آزمون کاشت زیرجلدی

 

الزام دریافت تأییدیه برای تجهیزات پزشکی، مواد اولیه، محصولات آرایشی و دارویی

خلاصه آزمون

زمینه و هدف: ارزیابی زیست‌سازگاری مواد و تجهیزات پزشکی کاشتنی یکی از الزامات اساسی پیش از کاربرد بالینی آنها محسوب می‌شود. آزمون کاشت زیرجلدی بر اساس استاندارد ISO 10993-6 به‌منظور بررسی پاسخ موضعی بافت زنده در محل تماس مستقیم با ماده مورد آزمون طراحی شده است. تست کاشت زیر جلدی امکان ارزیابی اثرات ناشی از حضور طولانی‌مدت مواد در بدن را فراهم کرده و اطلاعات ارزشمندی درباره میزان تحریک، التهاب، ترمیم بافتی و واکنش جسم خارجی ارائه می‌دهد. نتایج حاصل از این آزمون در تعیین ایمنی زیستی مواد مورد استفاده در ایمپلنت‌ها، داربست‌های مهندسی بافت، پلیمرهای پزشکی و سایر تجهیزات دارای تماس با بافت‌های داخلی بدن نقش مهمی ایفا می‌کند.

روش انجام: در تست کاشت زیرجلدی، نمونه‌های آزمون و کنترل پس از آماده‌سازی و استریل‌سازی مطابق الزامات استاندارد، در حیوانات آزمایشگاهی مناسب، معمولاً خرگوش یا جوندگان مورد تأیید، مورد استفاده قرار گرفتند. حیوانات تحت بیهوشی قرار گرفته و برش‌های کوچکی در نواحی تعیین‌شده پوست ایجاد شد. سپس نمونه‌ها در جیب‌های زیرجلدی ایجادشده در بافت همبند زیر پوست کاشته شدند. پس از بخیه و مراقبت‌های پس از جراحی، حیوانات در طول دوره مطالعه از نظر علائم بالینی، تغییرات رفتاری، التهاب موضعی و عوارض احتمالی تحت پایش قرار گرفتند. در زمان‌های از پیش تعیین‌شده، حیوانات به روش انسانی خاتمه یافته و بافت‌های اطراف محل کاشت برداشت شدند. نمونه‌های بافتی پس از تثبیت در فرمالین، پردازش، برش و رنگ‌آمیزی هیستوپاتولوژیک مورد ارزیابی میکروسکوپی قرار گرفتند. شاخص‌هایی نظیر ارتشاح سلول‌های التهابی، حضور ماکروفاژها، سلول‌های غول‌آسا، نکروز، فیبروز، تشکیل کپسول فیبروزی و سایر تغییرات بافتی مطابق سیستم امتیازدهی استاندارد بررسی شدند.

یافته‌ها و طبقه‌بندی: تحلیل هیستوپاتولوژیک امکان مقایسه مستقیم واکنش بافتی نمونه آزمون با نمونه کنترل را فراهم می‌کند. شدت پاسخ بافتی بر اساس مجموع امتیازات پارامترهای التهابی و ترمیمی محاسبه شده و اختلاف میان گروه آزمون و کنترل تعیین می‌شود. بر این اساس، واکنش بافتی در گروه‌های مختلف شامل عدم تحریک یا تحریک ناچیز، تحریک خفیف، تحریک متوسط و تحریک شدید طبقه‌بندی می‌شود. حضور محدود سلول‌های التهابی، عدم نکروز گسترده و تشکیل کپسول فیبروزی نازک معمولاً نشانه سازگاری مطلوب ماده با بافت زیرجلدی است. در مقابل، واکنش التهابی شدید، نکروز وسیع، فیبروز قابل توجه یا تشکیل واکنش جسم خارجی بارز می‌تواند بیانگر ناسازگاری زیستی ماده مورد ارزیابی باشد.

نتیجه‌گیری: تست کاشت زیرجلدی مطابق ISO 10993-6 یکی از روش‌های معتبر و حساس برای ارزیابی پاسخ موضعی بافت به مواد کاشتنی محسوب می‌شود. این آزمون امکان بررسی مستقیم تعامل ماده با بافت زنده را فراهم کرده و داده‌های ارزشمندی درباره ایمنی و زیست‌سازگاری محصول ارائه می‌دهد. نتایج حاصل می‌توانند در فرآیند توسعه، ارزیابی ریسک و اخذ تأییدیه‌های قانونی تجهیزات پزشکی مورد استفاده قرار گیرند. پذیرش نهایی ماده مستلزم آن است که پاسخ بافتی مشاهده‌شده در محدوده قابل قبول استاندارد قرار گرفته و هیچ شواهدی از آسیب بافتی قابل توجه یا واکنش غیرطبیعی مشاهده نشود.

واژگان کلیدی: ISO 10993-6، آزمون کاشت زیرجلدی، زیست‌سازگاری، ایمپلنت پزشکی، واکنش بافتی، هیستوپاتولوژی، التهاب موضعی، بافت زیرجلدی، واکنش جسم خارجی، Biocompatibility

آزمون های مشابه

تصویر خلاصه آزمون

تست-کاشت-زیرجلدی

⚠️ الزامات قانونی

این آزمون برای اخذ پروانه ساخت تجهیزات پزشکی که در بافت زیر پوست کاشته می‌شوند یا تماس طولانی‌مدت (بیش از 30 روز) با غشاهای مخاطی دارند، ضروری و اجباری است . همچنین برای دریافت کد IRC و تاییدیه ورود به بازار (بازار ایران، چین و سایر کشورها) انجام این آزمون الزامی می‌باشد. سازمان غذا و داروی ایران ارائه گزارش معتبر این آزمون را برای محصولات کاشتنی در بافت نرم زیر پوست قید نموده است.

تست کاشت زیرجلدی

هدف آزمون کاشت زیرجلدی (ISO 10993-6، پیوست A)، ارزیابی اثرات موضعی ناشی از قرار گرفتن ماده یا تجهیزات پزشکی در بافت همبند زیر پوست حیوان (معمولاً خرگوش یا موش صحرایی) و تعیین زیست‌سازگاری موضعی آن می‌باشد. این آزمون مشخص می‌کند که آیا ماده کاشته شده باعث التهاب حاد یا مزمن، فیبروز، نکروز، تشکیل کپسول فیبروتیک، واکنش جسم خارجی (سلول‌های غول‌پیکر)، نئوواسکولاریزاسیون (تشکیل عروق خونی جدید) یا درگیری غدد لنفاوی منطقه‌ای در مقایسه با کنترل منفی (پلی‌اتیلن با چگالی بالا) می‌شود یا خیر. هدف نهایی، پیش‌بینی ایمنی موضعی ایمپلنت‌های زیرجلدی (مانند کاتترها، پورت‌های تزریق، ژل‌های قابل جذب، مش‌های زیرجلدی) برای استفاده در انسان و اخذ تأییدیه سازمان غذا و دارو می‌باشد.

ISO 10993-6: استاندارد مرجع اصلی برای انجام آزمون کاشت زیرجلدی می‌باشد. در این استاندارد، روش کاشت زیرجلدی در پیوست A به عنوان یکی از روش‌های اصلی ارزیابی اثرات موضعی پس از کاشت در بافت همبند زیر پوست تعریف و تشریح شده است . همچنین ISO 10993-2 برای تعیین گونه حیوانی و ISO 10993-12 برای تهیه نمونه‌ها مرجع می‌باشند.

مواد و تجهیزات پزشکی نیازمند تست کاشت زیرجلدی:

  • ایمپلنت‌های زیبایی و پلاستیک (ایمپلنت سینه، چانه، گونه، باسن) 

  • پمپ‌های تزریق قابل کاشت زیرجلدی (پمپ انسولین، پمپ شیمی درمانی)

  • حسگرهای زیستی قابل کاشت (حسگر مداوم گلوکز، حسگر فشار خون)

  • ایمپلنت‌های ضدبارداری زیرجلدی (اتونوژسترل، لوونورژسترل)

  • میکروچیپ‌های شناسایی قابل کاشت (RFID)

  • مواد تزریقی حجم‌دهنده (فیلرهای زیرجلدی مانند اسید هیالورونیک، کلاژن)

  • تجهیزات پزشکی با تماس طولانی‌مدت با غشاهای مخاطی

  • مواد جامد و غیرجامد (پودر، ژل، مایع، خمیر، ذرات جامد) قابل جذب و غیرقابل جذب 

مواد و تجهیزاتی که نیاز به انجام تست کاشت زیرجلدی ندارند:

  • محصولات با تماس سطحی و کوتاه‌مدت (کمتر از 24 ساعت) با پوست سالم

  • محصولاتی که فقط با پوست تماس دارند و کاشته نمی‌شوند

  • محصولاتی که در عضله، استخوان یا مغز کاشته می‌شوند (هر کدام روش جداگانه دارد)

  • داروها و محصولات آرایشی (مگر آنکه به صورت کاشتنی زیرجلدی مصرف شوند)

کاشت زیرجلدی: قرار دادن نمونه ماده یا تجهیزات پزشکی در بافت همبند زیر پوست بین لایه پوست و عضلات حیوان آزمایشگاهی.

بافت زیرجلدی: لایه بافت همبند حاوی سلول‌های چربی، فیبروبلاست و عروق خونی که در زیر درم پوست قرار دارد و فاقد عضله است.

محل کاشت: ناحیه تشریحی در پشت حیوان (معمولاً در دو طرف ستون فقرات یا ناحیه گردن) که نمونه در آن قرار داده می‌شود.

کنترل منفی: ماده مرجع با پاسخ بافتی شناخته شده (معمولاً پلی‌اتیلن با چگالی بالا HDPE) که برای مقایسه با نمونه تست استفاده می‌شود.

نمونه غیرجامد: مواد بدون شکل ثابت شامل پودر، ژل، مایع، کرم و ذرات معلق که برای کاشت نیاز به محفظه یا تزریق مستقیم دارند.

استاندارد مرجع: ISO 10993-6 (پیوست A – روش کاشت در بافت زیرجلدی)

گونه حیوانی: موش، موش صحرایی، خوکچه هندی یا خرگوش 

روش کاشت: ایجاد حفره زیرجلدی به روش بلانت دیسکشن (کالبد شکافی غیربرنده) در امتداد خط میانی پشتی یا در ناحیه گردن 

ابعاد نمونه: دیسک با قطر 10 تا 12 میلی‌متر و ضخامت 0/3 تا 1/0 میلی‌متر یا میله با قطر 1/5 تا 2 میلی‌متر و طول 5 تا 10 میلی‌متر (برای نمونه‌های غیرجامد: 0/1 میلی‌لیتر یا 0/1 گرم) 

تعداد نمونه: حداقل 10 نمونه تست و 10 نمونه کنترل منفی برای هر ماده و هر بازه زمانی 

تعداد حیوان: حداقل 3 حیوان برای هر ماده 

مدت زمان کاشت: بسته به کاربرد محصول از 1 هفته تا 78 هفته (معمولاً 4، 12، 26، 52 و 78 هفته)

زمان صدور گزارش نهایی: 4 تا 8 هفته پس از پایان دوره کاشت

نوع گزارش: فقط به زبان انگلیسی

نمونه در بافت همبند زیر پوست حیوان (خرگوش یا موش صحرایی) کاشته می‌شود. پس از برش پوست، با روش کالبد شکافی غیربرنده (بلانت دیسکشن) یک یا چند حفره زیرجلدی آماده می‌گردد و هر نمونه در حفره مجزا قرار می‌گیرد. نمونه‌های غیرجامد (پودر، ژل، مایع) مستقیماً تزریق می‌شوند. پس از دوره کاشت (معمولاً ۴، ۱۲، ۲۶، ۵۲ یا ۷۸ هفته)، بافت اطراف نمونه خارج شده و ابتدا ارزیابی ظاهری (خونریزی، ادم، نکروز، التهاب، کپسول) و سپس ارزیابی میکروسکوپی با رنگ‌آمیزی H&E انجام می‌شود. درجات التهاب، فیبروز، نکروز، سلول‌های غول‌پیکر، نئوواسکولاریزاسیون و کپسول فیبروتیک با کنترل منفی (پلی‌اتیلن با چگالی بالا – HDPE) مقایسه می‌گردد. غدد لنفاوی منطقه‌ای نیز بررسی می‌شوند. در صورت عدم تفاوت معنادار (یا واکنش کمتر)، ماده زیست‌سازگار است.

تجهیزات: دستگاه‌های جراحی عمومی، سیستم بیهوشی، دستگاه تراش مو، تجهیزات فیکساسیون و پردازش بافت (فرمالین، بافت‌پروسسور، امبدینگ)، میکروتوم، حمام آب، انکوباتور، هود شیمیایی و میکروسکوپ نوری.

مواد مصرفی: حیوان آزمایشگاهی، داروهای بیهوشی، مواد ضدعفونی، سرم فیزیولوژی، نخ بخیه، فرمالین، پارافین، لام و لامل، رنگ‌های هیستولوژی (هماتوکسیلین و ائوزین)، الکل‌های سریالی، زایلین و چسب لام.

نمونه‌های جامد باید لبه‌های گرد و صاف داشته باشند. برای خرگوش یا موش، نمونه به شکل دیسک با قطر ۱۰ تا ۱۲ میلی‌متر و ضخامت ۰/۳ تا ۱/۰ میلی‌متر تهیه می‌شود (نمونه میله‌ای با قطر ۱/۵ تا ۲ میلی‌متر و طول ۵ تا ۱۰ میلی‌متر نیز مناسب است). نمونه‌های غیرجامد (پودر، ژل، مایع، کرم) مستقیماً و بدون محفظه کاشته می‌شوند؛ حجم ۰/۱ میلی‌لیتر یا ۰/۱ گرم معمولاً کافی است. برای مواد قابل جذب، از مارکر مشخص‌کننده محل کاشت (نخ پلی‌پروپیلن، بند طلا یا کلیپ غیرقابل جذب) در فاصله حداقل ۵ میلی‌متری استفاده می‌شود. همه نمونه‌ها باید قبل از کاشت استریل شوند (اتوکلاو، اتیلن اکساید یا گاما). یک سری کنترل منفی از جنس پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE) با همان ابعاد تهیه شده و هر نمونه با کد اختصاصی شناسایی می‌گردد.

آماده‌سازی و بیهوشی حیوان: حیوان (خرگوش نژاد نیوزیلندی با وزن ۲ تا ۳ کیلوگرم یا موش صحرایی) به مدت ۱۲ ساعت ناشتا شده و سپس با تزریق عضلانی کتامین (۳۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) و زایلازین (۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) بیهوش می‌گردد.

کاشت نمونه: نمونه ماده یا تجهیزات پزشکی در بافت همبند زیر پوست حیوان (معمولاً خرگوش یا موش صحرایی) قرار داده می‌شود. برای نمونه‌های غیرجامد (پودر، ژل، مایع)، ماده مستقیماً تزریق می‌گردد.

ایجاد حفره: پس از برش کوچک پوست، با روش کالبد شکافی غیربرنده (بلانت دیسکشن)، یک یا چند حفره زیرجلدی در امتداد خط میانی پشتی یا ناحیه گردن آماده می‌شود. هر نمونه در یک حفره مجزا قرار می‌گیرد.

دوره کاشت: نمونه‌ها برای مدت زمان مشخص (معمولاً ۴، ۱۲، ۲۶، ۵۲ یا ۷۸ هفته) در بافت باقی می‌مانند.

نمونه‌برداری: پس از پایان دوره، حیوان تشریح شده و بافت اطراف نمونه به همراه خود نمونه خارج می‌گردد.

ارزیابی ظاهری: ابتدا از نظر خونریزی، ادم، نکروز، التهاب یا تشکیل کپسول بررسی می‌شود.

ارزیابی میکروسکوپی: بافت با روش‌های بافت‌شناسی (فیکس در فرمالین، برش، رنگ‌آمیزی H&E) آماده شده و زیر میکروسکوپ توسط پاتولوژیست بررسی می‌شود. درجات التهاب، فیبروز، نکروز، سلول‌های غول‌پیکر، نئوواسکولاریزاسیون و کپسول فیبروتیک درجه‌بندی می‌گردد.

مقایسه با کنترل منفی: نتایج با پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE) مقایسه می‌شود. همچنین غدد لنفاوی منطقه‌ای نیز بررسی می‌گردند.

نتیجه: اگر پاسخ بافت به نمونه تست تفاوت معناداری با کنترل منفی نداشته باشد (یا کمتر باشد)، ماده از نظر اثرات موضعی زیست‌سازگار محسوب می‌شود.

پس از فیکس شدن بافت، نمونه برای پردازش بافت‌شناسی (آبگیری با الکل‌های صعودی، شفاف‌سازی با زایلین، قالب‌گیری در پارافین) آماده می‌شود. سپس برش‌هایی به ضخامت 3 تا 5 میکرومتر تهیه شده و با روش هماتوکسیلین-ائوزین رنگ‌آمیزی می‌گردد. زیر میکروسکوپ نوری، موارد زیر درجه‌بندی می‌شوند :

پاسخ سلولی درجه 0 درجه 1 درجه 2 درجه 3 درجه 4
سلول پلی‌مورفونوکلئر بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
لنفوسیت بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
پلاسماسل بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
ماکروفاژ بدون سلول نادر (5-1 سلول) 10-5 سلول نفوذ سنگین بسیار متراکم
سلول غول‌پیکر بدون سلول نادر (2-1 سلول) 5-3 سلول نفوذ سنگین لایه‌لایه

پاسخ بافتی درجه 0 درجه 1 درجه 2 درجه 3 درجه 4
نکروز بدون نکروز حداقل خفیف متوسط شدید
نئوواسکولاریزاسیون بدون تشکیل عروق حداقل متوسط نوار پهن نوار بسیار پهن
فیبروز بدون فیبروز نوار باریک نوار ضخیم متوسط نوار ضخیم نوار بسیار ضخیم
نفوذ چربی بدون چربی حداقل چند لایه تجمع وسیع احاطه کامل

امتیازدهی نهایی: مجموع امتیازات هر نمونه محاسبه می‌شود :

  • تفاوت امتیاز 0/0 تا 2/9: بدون واکنش یا حداقل واکنش

  • تفاوت امتیاز 3/0 تا 8/9: واکنش خفیف

  • تفاوت امتیاز 9/0 تا 15/0: واکنش متوسط

  • تفاوت امتیاز 15/1 و بالاتر: واکنش شدید

ماده زمانی پذیرفته شده محسوب می‌شود که مجموع امتیاز پاسخ بافتی به نمونه تست تفاوت معناداری با کنترل منفی نداشته باشد (در محدوده بدون واکنش یا واکنش خفیف) .

غربالگری اولیه سمیت:
پیش از انجام آزمون کاشت زیرجلدی، انجام غربالگری اولیه سمیت با آزمون‌های برون‌تنی مانند سمیت سلولی (ISO 10993-5) توصیه می‌شود. مواد با درجه سمیت سلولی شدید (درجه ۳ و ۴) معمولاً برای کاشت زیرجلدی مناسب نیستند و نیاز به بهینه‌سازی دارند. همچنین آزمون‌های تحریک‌پذیری (ISO 10993-10) و حساسیت‌زایی (ISO 10993-10) برای موادی که با پوست یا غشای مخاطی تماس دارند پیشنهاد می‌شود. انجام آزمون آندوتوکسین باکتریایی (ISO 10993-20) پیش از کاشت الزامی است تا از نبود پیروژن (تب‌زا) در نمونه اطمینان حاصل شود.

پیش‌بینی رفتار بیولوژیکی در بدن:
نتایج این آزمون می‌تواند رفتار بیولوژیکی ماده کاشته شده در بدن انسان را به طور قابل اعتمادی پیش‌بینی کند. اگر واکنش بافت حیوان به نمونه تست در محدوده قابل قبول (بدون واکنش یا واکنش خفیف، مشابه کنترل منفی) باشد، احتمال پس‌زدگی، التهاب مزمن، کپسولاسیون فیبروتیک یا واکنش گرانولوماتوز در انسان بسیار پایین است. در صورت واکنش شدید (درجه ۳ یا ۴ برای التهاب، فیبروز یا نکروز)، ماده خطر بالای پس‌زدگی دارد و نباید به عنوان ایمپلنت زیرجلدی انسانی استفاده شود. همچنین مشخصات جذب و تخریب مواد تجزیه‌پذیر (مانند پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر و ژل‌های قابل جذب) در این آزمون قابل ارزیابی است. وجود سلول‌های غول‌پیکر نشانه واکنش جسم خارجی و کپسول فیبروتیک ضخیم نشانه تلاش بدن برای ایزوله کردن ماده کاشته شده است. پاسخ بافتی در بافت زیرجلدی معمولاً نسبت به عضله کندتر و خفیف‌تر است زیرا عروق خونی کمتری دارد.

الزامات قانونی سازمان غذا و دارو:
سازمان غذا و داروی ایران (IFDA) برای صدور پروانه ساخت و کد IRC ایمپلنت‌های بافت نرم زیرجلدی (کلاس III و IV) ارائه گزارش معتبر ISO 10993-6 با روش کاشت زیرجلدی را اجباری کرده است. این گزارش باید از یک آزمایشگاه همکار معتمد (دارای ایزو ۱۷۰۲۵) و مطابق با اصول GLP تهیه شده باشد. حداقل مدت زمان کاشت بر اساس کاربرد محصول تعیین می‌شود: برای ایمپلنت‌های موقت (۳۰ روز تا ۶ ماه) حداقل ۴ هفته و برای ایمپلنت‌های بلندمدت (بیش از ۶ ماه تا دائمی) حداقل ۱۲ هفته الزامی است. گزارش باید شامل امضای پاتولوژیست دارای پروانه و تاریخ انجام آزمون باشد. برای محصولات قابل جذب، نقاط زمانی کاشت باید تا جذب کامل ماده یا حداقل ۷۵ درصد کاهش جرم ادامه یابد. گزارش‌هایی که با گونه حیوانی نامناسب، تعداد نمونه یا حیوان ناکافی، بدون کنترل منفی مناسب، یا دوره کاشت کوتاه‌تر از حداقل تعیین شده تهیه شده باشند، توسط سازمان غذا و دارو پذیرفته نمی‌شوند.

تفاوت با کاشت عضلانی: بافت زیرجلدی نسبت به عضله عروق خونی کمتری دارد بنابراین پاسخ التهابی در کاشت زیرجلدی کندتر و خفیف‌تر از کاشت عضلانی است. ابعاد نمونه در کاشت زیرجلدی بزرگ‌تر (دیسک با قطر ۱۰ تا ۱۲ میلی‌متر) نسبت به کاشت عضلانی (میله با قطر ۱ تا ۳ میلی‌متر) می‌باشد.

تفاوت با کاشت استخوانی: بافت زیرجلدی بافت نرم است در حالی که استخوان بافت سخت معدنی با قابلیت بازسازی منحصر به فرد دارد. کاشت استخوانی نیاز به مته جراحی و آنالیز استئواینتگریشن دارد در حالی که کاشت زیرجلدی چنین نیازی ندارد.

تفاوت با کاشت مغزی: کاشت مغزی فوق تخصصی و نیازمند دستگاه استریوتاکتیک است. پاسخ ایمنی در مغز توسط میکروگلیا انجام می‌شود و هر گونه آسیب در مغز غیرقابل جبران است.

گزارش نهایی این آزمون صرفاً به زبان انگلیسی تهیه شده و شامل بخش‌های زیر می‌باشد:

  • شناسنامه گزارش: عنوان، شماره شناسایی یکتا، تاریخ تهیه، شماره صفحات، نام و مهر آزمایشگاه
  • اطلاعات درخواست کننده: نام شرکت، آدرس، شماره ثبت، شماره سفارش
  • اطلاعات نمونه: نام محصول، شماره سریال یا لات، تاریخ تولید، تاریخ انقضاء، شرح ظاهری، روش استریلیزاسیون
  • استاندارد مرجع: ISO 10993-6 (پیوست A – روش کاشت زیرجلدی) و سایر استانداردهای مرتبط
  • شرح روش: نوع کاشت (زیرجلدی)، گونه و تعداد حیوانات، دوره کاشت، روش بیهوشی، روش آسان‌کشی
  • شرایط نگهداری حیوانات: دما، رطوبت، چرخه روشنایی، نوع قفس، جیره غذایی، دفعات بررسی وزن و رفتار
  • نتایج ظاهری (ماکروسکوپی): وجود نکروز، خونریزی، ادم، اگزودا، تشکیل کپسول به همراه عکس رنگی
  • نتایج بافت‌شناسی (میکروسکوپی): درجه‌بندی التهاب (حاد و مزمن)، فیبروز، نکروز، سلول‌های غول‌پیکر، نئوواسکولاریزاسیون، کپسول فیبروتیک به همراه حداقل ۵ تصویر میکروسکوپی در بزرگنمایی ۱۰۰ و ۴۰۰ برابر
  • بررسی غدد لنفاوی منطقه‌ای: گزارش وضعیت غدد لنفاوی زهکشی‌کننده محل کاشت
  • مقایسه با کنترل منفی: جدول مقایسه درجه‌بندی بین نمونه تست و پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE)
  • محاسبه امتیاز نهایی: بر اساس سیستم امتیازدهی ISO 10993-6 و تعیین شدت واکنش (بدون واکنش، خفیف، متوسط، شدید)
  • نتیجه‌گیری نهایی: پذیرفته شده یا رد شده (با ذکر دلیل)
  • امضا و مهر: امضای مجری آزمایش، ناظر فنی، پاتولوژیست (با شماره پروانه)، مدیر آزمایشگاه
  • ملاحظات و محدودیت‌ها: هرگونه انحراف از استاندارد (در صورت وجود) و تأثیر آن بر نتیجه
  • زمان تحویل: گزارش نهایی حداکثر ظرف ۴ تا ۸ هفته پس از پایان دوره کاشت به صورت PDF قفل شده همراه با امضای دیجیتال به درخواست کننده تحویل داده می‌شود.

آیا آزمون کاشت زیرجلدی برای تمام محصولات کاشتنی اجباری است؟

خیر، این آزمون فقط برای تجهیزات کاشتنی در بافت زیر پوست یا محصولاتی که تماس طولانی‌مدت با غشاهای مخاطی دارند اجباری است. اگر محصول شما در عضله، استخوان یا مغز کاشته می‌شود، باید به ترتیب از روش کاشت عضلانی، استخوانی یا مغزی استفاده کنید. انتخاب روش اشتباه منجر به عدم پذیرش گزارش توسط سازمان غذا و دارو می‌شود.

تفاوت بین کاشت زیر جلدی و کاشت عضلانی در چیست و کدام را باید انتخاب کنم؟

تفاوت اصلی در محل کاشت و نوع بافت هدف است. کاشت زیرجلدی در بافت همبند زیر پوست (بین پوست و عضلات) انجام می‌شود و برای محصولاتی است که در نهایت زیر پوست انسان قرار می‌گیرند (مثل ایمپلنت سینه، پمپ انسولین، فیلرهای تزریقی). کاشت عضلانی درون بافت عضلانی انجام می‌شود و برای محصولاتی است که با عضله تماس دارند (مثل مش فتق، رباط مصنوعی، دستگاه تثبیت ستون فقرات). کاشت زیرجلدی پاسخ التهابی کندتر و خفیف‌تری نسبت به کاشت عضلانی دارد زیرا عروق خونی کمتری در بافت زیرجلدی وجود دارد. انتخاب باید دقیقاً بر اساس محصول مصرف نهایی باشد.

آیا می‌توانم از نتایج کاشت زیر جلدی برای محصولی که در نهایت در عضله کاشته می‌شود استفاده کنم؟

خیر، مطلقاً مجاز نیست. پاسخ بافتی در بافت زیرجلدی با پاسخ در بافت عضلانی تفاوت اساسی دارد. بافت عضلانی دارای عروق خونی غنی‌تر و پاسخ التهابی سریع‌تر و شدیدتر است. سازمان غذا و دارو فقط روشی را می‌پذیرد که دقیقاً با محل مصرف نهایی محصول در بدن انسان مطابقت داشته باشد. استفاده از نتایج کاشت زیرجلدی برای محصول عضلانی منجر به رد گزارش و عدم صدور پروانه ساخت می‌شود.

آیا تست کاشت زیرجلدی برای مواد قابل جذب (تجزیه‌پذیر) هم قابل انجام است؟

بله، کاملاً قابل انجام است و در بسیاری موارد ضروری نیز می‌باشد. برای مواد قابل جذب، هدف فقط ارزیابی واکنش بافتی نیست بلکه تعیین مشخصات تخریب ماده (نحوه و سرعت جذب) و پاسخ بافت به محصولات تخریب نیز می‌باشد. برای چنین موادی باید از مارکر مشخص کننده محل کاشت (مثلاً نخ پلی‌پروپیلن یا بند طلا در فاصله حداقل 5 میلی‌متری) استفاده شود تا پس از جذب کامل ماده، محل کاشت قابل شناسایی باشد . همچنین نقاط زمانی کاشت متعدد (مثلاً 2، 4، 8، 12، 26 هفته تا زمان جذب کامل) لازم است.

حداقل تعداد نمونه و حیوان برای آزمون کاشت زیرجلدی چقدر است؟

بر اساس استاندارد ISO 10993-6، حداقل 10 نمونه تست و 10 نمونه کنترل منفی برای هر ماده و هر بازه زمانی کاشت مورد نیاز است . این نمونه‌ها باید در حداقل 3 حیوان کاشته شوند . هر حیوان (خرگوش یا موش صحرایی) می‌تواند 4 تا 6 نمونه (2 تا 3 نمونه در هر طرف ستون فقرات) دریافت کند. بنابراین برای 10 نمونه تست و 10 نمونه کنترل، تنها 3 تا 4 حیوان مورد نیاز است. استفاده از تعداد کمتر منجر به عدم اعتبار آماری و رد گزارش می‌شود.

چه مدت زمانی برای انجام آزمون کاشت زیرجلدی و دریافت گزارش نهایی لازم است؟

کل فرآیند بستگی به دوره کاشت انتخابی دارد. برای ایمپلنت‌های موقت (30 روز تا 6 ماه) با دوره کاشت 4 هفته، حدود 8 تا 12 هفته زمان نیاز است. برای ایمپلنت‌های بلندمدت (بیش از 6 ماه تا دائمی) با دوره کاشت 12 هفته، حدود 16 تا 20 هفته و با دوره کاشت 26 هفته، حدود 30 تا 34 هفته زمان نیاز است. این زمان شامل آماده‌سازی نمونه، کاشت، نگهداری حیوانات، تشریح، بافت‌شناسی و تهیه گزارش می‌باشد. برای مواد قابل جذب با دوره کاشت طولانی‌تر (52 یا 78 هفته)، زمان می‌تواند تا 80 هفته نیز برسد.

آیا سازمان غذا و داروی ایران گزارش کاشت زیرجلدی از آزمایشگاه‌های خارجی را می‌پذیرد؟

بله، اما با شرایط خاص. گزارش باید از یک آزمایشگاه دارای GLP (حسن انجام کار) و دارای گواهی ایزو 17025 از یک مرجع معتبر بین‌المللی باشد. همچنین گزارش باید به زبان انگلیسی یا همراه با ترجمه رسمی فارسی ارائه شود. در عمل، سازمان غذا و داروی ایران به دلیل اطمینان از صحت روش و انطباق با گونه‌های حیوانی استاندارد (خرگوش نیوزیلندی یا موش صحرایی)، گزارش‌های آزمایشگاه‌های همکار معتمد داخلی را ترجیح می‌دهد.

آیا می‌توانم از نتایج کاشت زیرجلدی یک محصول مشابه برای محصول جدید خود استفاده کنم؟

خیر، تحت هیچ شرایطی. تغییر حتی یک درصد در ترکیب شیمیایی، فرآیند ساخت، روش استریلیزاسیون یا شکل فیزیکی محصول می‌تواند پاسخ بافتی را به طور قابل توجهی تغییر دهد. سازمان غذا و دارو تنها نتایج اختصاصی همان محصول با همان شماره لات (Batch) را می‌پذیرد. استفاده از نتایج محصول دیگر (حتی با برند یکسان اما لات متفاوت) کلاهبرداری محسوب شده و منجر به لغو پروانه ساخت و جرایم سنگین قانونی می‌شود.

اگر گزارش کاشت زیرجلدی من رد شود، چه اقداماتی می‌توانم انجام دهم؟

رد گزارش به این معناست که پاسخ بافتی به نمونه تست شدید (درجه 3 یا 4 برای التهاب، فیبروز یا نکروز) بوده یا تفاوت معناداری با کنترل منفی داشته است. در این صورت شما سه گزینه دارید: اول، اصلاح ماده (تغییر فرمولاسیون، بهبود فرآیند ساخت، تغییر روش استریلیزاسیون، حذف مواد افزودنی سمی، تغییر نوع پلیمر) و سپس انجام مجدد آزمون؛ دوم، تغییر کاربرد محصول از “تماس بلندمدت” به “تماس محدود” (کمتر از 30 روز) تا نیاز به آزمون کاشت حذف شود؛ سوم، ارائه مستندات علمی (مانند مقالات معتبر) که نشان دهد واکنش شدید در مدل حیوانی به دلیل تفاوت گونه‌ای بوده و در انسان قابل انتظار نیست (این گزینه بسیار نادر است و شانس موفقیت آن کمتر از 5 درصد می‌باشد). کارشناسان حقوقی ما در این مسیر راهنمایی تخصصی ارائه می‌دهند.

هزینه انجام آزمون کاشت زیرجلدی چقدر است و به چه عواملی بستگی دارد؟

هزینه به عوامل متعددی بستگی دارد: مدت دوره کاشت (هفته‌های بیشتر هزینه نگهداری حیوانات را افزایش می‌دهد)، تعداد نقاط زمانی (هر نقطه زمانی اضافی هزینه تشریح و بافت‌شناسی را اضافه می‌کند)، تعداد نمونه‌ها (بیش از 10 نمونه تست هزینه را افزایش می‌دهد)، گونه حیوانی (خرگوش هزینه متوسط، موش هزینه کمتر)، نوع ماده (مواد قابل جذب نیاز به نقاط زمانی بیشتر و مارکرگذاری دارند)، و نیاز به آنالیزهای ویژه (رنگ‌آمیزی اختصاصی، ایمونوهیستوشیمی). برای استعلام هزینه دقیق متناسب با محصول خود با واحد پشتیبانی فنی تماس بگیرید.

برای مشاوره رایگان و هماهنگی ارسال نمونه، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

 پیام‌رسان بله: 989900100182+

 تماس تلفنی: 982191010809+

  • تست کاشت-زیرجلدی
  • تست کاشت
  • تست ایمپلنت
  • آزمون کاشت
  • تست ایمپلنتیشن
  • تست implant
  • تست implantation
  • تست کاشتن
  • تست کاشت در بدن
  • تست کاشت
  • تست کاشت زیرجلدی
  • تست کاشت زیرجلدی
  • تست ایمپلنت زیرجلدی