، مواد اولیه دارویی باید پیش از ورود به فرایند تولید و همچنین در مراحل مختلف کنترل کیفیت، مطابق مشخصات فنی و الزامات دارونامه ای ارزیابی شوند.
آزمایشگاه های کنترل کیفیت مواد اولیه دارویی با استفاده از روش های معتبر شیمیایی، دستگاهی، فیزیکوشیمیایی و میکروبی، ویژگی های کیفی این مواد را بررسی می کنند تا انطباق آن ها با استانداردهای معتبر و مشخصات تایید شده تولید کننده مشخص شود.
گروه های اصلی مواد اولیه دارویی
مواد اولیه دارویی بر اساس منشا، ساختار شیمیایی و نوع کاربرد به گروه های مختلفی تقسیم می شوند:
-
مواد موثره شیمیایی: ترکیبات آلی و معدنی سنتزی که در ساخت داروهای مختلف استفاده می شوند؛ مانند استامینوفن، ایبوپروفن، متفورمین و آموکسی سیلین.
-
مواد موثره زیستی: ترکیبات حاصل از منابع زیستی یا فرایندهای زیست فناوری، مانند پروتئین های درمانی، پپتیدها، آنزیم ها و برخی مواد موثره حاصل از تخمیر.
-
مواد موثره گیاهی: ترکیبات فعال استخراج شده از گیاهان دارویی که پس از خالص سازی و استانداردسازی در تولید فرآورده های دارویی استفاده می شوند.
-
مواد اولیه معدنی: ترکیبات معدنی مورد استفاده در تولید دارو، مانند برخی نمک ها، اکسیدها و مواد معدنی با کاربرد دارویی.
-
مواد حدواسط دارویی (Pharmaceutical Intermediates): ترکیباتی که در مراحل مختلف سنتز شیمیایی تولید می شوند و برای ساخت ماده موثره نهایی مورد استفاده قرار می گیرند.
باید توجه داشت که مواد جانبی دارویی (Excipients) مانند لاکتوز، نشاسته، سلولز میکروکریستالین و منیزیم استئارات، از نظر فنی با API تفاوت دارند و الزامات کنترل کیفیت آن ها باید بر اساس مراجع اختصاصی مواد جانبی تعیین شود.
مهم ترین آزمون های کنترل کیفیت مواد اولیه دارویی
۱. آزمون شناسایی ماده موثره (Identification Test)
هدف از این آزمون، تایید هویت ماده موثره و اطمینان از مطابقت آن با نام و مشخصات اعلام شده توسط تولید کننده است.
روش های متداول عبارت اند از:
-
طیف سنجی مادون قرمز (FTIR)
-
طیف سنجی فرابنفش و مرئی (UV-Vis)
-
کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC)
-
کروماتوگرافی گازی (GC)
-
طیف سنجی جرمی (MS)
-
روش های شناسایی عنصری و آزمون های شیمیایی اختصاصی
روش انتخابی به ساختار شیمیایی، ماهیت ماده و الزامات مونوگراف دارونامه ای بستگی دارد.
۲. آزمون تعیین مقدار و عیار ماده موثره (Assay)
این آزمون برای تعیین مقدار واقعی ماده موثره و مقایسه آن با محدوده مشخص شده در استاندارد یا مشخصات فنی انجام می شود.
روش های رایج شامل موارد زیر هستند:
-
HPLC برای اندازه گیری ترکیبات آلی و دارویی
-
GC برای ترکیبات فرار و نیمه فرار
-
تیتراسیون حجمی و پتانسیومتری
-
UV-Vis برای ترکیبات دارای جذب مناسب
-
روش های کروماتوگرافی و طیف سنجی اختصاصی برای مواد پیچیده یا زیستی
نتیجه آزمون معمولاً به صورت درصد خلوص، درصد مقدار ماده موثره یا بر اساس واحد مشخص شده در مونوگراف گزارش می شود.
۳. آزمون ناخالصی ها و محصولات تخریب (Impurities and Degradation Products)
ناخالصی ها ممکن است در اثر فرایند سنتز، استخراج، خالص سازی، نگهداری یا تخریب ماده موثره ایجاد شوند. کنترل آن ها برای اطمینان از ایمنی و کیفیت ماده اولیه اهمیت زیادی دارد.
انواع ناخالصی های قابل بررسی عبارت اند از:
-
ناخالصی های آلی مرتبط با فرایند تولید
-
مواد حدواسط باقی مانده از سنتز
-
محصولات تخریب شیمیایی
-
ناخالصی های ناشی از واکنش های جانبی
-
ناخالصی های ناشی از مواد اولیه و کاتالیزورها
-
ناخالصی های ناشناخته و قابل شناسایی
روش های HPLC، GC، LC-MS و GC-MS برای شناسایی و اندازه گیری بسیاری از این ناخالصی ها استفاده می شوند.
۴. آزمون ناخالصی های عنصری و فلزات سنگین
برخی عناصر ممکن است از مواد اولیه، کاتالیزورها، تجهیزات تولید یا فرایند بسته بندی وارد ماده موثره شوند. حضور این عناصر در مقادیر بیش از حد مجاز می تواند خطرات ایمنی ایجاد کند.
عناصر مورد بررسی با توجه به ارزیابی ریسک و مشخصات ماده می توانند شامل موارد زیر باشند:
-
سرب (Pb)
-
کادمیم (Cd)
-
جیوه (Hg)
-
آرسنیک (As)
-
نیکل (Ni)
-
کبالت (Co)
-
وانادیوم (V)
-
پالادیوم (Pd)
-
پلاتین (Pt)
روش های ICP-MS، ICP-OES و AAS برای اندازه گیری این عناصر به کار می روند.
۵. آزمون حلال های باقی مانده (Residual Solvents)
در تولید مواد موثره دارویی ممکن است از حلال های آلی برای سنتز، استخراج، شستشو یا خالص سازی استفاده شود. باقی ماندن این حلال ها در ماده اولیه باید کنترل شود.
آزمون های مرتبط شامل موارد زیر هستند:
-
شناسایی نوع حلال باقی مانده
-
اندازه گیری مقدار حلال های آلی
-
بررسی حلال های با سمیت بالا
-
ارزیابی انطباق با حدود مجاز فارماکوپه ای
روش متداول برای این آزمون، کروماتوگرافی گازی با فضای فوقانی (Headspace GC) است.
۶. آزمون های فیزیکوشیمیایی
ویژگی های فیزیکوشیمیایی مواد اولیه دارویی می توانند بر فرایند تولید، پایداری و عملکرد محصول نهایی تاثیر بگذارند.
این آزمون ها بر اساس نوع ماده شامل موارد زیر هستند:
-
تعیین رطوبت و مقدار آب با روش Karl Fischer
-
تعیین نقطه ذوب
-
اندازه گیری pH
-
تعیین چگالی ظاهری و واقعی
-
بررسی حلالیت
-
تعیین اندازه و توزیع اندازه ذرات
-
بررسی شکل بلوری و پلی مورفیسم
-
اندازه گیری خاکستر و مواد باقی مانده
-
بررسی رنگ، بو و ظاهر
-
تعیین چرخش نوری در مواد دارای فعالیت نوری
۷. آزمون های میکروبی مواد اولیه دارویی
برای مواد اولیه دارویی با منشا طبیعی، گیاهی، حیوانی یا زیستی و همچنین موادی که در فرایند تولید داروهای غیر استریل استفاده می شوند، آزمون های میکروبی متناسب با کاربرد محصول اهمیت دارند.
آزمون های قابل انجام عبارت اند از:
-
شمارش کل میکروارگانیسم های هوازی زنده
-
شمارش کپک و مخمر
-
بررسی باکتری های گرم منفی مقاوم در برابر صفرا
-
شناسایی Escherichia coli
-
شناسایی Salmonella
-
بررسی سایر میکروارگانیسم های مشخص شده در مونوگراف
برای مواد اولیه مورد استفاده در تولید داروهای استریل، الزامات میکروبی و کنترل بار زیستی باید با توجه به فرایند تولید و مشخصات محصول تعیین شوند.
۸. آزمون پایداری مواد اولیه دارویی
پایداری مواد اولیه دارویی نشان می دهد که ماده موثره در شرایط مشخص نگهداری تا چه مدت ویژگی های کیفی خود را حفظ می کند.
در این آزمون موارد زیر بررسی می شوند:
-
تغییر مقدار ماده موثره
-
تشکیل محصولات تخریب
-
تغییر رنگ و ظاهر
-
جذب رطوبت
-
تغییر ویژگی های فیزیکوشیمیایی
-
تغییر ساختار بلوری یا ویژگی های فیزیکی در صورت اهمیت
مطالعات پایداری با توجه به ماهیت ماده، نوع بسته بندی و شرایط نگهداری طراحی می شوند.
استانداردها و مراجع آزمون مواد اولیه دارویی (API)
برای کنترل کیفیت مواد اولیه دارویی، یک استاندارد واحد که تمام ویژگی های کیفی و آزمون های مورد نیاز را پوشش دهد وجود ندارد. معمولاً مونوگراف اختصاصی هر ماده در فارماکوپه، مشخصات تایید شده تولید کننده و راهنماهای بین المللی ICH مبنای انتخاب آزمون ها هستند.
مهم ترین مراجع مورد استفاده عبارت اند از:
۱. فارماکوپه ها و مونوگراف های دارویی
USP–NF (United States Pharmacopeia – National Formulary)
فارماکوپه آمریکا یکی از مراجع اصلی کنترل کیفیت مواد اولیه دارویی است. برای هر ماده ای که در این مجموعه دارای مونوگراف اختصاصی باشد، آزمون های شناسایی، عیار، ناخالصی ها، ویژگی های فیزیکوشیمیایی و حدود پذیرش بر اساس الزامات همان مونوگراف تعیین می شوند.
برخی فصل های عمومی مهم USP عبارت اند از:
-
USP – Chromatography: الزامات عمومی روش های کروماتوگرافی مانند HPLC و GC.
-
USP – Residual Solvents: کنترل حلال های باقی مانده در مواد دارویی.
-
USP – Elemental Impurities – Limits: حدود ناخالصی های عنصری.
-
USP – Elemental Impurities – Procedures: روش های اندازه گیری ناخالصی های عنصری.
-
USP – Loss on Drying: تعیین کاهش وزن بر اثر خشک کردن.
-
USP – Water Determination: روش های تعیین مقدار آب.
-
USP و : آزمون های شمارش میکروبی و بررسی میکروارگانیسم های مشخص شده، در مواردی که برای ماده و کاربرد آن قابل اعمال باشند.
نکته به روز: فصل USP در نسخه هماهنگ شده جدید، از اول مه ۲۰۲۶ رسمی شده است.
European Pharmacopoeia (Ph. Eur.)
فارماکوپه اروپا نیز یکی از مراجع مهم کنترل کیفیت مواد موثره دارویی است. مونوگراف اختصاصی هر ماده، آزمون های شناسایی، مقدار ماده موثره، ناخالصی ها و سایر ویژگی های کیفی را مشخص می کند.
برخی فصل های عمومی مرتبط عبارت اند از:
-
فصل 2.2: روش های فیزیکی و فیزیکوشیمیایی
-
فصل 2.2.24: جذب اتمی
-
فصل 2.2.25: جذب اتمی با کوره گرافیتی
-
فصل 2.2.27: طیف سنجی مادون قرمز
-
فصل 2.2.29: کروماتوگرافی مایع
-
فصل 2.2.30: کروماتوگرافی گازی
-
فصل 2.4.20: ناخالصی های عنصری
-
فصل 2.4.24: حلال های باقی مانده
-
فصل 2.6: آزمون های میکروبیولوژی
سایر مراجع دارونامه ای
با توجه به بازار هدف و الزامات ثبت دارو، مراجع زیر نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرند:
-
British Pharmacopoeia (BP)
-
Japanese Pharmacopoeia (JP)
-
Indian Pharmacopoeia (IP)
-
فارماکوپه ایران
-
The International Pharmacopoeia (WHO)
انتخاب مرجع باید با مونوگراف ماده، مشخصات ثبت شده و الزامات مرجع قانونی مربوط سازگار باشد.
۲. راهنماهای ICH برای کنترل کیفیت مواد موثره دارویی
ICH Q7 – Good Manufacturing Practice for Active Pharmaceutical Ingredients
این راهنما الزامات GMP برای تولید مواد موثره دارویی را مشخص می کند. موضوعاتی مانند مدیریت کیفیت، کنترل مواد اولیه، کنترل فرایند تولید، مستندسازی، کنترل آزمایشگاهی، نگهداری و آزادسازی بچ های تولیدی در آن مطرح شده اند.
ICH Q7 راهنمای تولید و سیستم کیفیت است و نباید آن را یک روش آزمون آزمایشگاهی تلقی کرد.
ICH Q3A(R2) – Impurities in New Drug Substances
این راهنما به شناسایی، گزارش، کنترل و ارزیابی ناخالصی های موجود در مواد موثره دارویی جدید حاصل از سنتز شیمیایی می پردازد. حدود گزارش دهی، شناسایی و احراز صلاحیت ناخالصی ها از موضوعات اصلی آن هستند.
ICH Q3C – Impurities: Guideline for Residual Solvents
این راهنما برای ارزیابی و کنترل حلال های باقی مانده در مواد دارویی و فرآورده های دارویی استفاده می شود. حلال ها بر اساس خطرات سم شناسی و میزان مواجهه مجاز طبقه بندی می شوند و حدود قابل قبول آن ها تعیین می شود.
ICH Q3D(R2) – Elemental Impurities
این راهنما چارچوب ارزیابی ریسک و کنترل ناخالصی های عنصری را ارائه می کند. در ارزیابی مواد موثره، منشا احتمالی عناصر، میزان انتقال آن ها به محصول نهایی و سهم آن ها در مواجهه روزانه بیمار اهمیت دارد.
ICH M7(R2) – Assessment and Control of DNA Reactive (Mutagenic) Impurities
این راهنما برای ارزیابی و کنترل ناخالصی های جهش زا و واکنش پذیر با DNA تدوین شده است. چنین ناخالصی هایی ممکن است از مواد اولیه، مواد حدواسط یا واکنش های جانبی فرایند سنتز ایجاد شوند و باید بر اساس ارزیابی خطر و حدود قابل قبول کنترل شوند.
ICH Q6A – Specifications: Test Procedures and Acceptance Criteria for New Drug Substances and New Drug Products: Chemical Substances
این راهنما برای تعیین مشخصات کیفی، آزمون های ضروری و معیارهای پذیرش مواد موثره و فرآورده های دارویی شیمیایی کاربرد دارد. مواردی مانند شناسایی، عیار، ناخالصی ها و سایر آزمون های مرتبط با ویژگی های ماده در آن مطرح شده اند.
ICH Q6B – Specifications: Test Procedures and Acceptance Criteria for Biotechnological/Biological Products
این راهنما برای مواد موثره و فرآورده های زیستی و بیوتکنولوژیک کاربرد دارد. آزمون های هویت، خلوص، قدرت زیستی (Potency)، ویژگی های مولکولی و ناخالصی های مرتبط با فرایند تولید بر اساس ماهیت محصول ارزیابی می شوند.
ICH Q11 – Development and Manufacture of Drug Substances
این راهنما به توسعه و شناخت فرایند تولید مواد موثره شیمیایی و زیستی می پردازد. انتخاب مواد اولیه، مواد شروع کننده سنتز، شناخت مسیر تولید و تدوین راهبرد کنترل کیفیت از موضوعات اصلی آن هستند.
ICH Q2(R2) و ICH Q14
این دو راهنما برای توسعه و اعتبارسنجی روش های آزمون کاربرد دارند:
-
ICH Q2(R2): اعتبارسنجی روش های آنالیز از نظر ویژگی هایی مانند صحت، دقت، اختصاصیت، خطی بودن و محدوده اندازه گیری.
-
ICH Q14: توسعه روش های آنالیز بر اساس رویکرد علمی و مدیریت ریسک.
این دو راهنما برای اطمینان از مناسب بودن روش های اندازه گیری عیار، ناخالصی ها، شناسایی و آزمون های کمی و کیفی مواد موثره اهمیت دارند.
۳. استانداردهای پایداری مواد اولیه دارویی
ICH Q1A(R2) – Stability Testing of New Drug Substances and Products
این راهنما اصول انجام مطالعات پایداری مواد موثره و فرآورده های دارویی را مشخص می کند. در این مطالعات، تاثیر شرایط دما و رطوبت بر کیفیت ماده بررسی می شود.
آزمون های مورد استفاده می توانند شامل موارد زیر باشند:
-
بررسی تغییرات مقدار ماده موثره
-
اندازه گیری ناخالصی ها و محصولات تخریب
-
بررسی تغییر رنگ و ظاهر
-
اندازه گیری رطوبت
-
بررسی تغییرات فیزیکوشیمیایی
-
ارزیابی شرایط نگهداری و بسته بندی
مطالعات پایداری باید بر اساس ویژگی های ماده، شرایط نگهداری و کاربرد نهایی طراحی شوند.
۴. استانداردهای آزمون میکروبی مواد اولیه دارویی
برای مواد اولیه دارویی با منشا طبیعی، گیاهی، حیوانی یا زیستی و همچنین موادی که احتمال آلودگی میکروبی در آن ها وجود دارد، مراجع زیر قابل استفاده هستند:
USP – Microbiological Examination of Nonsterile Products: Microbial Enumeration Tests
برای شمارش میکروارگانیسم های هوازی و قارچ ها در نمونه های غیر استریل کاربرد دارد.
USP – Microbiological Examination of Nonsterile Products: Tests for Specified Microorganisms
برای بررسی وجود میکروارگانیسم های مشخص شده در نمونه های غیر استریل استفاده می شود.
USP – Microbiological Examination of Nonsterile Products: Acceptance Criteria for Pharmaceutical Preparations and Substances for Pharmaceutical Use
این فصل به معیارهای پذیرش میکروبی فرآورده های دارویی و مواد مورد استفاده در تولید آن ها می پردازد. حدود پذیرش باید با توجه به مسیر مصرف و نوع محصول انتخاب شوند.
Ph. Eur. 2.6.12 و 2.6.13
این فصل ها به ترتیب روش های شمارش میکروبی و آزمون میکروارگانیسم های مشخص شده را ارائه می کنند.
نکته مهم این است که انجام آزمون میکروبی برای تمام API ها الزامی نیست. نوع آزمون و حدود پذیرش باید بر اساس مونوگراف اختصاصی، منشا ماده، فرایند تولید و کاربرد نهایی تعیین شود.
۵. استاندارد صلاحیت آزمایشگاه
ISO/IEC 17025:2017 – General Requirements for the Competence of Testing and Calibration Laboratories
این استاندارد الزامات عمومی صلاحیت آزمایشگاه های آزمون و کالیبراسیون را مشخص می کند. رعایت آن در کنترل کیفیت مواد اولیه دارویی برای اطمینان از اعتبار نتایج آزمایشگاهی اهمیت دارد.
مهم ترین الزامات مرتبط عبارت اند از:
-
صلاحیت فنی کارکنان آزمایشگاه
-
اعتبارسنجی و تایید روش های آزمون
-
کالیبراسیون و نگهداری تجهیزات
-
قابلیت ردیابی اندازه گیری ها
-
کنترل کیفیت نتایج
-
استفاده از مواد مرجع معتبر
-
برآورد عدم قطعیت اندازه گیری در موارد کاربرد
-
مدیریت مستندات و گزارش های آزمون
ISO 17034:2016 – General Requirements for the Competence of Reference Material Producers
این استاندارد الزامات صلاحیت تولید کنندگان مواد مرجع را مشخص می کند. مواد مرجع دارای گواهی (CRM) می توانند برای کالیبراسیون، کنترل صحت روش های آنالیز و اعتبارسنجی آزمون های مواد اولیه دارویی استفاده شوند.
توجه داشته باشید که ISO/IEC 17025 استاندارد صلاحیت آزمایشگاه است و به تنهایی روش آزمون یا حدود پذیرش یک API را تعیین نمی کند.
مراحل انجام آزمون مواد اولیه دارویی در آزمایشگاه
فرایند کنترل کیفیت مواد اولیه دارویی با دریافت نمونه و بررسی مشخصات فنی آن آغاز می شود. سپس روش های آزمون بر اساس مونوگراف دارونامه ای و الزامات مربوط انتخاب می شوند.
مراحل اصلی عبارت اند از:
-
دریافت نمونه و بررسی اطلاعات تولید کننده، شماره بچ و شرایط نگهداری
-
بررسی مشخصات فنی و گواهی آنالیز (Certificate of Analysis)
-
انتخاب روش های آزمون بر اساس فارماکوپه یا مشخصات تایید شده
-
انجام آزمون شناسایی و تعیین هویت ماده موثره
-
اندازه گیری مقدار ماده موثره و خلوص
-
شناسایی و اندازه گیری ناخالصی های مرتبط
-
بررسی حلال های باقی مانده و ناخالصی های عنصری بر اساس ارزیابی ریسک
-
انجام آزمون های فیزیکوشیمیایی و میکروبی در صورت نیاز
-
مقایسه نتایج با حدود پذیرش تعیین شده
-
تهیه گزارش نهایی آزمون و اعلام انطباق یا عدم انطباق نمونه
چه آزمون هایی برای دریافت مجوز و تایید مواد اولیه دارویی مورد نیاز است؟
آزمون های مورد نیاز برای تایید مواد اولیه دارویی به نوع API، منشا تولید، مسیر سنتز یا استخراج، مشخصات ثبت شده و الزامات سازمان غذا و دارو بستگی دارد.
برای مثال، آزمون های مورد نیاز یک ماده موثره شیمیایی سنتزی با یک ماده موثره زیستی یا گیاهی یکسان نیست.
مهم ترین آزمون هایی که ممکن است برای ارزیابی مواد اولیه دارویی درخواست شوند عبارت اند از:
-
آزمون شناسایی و تایید هویت ماده موثره
-
تعیین مقدار و عیار ماده موثره
-
تعیین خلوص و ناخالصی های مرتبط
-
شناسایی و اندازه گیری محصولات تخریب
-
اندازه گیری حلال های باقی مانده
-
تعیین ناخالصی های عنصری و فلزات سنگین
-
بررسی ناخالصی های جهش زا در صورت وجود ریسک مرتبط
-
آزمون های فیزیکوشیمیایی متناسب با نوع ماده
-
آزمون های میکروبی در صورت نیاز
-
بررسی پایداری و شرایط نگهداری
-
بررسی ویژگی های اختصاصی مانند اندازه ذرات، پلی مورفیسم و فعالیت نوری در صورت کاربرد
تفاوت آزمون مواد موثره دارویی با مواد جانبی دارویی
مواد موثره دارویی (API) و مواد جانبی دارویی (Excipient) هر دو در تولید دارو استفاده می شوند، اما از نظر نقش در فرمولاسیون و ویژگی های کیفی تفاوت دارند.
API مسئول ایجاد اثر دارویی اصلی است؛ در حالی که مواد جانبی برای بهبود ویژگی های فیزیکی، شیمیایی، پایداری، تولیدپذیری یا مصرف دارو استفاده می شوند.
برای مثال:
-
استامینوفن و ایبوپروفن نمونه هایی از مواد موثره دارویی هستند.
-
لاکتوز، نشاسته، سلولز میکروکریستالین و منیزیم استئارات نمونه هایی از مواد جانبی دارویی هستند.
بنابراین، مراجع و مونوگراف های مورد استفاده برای کنترل کیفیت این دو گروه ممکن است متفاوت باشند و نباید الزامات API را بدون بررسی به مواد جانبی تعمیم داد.
جمع بندی
کنترل کیفیت مواد اولیه دارویی (API) یکی از مراحل اساسی در تولید فرآورده های دارویی ایمن و با کیفیت است. آزمون هایی مانند شناسایی ماده موثره، تعیین عیار، بررسی ناخالصی ها، اندازه گیری حلال های باقی مانده، کنترل ناخالصی های عنصری، آزمون های فیزیکوشیمیایی و ارزیابی پایداری، از مهم ترین بخش های ارزیابی این مواد محسوب می شوند.
مراجع USP–NF، فارماکوپه اروپا، فارماکوپه ایران و راهنماهای ICH از جمله Q7، Q3A، Q3C، Q3D، Q6A، Q6B، Q11، Q2(R2) و Q14، چارچوب های مهم کنترل کیفیت و ارزیابی مواد موثره دارویی را تشکیل می دهند.
انتخاب آزمون ها باید بر اساس ماهیت ماده، روش تولید، مونوگراف اختصاصی و الزامات قانونی مربوط انجام شود. همچنین انجام آزمون ها باید در محدوده صلاحیت فنی و دامنه تایید صلاحیت آزمایشگاه قرار داشته باشد.
منابع رسمی و مراجع استاندارد
مشاوره و ثبت درخواست آزمون
جهت مشاوره انتخاب آزمون های مورد نیاز محصول و دریافت اطلاعات درباره نحوه ارسال نمونه، با کارشناسان سنجش ساناژن تماس بگیرید.
روشهای ارتباط با ما:
📱 پیامرسان بله: 989900100182+
📞 تماس تلفنی: 982191010809+
📧 ایمیل: ssanagene@gmail.com
دیدگاه خود را بنویسید