آزمایشگاه همکار غذا و دارو افزودنی های غذایی
افزودنی های غذایی موادی هستند که با هدف ایجاد یا بهبود ویژگی های مشخص به مواد غذایی اضافه می شوند. این ترکیبات می توانند برای افزایش ماندگاری، جلوگیری از فساد، حفظ رنگ و طعم، بهبود بافت، کنترل اسیدیته یا ایجاد شیرینی در محصولات غذایی مورد استفاده قرار گیرند.
آزمایشگاه همکار غذا و دارو در حوزه افزودنی های غذایی وظیفه بررسی هویت، خلوص، مقدار، کیفیت و انطباق این ترکیبات با استانداردها و الزامات قانونی را بر عهده دارد. همچنین در محصولات غذایی نهایی، میزان افزودنی های مصرف شده بررسی می شود تا مشخص شود استفاده از آن ها از نظر نوع ماده، مقدار مصرف و گروه غذایی مجاز است یا خیر.
آزمون افزودنی های غذایی هم برای مواد اولیه ای که به صورت مستقل به فروش می رسند و هم برای محصولات غذایی حاوی افزودنی انجام می شود. این دو نوع آزمون از نظر هدف و روش تحلیل با یکدیگر تفاوت دارند؛ در حالت اول کیفیت و خلوص خود افزودنی بررسی می شود و در حالت دوم مقدار آن در محصول غذایی اندازه گیری و با حدود مجاز مقایسه می شود.
انواع افزودنی های غذایی قابل آزمایش
افزودنی های غذایی بر اساس عملکرد فناوری و کاربردشان به گروه های مختلفی تقسیم می شوند. هر گروه به روش های شناسایی و اندازه گیری متناسب با ساختار شیمیایی خود نیاز دارد.
نگهدارنده های غذایی (Preservatives)
نگهدارنده ها برای جلوگیری از رشد میکروارگانیسم ها و کاهش سرعت فساد مواد غذایی استفاده می شوند. این ترکیبات در محصولاتی مانند نوشیدنی ها، سس ها، ترشیجات، محصولات نانوایی، فرآورده های گوشتی و مواد غذایی بسته بندی شده کاربرد دارند.
نمونه های مهم عبارت اند از:
-
بنزوات سدیم (Sodium Benzoate)
-
اسید بنزوئیک (Benzoic Acid)
-
سوربات پتاسیم (Potassium Sorbate)
-
اسید سوربیک (Sorbic Acid)
-
پروپیونات کلسیم (Calcium Propionate)
-
دی اکسید گوگرد و سولفیت ها (Sulfur Dioxide and Sulfites)
-
نیتریت و نیترات سدیم و پتاسیم
آزمون های این گروه شامل شناسایی نوع نگهدارنده، اندازه گیری مقدار آن، بررسی خلوص ماده اولیه و مقایسه غلظت اندازه گیری شده با حدود مجاز محصول است.
رنگ های خوراکی (Food Colors)
رنگ های خوراکی برای ایجاد، حفظ یا اصلاح رنگ مواد غذایی استفاده می شوند. این ترکیبات به دو گروه کلی رنگ های طبیعی و رنگ های سنتزی تقسیم می شوند.
نمونه هایی از رنگ های مورد استفاده عبارت اند از:
-
تارترازین (Tartrazine)
-
سان ست یلو (Sunset Yellow)
-
آلورا رد (Allura Red)
-
کارموزین (Carmoisine)
-
بریلیانت بلو (Brilliant Blue)
-
کارمین (Carmine)
-
بتاکاروتن (Beta-Carotene)
-
آنتوسیانین ها (Anthocyanins)
-
کلروفیل ها (Chlorophylls)
آزمون های این گروه شامل شناسایی رنگ، تعیین مقدار، بررسی خلوص، تشخیص رنگ های غیرمجاز و بررسی وجود ناخالصی های مرتبط با فرایند تولید است.
شیرین کننده ها (Sweeteners)
شیرین کننده ها برای ایجاد طعم شیرین در مواد غذایی استفاده می شوند و به دو گروه شیرین کننده های قندی و شیرین کننده های کم کالری یا بدون کالری تقسیم می شوند.
مهم ترین ترکیبات این گروه عبارت اند از:
-
آسپارتام (Aspartame)
-
ساخارین (Saccharin)
-
سوکرالوز (Sucralose)
-
آسه سولفام پتاسیم (Acesulfame-K)
-
سیکلامات (Cyclamate)
-
استویا و گلیکوزیدهای استویول (Steviol Glycosides)
-
نئوتام (Neotame)
-
اریتریتول (Erythritol)
-
زایلیتول (Xylitol)
-
سوربیتول (Sorbitol)
در این گروه، شناسایی نوع شیرین کننده، اندازه گیری مقدار، بررسی خلوص و کنترل انطباق مقدار مصرف با الزامات قانونی اهمیت دارد.
آنتی اکسیدان های غذایی (Antioxidants)
آنتی اکسیدان ها برای جلوگیری یا کاهش اکسیداسیون چربی ها و سایر ترکیبات حساس به اکسیژن استفاده می شوند. این مواد به حفظ کیفیت، طعم، بو و ماندگاری محصولات غذایی کمک می کنند.
برخی از آنتی اکسیدان های رایج عبارت اند از:
-
اسید آسکوربیک (Ascorbic Acid)
-
آسکوربات سدیم (Sodium Ascorbate)
-
توکوفرول ها (Tocopherols)
-
BHA
-
BHT
-
TBHQ
-
اسید سیتریک (Citric Acid)
-
عصاره رزماری (Rosemary Extract)
آزمون های این گروه شامل شناسایی ترکیبات آنتی اکسیدانی، تعیین مقدار، بررسی خلوص و ارزیابی میزان انطباق با حدود مجاز مصرف است.
امولسیفایرها و پایدارکننده ها (Emulsifiers and Stabilizers)
این ترکیبات برای ایجاد یا حفظ یکنواختی، جلوگیری از جدا شدن فازها و بهبود بافت محصولات غذایی به کار می روند.
نمونه های مهم عبارت اند از:
-
لسیتین (Lecithin)
-
مونو و دی گلیسریدهای اسیدهای چرب
-
پلی سوربات ها (Polysorbates)
-
صمغ زانتان (Xanthan Gum)
-
صمغ گوار (Guar Gum)
-
کاراگینان (Carrageenan)
-
پکتین (Pectin)
-
آلژینات ها (Alginates)
-
کربوکسی متیل سلولز (CMC)
آزمون های این گروه می توانند شامل تعیین هویت، خلوص، ویسکوزیته، رطوبت، خاکستر، ویژگی های فیزیکوشیمیایی و اندازه گیری مقدار ترکیب در محصول نهایی باشند.
تنظیم کننده های اسیدیته و عوامل ضد کلوخه شدن
تنظیم کننده های اسیدیته برای کنترل pH و ایجاد طعم مطلوب استفاده می شوند. عوامل ضد کلوخه شدن نیز از چسبیدن ذرات و تشکیل توده در محصولات پودری جلوگیری می کنند.
برخی از این مواد عبارت اند از:
-
اسید سیتریک (Citric Acid)
-
اسید لاکتیک (Lactic Acid)
-
اسید فسفریک (Phosphoric Acid)
-
اسید مالیک (Malic Acid)
-
سیترات سدیم (Sodium Citrate)
-
کربنات کلسیم (Calcium Carbonate)
-
سیلیکات کلسیم (Calcium Silicate)
-
دی اکسید سیلیسیم (Silicon Dioxide)
آزمون های این گروه شامل شناسایی، تعیین خلوص، اندازه گیری غلظت، بررسی pH، اسیدیته و سایر ویژگی های فیزیکوشیمیایی متناسب با نوع ماده است.
مهم ترین آزمون های کنترل کیفیت افزودنی های غذایی
آزمون شناسایی و تعیین هویت (Identification)
در این آزمون مشخص می شود که ماده مورد بررسی از نظر ساختار شیمیایی و ویژگی های اختصاصی با افزودنی اعلام شده مطابقت دارد یا خیر.
روش های مورد استفاده با توجه به نوع افزودنی شامل موارد زیر است:
-
طیف سنجی مادون قرمز (FTIR)
-
طیف سنجی فرابنفش و مرئی (UV-Vis)
-
کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC)
-
کروماتوگرافی گازی (GC)
-
کروماتوگرافی لایه نازک (TLC)
-
روش های شیمیایی تر و آزمون های اختصاصی فارماکوپه ای یا مرجع
آزمون تعیین مقدار و خلوص (Assay and Purity)
یکی از مهم ترین مراحل کنترل کیفیت افزودنی های غذایی، اندازه گیری مقدار ماده اصلی و بررسی ناخالصی های احتمالی آن است.
در این مرحله پارامترهای زیر ارزیابی می شوند:
-
درصد خلوص ماده اولیه
-
مقدار ماده مؤثر یا ترکیب اصلی
-
میزان ناخالصی های آلی و معدنی
-
مقدار رطوبت و مواد فرار
-
مقدار خاکستر و باقی مانده غیرآلی
-
بررسی محصولات جانبی و ترکیبات حاصل از فرایند تولید
برای این بررسی ها از روش هایی مانند HPLC، GC، تیتراسیون، UV-Vis و روش های اختصاصی مندرج در مونوگراف های معتبر استفاده می شود.
آزمون اندازه گیری افزودنی در محصول غذایی
در این آزمون مقدار افزودنی موجود در محصول نهایی اندازه گیری می شود. برای مثال، میزان بنزوات سدیم در نوشابه، سوربات پتاسیم در سس، رنگ سنتزی در آبنبات یا آسپارتام در نوشیدنی رژیمی تعیین می شود.
این آزمون به تولیدکننده کمک می کند تا از رعایت حدود مجاز مصرف و صحت اطلاعات درج شده روی برچسب اطمینان حاصل کند.
روش های متداول شامل موارد زیر هستند:
-
HPLC برای اندازه گیری بسیاری از نگهدارنده ها، شیرین کننده ها و رنگ های خوراکی
-
HPLC-DAD یا HPLC-UV برای شناسایی و اندازه گیری رنگ ها و ترکیبات جاذب UV
-
GC و GC-MS برای برخی افزودنی های فرار و ترکیبات آلی
-
یون کروماتوگرافی (IC) برای برخی یون ها، اسیدها و ترکیبات معدنی
-
روش های اسپکتروفتومتری برای ترکیبات دارای ویژگی جذب نوری مناسب
آزمون فلزات سنگین و ناخالصی های عنصری
برخی افزودنی های غذایی، به ویژه مواد معدنی، رنگدانه ها و ترکیبات با منشأ طبیعی، ممکن است حاوی مقادیر ناخواسته عناصر سمی باشند.
عناصر مهم مورد بررسی عبارت اند از:
-
سرب (Pb)
-
کادمیوم (Cd)
-
جیوه (Hg)
-
آرسنیک (As)
-
کروم (Cr)
-
نیکل (Ni)
روش های ICP-MS، ICP-OES و AAS برای اندازه گیری این عناصر به کار می روند. انتخاب عناصر و حدود پذیرش باید با توجه به مشخصات ماده، استاندارد اختصاصی و الزامات قانونی مرتبط انجام شود.
آزمون باقی مانده حلال ها و ناخالصی های فرایندی
در تولید برخی افزودنی ها، به ویژه رنگ های خوراکی، عصاره های طبیعی، طعم دهنده ها و ترکیبات استخراج شده، ممکن است از حلال های آلی استفاده شود.
در صورت کاربرد، بررسی موارد زیر اهمیت دارد:
-
حلال های باقی مانده
-
ناخالصی های حاصل از سنتز شیمیایی
-
محصولات جانبی واکنش
-
ترکیبات تخریب ناشی از حرارت، نور یا شرایط نگهداری
-
آلودگی های ناشی از مواد اولیه یا فرایند تولید
برای شناسایی و اندازه گیری این ترکیبات می توان از GC، GC-MS و LC-MS استفاده کرد.
آزمون های فیزیکوشیمیایی
ویژگی های فیزیکوشیمیایی بر کیفیت، قابلیت استفاده و عملکرد افزودنی در محصول غذایی تأثیر می گذارند.
برخی از آزمون های مهم این بخش عبارت اند از:
-
اندازه گیری pH
-
تعیین رطوبت
-
تعیین خاکستر کل
-
بررسی حلالیت
-
اندازه گیری چگالی
-
تعیین ویسکوزیته
-
بررسی رنگ و ظاهر
-
اندازه گیری اسیدیته
-
تعیین نقطه ذوب، در صورت کاربرد
-
بررسی اندازه ذرات و توزیع اندازه ذرات در مواد پودری
آزمون های میکروبی افزودنی های غذایی
اگرچه بسیاری از افزودنی های غذایی به دلیل ساختار شیمیایی یا شرایط تولید، مستعد رشد میکروبی نیستند، اما در مواد با منشأ طبیعی، صمغ ها، نشاسته ها، عصاره ها و برخی ترکیبات پودری بررسی آلودگی میکروبی اهمیت دارد.
آزمون های قابل بررسی بر اساس نوع محصول عبارت اند از:
-
شمارش کلی میکروارگانیسم های هوازی
-
شمارش کپک و مخمر
-
بررسی کلیفرم ها
-
شناسایی اشریشیا کلی (E. coli)
-
بررسی سالمونلا (Salmonella)
-
شناسایی سایر میکروارگانیسم های شاخص یا نامطلوب، در صورت لزوم
آزمون پایداری و ماندگاری
در برخی افزودنی ها، به ویژه رنگ ها، آنتی اکسیدان ها، شیرین کننده ها و ترکیبات حساس به نور و حرارت، بررسی پایداری اهمیت دارد.
در این آزمون تغییرات زیر ارزیابی می شوند:
-
تغییر مقدار ماده اصلی
-
تغییر رنگ و ظاهر
-
کاهش خلوص
-
تشکیل محصولات تخریب
-
تغییر رطوبت و ویژگی های فیزیکوشیمیایی
-
تغییر عملکرد افزودنی در شرایط نگهداری
استانداردها و مراجع معتبر آزمون افزودنی های غذایی
آزمون افزودنی های غذایی بر اساس یک استاندارد واحد انجام نمی شود. انتخاب روش به نوع افزودنی، کاربرد آن، شکل نمونه، ماتریس غذایی و هدف آزمون بستگی دارد. مهم ترین مراجع بین المللی در این حوزه عبارت اند از:
۱. استاندارد ISO/IEC 17025:2017
General requirements for the competence of testing and calibration laboratories
این استاندارد الزامات عمومی صلاحیت فنی، بی طرفی و عملکرد مستمر آزمایشگاه های آزمون و کالیبراسیون را تعیین می کند.
مهم ترین موضوعات تحت پوشش آن عبارت اند از:
-
صلاحیت کارکنان آزمایشگاه
-
اعتبارسنجی و صحه گذاری روش های آزمون
-
کالیبراسیون و کنترل تجهیزات
-
ردیابی پذیری نتایج اندازه گیری
-
برآورد عدم قطعیت اندازه گیری
-
کنترل کیفیت نتایج آزمایشگاهی
-
مدیریت نمونه ها و سوابق آزمون
ISO/IEC 17025:2017 روش اختصاصی اندازه گیری بنزوات، رنگ یا شیرین کننده را تعیین نمی کند؛ بلکه چارچوب اطمینان از صلاحیت آزمایشگاه و اعتبار نتایج را مشخص می کند. این نسخه در بازبینی سال ۲۰۲۳ تأیید شده و همچنان نسخه جاری است.
۲. استاندارد Codex CXS 192-1995
General Standard for Food Additives (GSFA)
این استاندارد یکی از مهم ترین مراجع بین المللی برای تعیین شرایط استفاده از افزودنی های غذایی است.
استاندارد CXS 192-1995 اطلاعات مربوط به موارد زیر را پوشش می دهد:
-
فهرست افزودنی های غذایی مجاز
-
شماره بین المللی افزودنی ها (INS)
-
گروه عملکردی هر افزودنی
-
گروه های غذایی مجاز برای استفاده از افزودنی
-
حداکثر سطح مجاز مصرف در گروه های غذایی مشخص
-
شرایط و محدودیت های استفاده از افزودنی ها
این استاندارد به آزمایشگاه کمک می کند تا نتیجه اندازه گیری را در چارچوب نوع ماده و گروه غذایی مربوطه تفسیر کند. نسخه و اصلاحات آن باید از پایگاه رسمی Codex بررسی شود؛ اصلاحات مصوب نشست چهل و هشتم کمیسیون کدکس در نوامبر ۲۰۲۵ نیز در آن اعمال شده است.
۳. استاندارد Codex CXS 239-2003
General Methods of Analysis for Food Additives
این استاندارد به روش های عمومی آنالیز افزودنی های غذایی می پردازد و در انتخاب روش های مناسب برای بررسی ویژگی های شیمیایی و کیفی این ترکیبات کاربرد دارد.
در کنار آن، روش های اختصاصی مندرج در مشخصات هر افزودنی نیز باید بررسی شوند. روش مناسب به ماهیت ماده، ویژگی مورد اندازه گیری و الزامات عملکردی آزمون بستگی دارد.
۴. استاندارد Codex CXS 234-1999
Recommended Methods of Analysis and Sampling
این سند مرجع روش های توصیه شده نمونه برداری و آنالیز برای ارزیابی انطباق محصولات غذایی با الزامات کدکس است.
در انتخاب روش آزمون، توجه به نوع محصول، پارامتر مورد اندازه گیری و معیارهای عملکرد روش اهمیت دارد. لازم است توجه شود که CXS 234 به تنهایی مرجع جامع روش های تعیین مشخصات و خلوص خود افزودنی ها نیست؛ برای این موضوع باید از مراجع اختصاصی افزودنی ها نیز استفاده شود.
آخرین اصلاحات این سند باید از نسخه رسمی کدکس کنترل شود. نسخه منتشر شده در ۲۰۲۵، روش های مورد تأیید تا نشست چهل و هشتم کمیسیون کدکس را منعکس می کند.
۵. مشخصات و روش های آزمون JECFA
Joint FAO/WHO Expert Committee on Food Additives
کمیته مشترک کارشناسی FAO و WHO درباره افزودنی های غذایی (JECFA) یکی از مراجع اصلی تدوین مشخصات هویت و خلوص افزودنی های غذایی است.
مشخصات اختصاصی JECFA برای هر ماده می تواند شامل موارد زیر باشد:
-
تعریف و شرح ماده
-
شناسایی و تعیین هویت
-
آزمون های خلوص
-
تعیین مقدار ماده اصلی
-
حدود ناخالصی های مشخص
-
روش های اختصاصی آنالیز
-
ویژگی های فیزیکوشیمیایی
مجموعه مشخصات و روش های JECFA برای آزمایشگاه هایی که مواد اولیه افزودنی را بررسی می کنند اهمیت زیادی دارد. مجموعه منتشر شده در سال ۲۰۲۵، مشخصات و روش های تدوین شده در نود و نهمین نشست JECFA در سال ۲۰۲۴ را نیز در بر می گیرد.
۶. استانداردهای اروپایی EN برای آزمون افزودنی ها
برخی استانداردهای اروپایی روش های مشخصی برای اندازه گیری گروهی از افزودنی ها در مواد غذایی ارائه می کنند.
EN 15911:2011
این استاندارد روش تعیین هم زمان چند شیرین کننده با استفاده از کروماتوگرافی مایع با آشکارساز پراکندگی نور تبخیری (HPLC-ELSD) را شرح می دهد. ترکیبات تحت پوشش آن شامل آسه سولفام پتاسیم، آسپارتام، سیکلامات، ساخارین، سوکرالوز و برخی شیرین کننده های دیگر است. دامنه اعتبارسنجی گزارش شده برای این روش، ماتریس هایی مانند نوشیدنی ها و میوه های کنسروی یا بسته بندی شده را شامل می شود؛ بنابراین نباید آن را بدون بررسی اعتبار روش به تمام مواد غذایی تعمیم داد.
استانداردهای اختصاصی دیگر
برای اندازه گیری رنگ های خوراکی، نگهدارنده ها و شیرین کننده ها، بسته به ترکیب و ماتریس نمونه، ممکن است از روش های اختصاصی EN، روش های AOAC و روش های معتبر ملی استفاده شود. شماره استاندارد باید دقیقاً با ماده مورد آزمون و دامنه کاربرد روش تطبیق داده شود.
۷. استانداردهای AOAC Official Methods of Analysis
مجموعه روش های رسمی AOAC یکی از مراجع شناخته شده در آنالیز مواد غذایی و افزودنی ها است.
این روش ها برای بررسی مواردی مانند زیر کاربرد دارند:
-
اندازه گیری نگهدارنده ها
-
شناسایی و تعیین مقدار رنگ های خوراکی
-
اندازه گیری شیرین کننده های مصنوعی
-
تعیین مقدار آنتی اکسیدان ها
-
اندازه گیری اسیدهای آلی
-
بررسی برخی ناخالصی ها و ترکیبات شیمیایی
روش AOAC باید بر اساس شماره روش، نسخه معتبر و دامنه کاربرد آن انتخاب شود؛ زیرا همه روش ها برای تمام گروه های غذایی مناسب نیستند.
۸. استانداردهای ملی ایران و ضوابط سازمان غذا و دارو
در ایران، کنترل کیفیت افزودنی های غذایی باید علاوه بر مراجع بین المللی، با استانداردهای ملی ایران و ضوابط جاری سازمان غذا و دارو مطابقت داشته باشد.
این الزامات می توانند شامل موارد زیر باشند:
-
فهرست افزودنی های مجاز
-
حدود مصرف در گروه های مختلف غذایی
-
مشخصات هویت و خلوص افزودنی
-
روش های نمونه برداری و آزمون
-
الزامات برچسب گذاری و درج شماره INS
-
محدودیت استفاده از رنگ ها، نگهدارنده ها و شیرین کننده ها
برای ارزیابی انطباق محصول در ایران، آخرین نسخه استاندارد ملی مرتبط و ضوابط جاری مرجع قانونی باید ملاک قرار گیرد؛ صرف ارجاع به یک استاندارد بین المللی برای اثبات مجاز بودن مصرف یک افزودنی کافی نیست.
اهمیت انتخاب آزمایشگاه همکار غذا و دارو برای افزودنی های غذایی
کنترل کیفیت افزودنی های غذایی نقش مهمی در تضمین ایمنی محصولات و رعایت الزامات قانونی تولید دارد. انتخاب آزمایشگاه مناسب به تولیدکنندگان و واردکنندگان کمک می کند تا از کیفیت مواد اولیه و انطباق محصولات نهایی اطمینان حاصل کنند.
مهم ترین دلایل انجام آزمون در آزمایشگاه های تخصصی عبارت اند از:
-
کنترل کیفیت مواد اولیه: اطمینان از هویت، خلوص و کیفیت افزودنی های خریداری شده.
-
بررسی میزان مصرف افزودنی: اندازه گیری مقدار نگهدارنده ها، رنگ ها، شیرین کننده ها و سایر ترکیبات در محصول نهایی.
-
شناسایی افزودنی های غیرمجاز: بررسی وجود ترکیباتی که استفاده از آن ها در گروه غذایی مربوطه مجاز نیست.
-
کنترل ناخالصی ها: بررسی فلزات سنگین، حلال های باقی مانده و ناخالصی های ناشی از فرایند تولید.
-
کنترل انطباق با استانداردها: مقایسه نتایج آزمون با حدود و مشخصات تعیین شده در استانداردهای ملی و بین المللی.
-
تأمین مستندات کنترل کیفیت: فراهم کردن نتایج آزمون برای بررسی های فنی، نظارتی و فرایندهای مرتبط با ثبت و عرضه محصول.
نکته مهم این است که آزمایشگاه باید برای انجام آزمون مورد نظر، روش معتبر و تجهیزات مناسب داشته باشد و آن آزمون در دامنه صلاحیت یا تأییدیه مرتبط آن قرار گرفته باشد. داشتن گواهی ISO/IEC 17025 به تنهایی به معنای پوشش تمام آزمون های افزودنی های غذایی نیست.
جمع بندی
آزمایشگاه همکار غذا و دارو در حوزه افزودنی های غذایی، با انجام آزمون های شناسایی، تعیین مقدار، خلوص، بررسی ناخالصی ها و کنترل ویژگی های فیزیکوشیمیایی، نقش مهمی در ارزیابی کیفیت و ایمنی این ترکیبات دارد.
نگهدارنده ها، رنگ های خوراکی، شیرین کننده ها، آنتی اکسیدان ها، امولسیفایرها و پایدارکننده ها از مهم ترین گروه های افزودنی هستند که باید متناسب با نوع ماده و کاربرد آن مورد بررسی قرار گیرند.
استانداردهای Codex، مشخصات JECFA، روش های AOAC، استانداردهای اختصاصی ISO و EN، استانداردهای ملی ایران و الزامات ISO/IEC 17025 از مهم ترین مراجع مورد استفاده در این حوزه هستند.
انتخاب روش آزمون باید بر اساس نوع افزودنی، ماتریس غذایی، هدف اندازه گیری و حدود مجاز قانونی انجام شود تا نتایج به دست آمده از اعتبار فنی کافی برای ارزیابی کیفیت و انطباق محصول برخوردار باشند.
مشاوره و ثبت درخواست آزمون
جهت مشاوره انتخاب آزمون های مورد نیاز محصول و دریافت اطلاعات درباره نحوه ارسال نمونه، با کارشناسان سنجش ساناژن تماس بگیرید.
روشهای ارتباط با ما:
📱 پیامرسان بله: 989900100182+
📞 تماس تلفنی: 982191010809+
📧 ایمیل: ssanagene@gmail.com
دیدگاه خود را بنویسید