آزمون سمیت حاد – خوراکی (گاواژ)

 

الزام دریافت تأییدیه برای تجهیزات پزشکی، مواد اولیه، محصولات آرایشی و دارویی

خلاصه آزمون

زمینه و هدف: آزمون سمیت حاد خوراکی (Acute Oral Toxicity) یکی از ارکان اصلی ارزیابی ایمنی پیش‌بالینی مواد شیمیایی، دارویی، گیاهی، غذایی، آرایشی و تجهیزات پزشکی دارای احتمال مواجهه خوراکی است. سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) سه دستورالعمل معتبر شامل OECD 420 (Fixed Dose Procedure)، OECD 423 (Acute Toxic Class Method) و OECD 425 (Up-and-Down Procedure) را برای ارزیابی سمیت حاد خوراکی ارائه کرده است. این روش‌ها با هدف تعیین خطرات ناشی از مصرف تک‌دوز یک ماده، برآورد سمیت سیستمیک، شناسایی علائم بالینی حاد و طبقه‌بندی مواد بر اساس سیستم جهانی هماهنگ طبقه‌بندی و برچسب‌گذاری مواد شیمیایی (GHS) طراحی شده‌اند. همچنین این دستورالعمل‌ها با رعایت اصول اخلاقی، کاهش تعداد حیوانات مورد استفاده و بهینه‌سازی اطلاعات حاصل از مطالعه را دنبال می‌کنند.

روش انجام: در هر سه دستورالعمل، ماده آزمون به‌صورت خوراکی و معمولاً از طریق گاواژ به حیوانات آزمایشگاهی، عمدتاً موش صحرایی بالغ سالم، تجویز می‌شود. در روش OECD 420، دوزهای ثابت از پیش تعیین‌شده (معمولاً 5، 50، 300 و 2000 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن) استفاده شده و معیار اصلی ارزیابی، مشاهده علائم آشکار سمیت به جای مرگ‌ومیر است. در روش OECD 423، حیوانات در گروه‌های کوچک سه‌تایی مورد آزمون قرار گرفته و بر اساس تعداد تلفات یا علائم شدید، دوز بعدی انتخاب می‌شود تا محدوده سمیت ماده مشخص گردد. در روش OECD 425، از رویکرد متوالی «بالا و پایین» استفاده می‌شود؛ به این صورت که هر حیوان پس از حیوان قبلی آزمون شده و دوز بعدی بر اساس زنده ماندن یا مرگ حیوان قبلی تعیین می‌گردد. در تمامی روش‌ها حیوانات حداقل به مدت 14 روز از نظر مرگ، تغییرات رفتاری، وضعیت عمومی، وزن بدن، مصرف آب و غذا، علائم عصبی، تنفسی و سایر نشانه‌های سمیت تحت پایش قرار می‌گیرند. در پایان مطالعه نیز کالبدگشایی و ارزیابی ماکروسکوپی اندام‌ها انجام می‌شود.

یافته‌ها و طبقه‌بندی: نتایج تست سمیت سیستمیک حاد خوراکی شامل ثبت مرگ‌ومیر، شدت و مدت علائم بالینی و تغییرات فیزیولوژیک مشاهده‌شده در حیوانات است. بر اساس داده‌های حاصل، مواد در طبقات مختلف سمیت حاد خوراکی قرار می‌گیرند و محدوده تقریبی LD50 یا برآورد آماری آن تعیین می‌شود. مواد بسیار سمی که در دوزهای پایین موجب مرگ یا علائم شدید می‌شوند در طبقات GHS 1 و GHS 2 قرار می‌گیرند، در حالی که مواد با سمیت متوسط در گروه‌های GHS 3 و GHS 4 طبقه‌بندی می‌شوند. موادی که در دوزهای بالا نیز اثرات کشنده محدودی دارند در گروه GHS 5 یا خارج از محدوده طبقه‌بندی قرار می‌گیرند. علائمی نظیر کاهش فعالیت، لرزش، تشنج، بی‌حالی، اختلال تنفسی، کاهش وزن و آسیب‌های اندامی نیز در تفسیر نتایج اهمیت ویژه‌ای دارند.

نتیجه‌گیری: دستورالعمل‌های OECD 420، OECD 423 و OECD 425 چارچوب‌های استاندارد و بین‌المللی برای ارزیابی سمیت حاد خوراکی ارائه می‌کنند و امکان شناسایی سریع خطرات بالقوه مواد را فراهم می‌سازند. این روش‌ها ضمن کاهش مصرف حیوانات آزمایشگاهی، اطلاعات قابل اعتمادی درباره شدت سمیت، محدوده دوزهای خطرناک و طبقه‌بندی ایمنی مواد فراهم می‌کنند. نتایج حاصل نقش مهمی در توسعه محصولات جدید، تعیین الزامات ایمنی، برچسب‌گذاری خطر و برنامه‌ریزی مطالعات سم‌شناسی تکمیلی ایفا می‌کنند.

واژگان کلیدی: سمیت حاد خوراکی، OECD 420، OECD 423، OECD 425، LD50، Acute Oral Toxicity، طبقه‌بندی GHS، سم‌شناسی پیش‌بالینی، ارزیابی ایمنی، گاواژ خوراکی.

آزمون های مشابه

تصویر خلاصه آزمون

  • تست-سمیت-حاد-خوراکی
  • تست-سمیت سیستمیک-حاد-خوراکی-2
  • تست-سمیت-حاد-اورال

⚠️ الزامات قانونی

انجام آزمون سمیت حاد خوراکی برای اخذ پروانه ساخت تجهیزات پزشکی ، کد IRC ، تاییدیه سازمان غذا و داروی ایران ، مجوز ورود به بازار (بازاریابی) و ثبت محصول در نهادهای بین‌المللی ضروری است. انتخاب روش مناسب (420 ، 423 یا 425) بسته به نوع ماده ، اطلاعات قبلی از سمیت و هدف نهایی از آزمون توسط کارشناس آزمایشگاه تعیین می‌گردد.

تعیین دوز کشنده یا سمی یک ماده پس از بلعیده شدن و مشاهده علائم بالینی (مانند تغییر رفتار، لرزش، اسهال، تشنج، مرگ) در بازه زمانی کوتاه (معمولاً ۲۴ تا ۷۲ ساعت) می‌باشد. این آزمون برای ارزیابی خطر مسمومیت ناگهانی در اثر تماس دهانی محصول و تعیین رده بندی سمیت (مانند بسیار سمی، سمی، خورنده) جهت درج هشدار بر روی برچسب و اخذ تاییدیه ایمنی از سازمان غذا و دارو ضروری است.

استاندارد ISO 10993-11: این استاندارد مرجع اصلی برای ارزیابی سمیت سیستمیک حاد ناشی از مواد و تجهیزور پزشکی می‌باشد و روش‌های تعیین دوز کشنده میانه (LD50) از مسیر خوراکی را تعریف می‌کند.

دستورالعمل OECD TG 420 (روش دوز ثابت): در این استاندارد، از دوزهای از پیش تعیین شده 5 ، 50 ، 300 و 2000 میلی‌گرم بر کیلوگرم استفاده می‌شود و بروز علائم آشکار سمیت به عنوان نقطه پایانی در نظر گرفته می‌شود که آن را به انسانی‌ترین روش تبدیل کرده است.

دستورالعمل OECD TG 423 (روش کلاس‌بندی حاد): در این استاندارد، از دوزهای مرحله‌ای با فاصله لگاریتمی و مشاهده مرگ و میر حیوانات در گروه‌های 3 تایی برای تعیین کلاس سمیت حاد (1 تا 5) استفاده می‌شود.

دستورالعمل OECD TG 425 (روش صعودی و کاهشی): در این استاندارد، یک فرآیند پویا و ترتیبی با تزریق یک حیوان در هر مرحله و تنظیم دوز بر اساس بقا یا مرگ در 48 ساعت اول برای تخمین دقیق LD50 به کار می‌رود.

مواد و تجهیزات نیازمند تست سمیت حاد خوراکی:

  • تجهیزات پزشکی قابل کاشت (ایمپلنت‌ها) با احتمال مهاجرت ماده
  • مواد اولیه پلیمری، فلزی و سرامیکی که با بافت زنده تماس دارند
  • محصولات آرایشی و بهداشتی با احتمال بلع تصادفی به ویژه محصولات کودکان
  • مواد دارویی و مکمل‌ها برای ارزیابی ایمنی خوراکی
  • مواد کمک دارویی و بسته‌بندی با احتمال مهاجرت مواد به محصول

مواد و تجهیزات غیرنیازمند تست سمیت حاد خوراکی:

  • تجهیزاتی که تماس مستقیم با بدن ندارند (قطعات خارجی غیرتماسی)
  • موادی که از قبل سمیت حاد مشخص و مستند دارند با تأیید سازمان غذا و دارو
  • محصولاتی که صرفاً برای تماس سطحی با پوست سالم طراحی شده‌اند و بلع آنها غیرممکن است
  • موادی که LD50 قبلی آنها بیش از ۵۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم است و فرمولاسیون تغییر نکرده است

سمیت حاد خوراکی: عوارض سوء ناشی از یک دوز واحد ماده یا دوزهای متعدد طی 24 ساعت که از راه خوراکی (گاواژ) تجویز می‌شود.

LD50 (دوز کشنده میانه خوراکی): مقداری از ماده که موجب مرگ 50درصد از حیوانات آزمایشگاهی پس از تجویز خوراکی می‌شود.

روش دوز ثابت (OECD 420): روشی که در آن از دوزهای از پیش تعیین شده (5 ، 50 ، 300 ، 2000 میلی‌گرم بر کیلوگرم) استفاده می‌شود و بروز علائم آشکار سمیت (نه لزوماً مرگ) ملاک تصمیم‌گیری است.

روش کلاس‌بندی حاد (OECD 423): روشی مرحله‌ای که در آن در هر سطح دوز 3 حیوان آزمون می‌شوند و مرگ و میر تا روز 14 مبنای تعیین کلاس سمیت می‌باشد.

روش صعودی و کاهشی (OECD 425): روشی پویا که در آن هر بار یک حیوان دوز دریافت می‌کند و دوز بعدی بر اساس بقا یا مرگ در 48 ساعت اول با ضریب 0/5 (کاهش) یا 3/2 (افزایش) تغییر می‌کند.

گاواژ (Gavage): روش تجویز خوراکی ماده آزمون با استفاده از لوله مخصوص (سوند) که مستقیماً به معده حیوان وارد می‌شود.

استاندارد مرجع: ISO 10993-11 , OECD TG 420 , OECD TG 423 , OECD TG 425

حیوان آزمایشگاهی: موش سوری نژاد آلبینو (ماده، غیرباردار، 8 تا 12 هفته، وزن 18 تا 22 گرم)

مسیر تجویز: خوراکی (گاواژ) با لوله معده استیل یا پلاستیکی

حجم تجویز: حداکثر 20 میلی‌لیتر بر کیلوگرم وزن بدن (معمولاً 10 میلی‌لیتر بر کیلوگرم)

دوره مشاهده: 14 روز پس از تجویز

گزارش نهایی: فقط انگلیسی، قابل ارائه به سازمان غذا و داروی ایران ، CFDA ، WHO و نهادهای اروپایی

زمان صدور گزارش: حداکثر 21 روز کاری پس از دریافت نمونه

مقدار نمونه مورد نیاز: حداقل 20 گرم ماده جامد یا 20 میلی‌لیتر ماده مایع

شرایط نگهداری حیوانات: دمای 22 تا 24 درجه سانتی‌گراد، رطوبت 50 تا 60درصد، چرخه 12 ساعت روشن و 12 ساعت تاریک

ماده آزمون به صورت یک دوز واحد از طریق خوراکی (گاواژ) به حیوانات تجویز می‌شود. حیوانات به مدت ۱۴ روز از نظر علائم سمیت، کاهش وزن، تغییرات رفتاری، تشنج و مرگ مشاهده می‌شوند. در پایان، کالبدگشایی انجام و اندام‌های اصلی (کبد، کلیه، قلب، ریه، طحال) از نظر ضایعات ماکروسکوپی بررسی می‌شوند. بر اساس مرگ و میر و شدت علائم، LD50 تخمین زده شده یا کلاس سمیت تعیین می‌گردد.

روش OECD 420 (دوز ثابت):
دوزهای ثابت ۵، ۵۰، ۳۰۰، ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم استفاده می‌شود. آزمون با دوز ۳۰۰ شروع می‌شود. اگر علائم آشکار سمیت دیده شود، دوز بعدی ۵۰ است. اگر در ۵۰ نیز سمیت داشت، دوز ۵. اگر در ۳۰۰ هیچ سمیتی نبود، دوز بعدی ۲۰۰۰ است. نقطه پایانی بروز علائم سمیت است نه مرگ.

روش OECD 423 (طبقه سمیت حاد):
دوزهای ۵، ۵۰، ۳۰۰، ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم. در هر سطح دوز، ۳ حیوان آزمون می‌شوند. اگر ۲ یا ۳ حیوان بمیرند، سطح دوز پایین‌تر می‌رویم. اگر هیچ حیوانی نمیرد، سطح دوز بالاتر می‌رویم. اگر یک حیوان بمیرد، ۳ حیوان دیگر به همان سطح اضافه می‌شوند. نقطه پایانی مرگ و میر تا روز ۱۴ است.

روش OECD 425 (حداکثر دوز بالا و پایین):
آزمون با یک دوز شروع می‌شود (معمولاً ۱۷۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم یا حدس اولیه از سمیت). یک حیوان تزریق می‌شود و ۴۸ ساعت مشاهده می‌شود. اگر حیوان بمیرد، دوز بعدی پایین‌تر (ضریب ۰/۵) می‌رود. اگر زنده بماند، دوز بعدی بالاتر (ضریب ۳/۲) می‌رود. این فرآیند تا رسیدن به شرط توقف (حداکثر ۱۵ حیوان) ادامه می‌یابد.

تجهیزات اصلی: قفس متابولیک استاندارد، لوله گاواژ، سرنگ دقیق، ترازوی دیجیتال و تحلیلی، دستگاه بیهوشی، ست کالبدگشایی استریل، هود لامینار، حمام آب، یخچال و فریزر

مواد مصرفی: آب مقطر استریل فاقد پیروژن، سرم فیزیولوژی، حلال‌های مجاز خوراکی، ماده بی‌حس کننده، فرمالین بافر، خوراک استاندارد جوندگان، بستر قفس، الکل، دستکش استریل، سانتریفیوژ و لوله‌های استریل

نمونه مایع (محصول آماده مصرف خوراکی):
بدون رقیق‌سازی یا با رقیق‌سازی جزئی در آب مقطر استریل یا سرم فیزیولوژی استفاده می‌شود. نمونه باید به دمای اتاق برسد و در صورت وجود رسوب، به آرامی هم زده شود.

نمونه جامد (پودر، گرانول، قطعه پلیمری):
ماده جامد به قطعات بسیار ریز خرد یا پودر می‌شود، سپس در حلال مناسب (آب مقطر استریل، سرم فیزیولوژی یا روغن ذرت) با نسبت استاندارد حل یا سوسپانسه می‌گردد. در صورت عدم حل شدن کامل، از اولتراسونیک استفاده می‌شود. سوسپانسیون باید قبل از مصرف مجدداً هم زده شود.

عصاره (برای تجهیزات پزشکی پلیمری):
نمونه به قطعات کوچک بریده می‌شود. عصاره‌گیری در آب مقطر استریل یا سرم فیزیولوژی با نسبت استاندارد سطح به حجم انجام می‌شود. عصاره‌گیری در دمای ۳۷ تا ۳۸ درجه سانتی‌گراد به مدت ۷۲ ساعت در حمام آب انجام شده و عصاره حاصل با فیلتر مناسب صاف می‌گردد.

نکات مهم در آماده‌سازی نمونه:
حلال نباید خود دارای سمیت حاد باشد. در صورت استفاده از حلال غیرمعمول، گروه کنترل حلال جداگانه آزمون می‌شود. pH نمونه نهایی در محدوده فیزیولوژیک تنظیم می‌گردد. ویسکوزیته نمونه باید به اندازه‌ای باشد که از لوله گاواژ عبور کند.

نگهداری و آماده‌سازی حیوانات: حیوانات به مدت ۵ تا ۷ روز در شرایط استاندارد نگهداری می‌شوند. ۲۴ ساعت پیش از تجویز، خوراک قطع می‌شود اما آب آزاد است. وزن حیوانات ثبت شده و به صورت تصادفی در گروه‌های حداقل ۵ تایی تقسیم می‌شوند. تعداد حیوانات بر اساس روش انتخابی (OECD 420، 423 یا 425) تعیین می‌گردد.

تجویز ماده: ماده آزمون با سرنگ و لوله گاواژ مستقیماً به معده حیوان داده می‌شود. صحت قرارگیری لوله با مشاهده بلع یا مقاومت در مسیر تأیید می‌گردد. خوراک ۳ تا ۴ ساعت پس از تجویز مجدداً در دسترس قرار می‌گیرد.

ثبت علائم بالینی: علائم در زمان‌های معین (ساعت ۰، ۱، ۲، ۴، ۶، ۲۴ و سپس روزانه تا روز ۱۴) ثبت می‌شوند. علائم شامل: تغییر در خز، چشم‌ها، غشاهای مخاطی، ترشحات، تنفس، گردش خون، سیستم عصبی، تشنج، لرزش، اسهال، بی‌حالی، کما و مرگ.

وزن‌گیری: وزن حیوانات در روزهای ۱، ۳، ۵، ۷، ۱۰ و ۱۴ اندازه‌گیری می‌شود. کاهش وزن بیش از ۲۰ درصد نسبت به وزن اولیه به عنوان علامت سمیت شدید در نظر گرفته می‌شود.

کالبدگشایی: در پایان روز ۱۴، حیوانات با روش انسانی آسان‌کشی شده و کالبدگشایی انجام می‌شود. اندام‌های اصلی (کبد، کلیه، قلب، ریه، طحال، معده، روده، غدد فوق کلیوی) از نظر تغییرات ماکروسکوپی (رنگ، اندازه، قوام، ضایعات) بررسی و وزن می‌شوند. در صورت مشاهده ضایعه، نمونه بافتی در فرمالین بافر ۱۰ درصد فیکس شده و برای بررسی پاتولوژی ارسال می‌گردد.

کلاس سمیت LD50 (میلی‌گرم بر کیلوگرم) معیار خطر برای محصولات خوراکی
کلاس 1 کمتر از 5 فوق‌العاده خطرناک، ممنوعیت مصرف
کلاس 2 5 تا 50 بسیار خطرناک، نیاز به هشدار ویژه
کلاس 3 51 تا 300 نسبتاً خطرناک، قابل استفاده با محدودیت دوز
کلاس 4 301 تا 2000 کمی خطرناک، قابل استفاده با احتیاط
کلاس 5 2001 تا 5000 عملاً غیرسمی در دوزهای معمول

غربالگری اولیه سمیت:

روش ۴۲۰ (دوز ثابت): آزمون با دوز ۳۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم شروع می‌شود. در صورت مشاهده علائم آشکار سمیت در ۲ یا ۳ حیوان از ۵ حیوان، دوز به ۵۰ کاهش می‌یابد. در صورت عدم مشاهده علائم، دوز به ۲۰۰۰ افزایش می‌یابد.

روش ۴۲۳ (طبقه سمیت حاد): آزمون با دوز ۳۰۰ شروع می‌شود. اگر ۲ یا ۳ حیوان از ۳ حیوان بمیرند، دوز به ۵۰ کاهش می‌یابد. اگر هیچ حیوانی نمیرد، دوز به ۲۰۰۰ افزایش می‌یابد. اگر یک حیوان بمیرد، ۳ حیوان دیگر به همان دوز اضافه می‌شوند.

روش ۴۲۵ (حداکثر دوز بالا و پایین): آزمون با دوز حدسی (معمولاً ۱۷۵) شروع می‌شود. اگر حیوان در ۴۸ ساعت اول بمیرد، دوز بعدی نصف (ضریب ۰/۵) می‌شود. اگر زنده بماند، دوز بعدی ۳/۲ برابر می‌شود. این فرآیند تا رسیدن به شرط توقف ادامه می‌یابد.

پیش‌بینی رفتار بیولوژیکی در بدن:

مواد با LD50 کمتر از ۵۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم: جذب سریع، احتمالاً باعث آسیب حاد کبدی، کلیوی یا عصبی و سوختگی مری و معده می‌شوند.

مواد با LD50 بین ۵۰ تا ۳۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم: دارای سمیت متوسط با علائمی مانند استفراغ، اسهال شدید، دهیدراتاسیون و کاهش وزن چشمگیر.

مواد با LD50 بین ۳۰۱ تا ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرمسمیت خفیف تا متوسط با علائم گذرا (بی‌حالی، کاهش مختصر وزن) که طی ۳ تا ۵ روز برطرف می‌شود.

مواد با LD50 بیشتر از ۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم: در مصرف معمولی خطر حاد قابل توجهی ندارند، اما در مصرف مزمن یا افراد حساس ممکن است سمیت تجمعی نشان دهند.

الزامات قانونی سازمان غذا و دارو (ویژه روش خوراکی):

سازمان غذا و داروی ایران برای تجهیزات پزشکی کلاس B، C و D (تماس مستقیم با بافت یا خون) انجام آزمون سمیت حاد خوراکی را الزامی می‌داند، زیرا احتمال بلع تصادفی قطعات کوچک (به ویژه در کودکان) وجود دارد.

برای مواد اولیه دارویی، مکمل‌ها، محصولات آرایشی‑بهداشتی با احتمال بلع توسط کودکان، ارائه گزارش معتبر طبق OECD ۴۲۳ (روش ترجیحی) یا OECD ۴۲۵ (برای مواد دارویی جدید) قبل از صدور پروانه ساخت یا کد IRC ضروری است.

انتخاب روش توسط سازمان غذا و دارو:

  • برای تجهیزات پزشکی و مواد صنعتی: روش OECD ۴۲۳ ترجیح داده می‌شود
  • برای مواد دارویی جدید و واکسن‌های خوراکی: روش OECD ۴۲۵ (LD50 دقیق) الزامی است
  • برای غربالگری اولیه مواد با سمیت ناشناخته: روش OECD ۴۲۰ (انسانی‌ترین روش) پذیرفته می‌شود

نوع آزمون مسیر تجویز سرعت جذب LD50 معمول تفاوت کلیدی
سمیت حاد خوراکی گوارشی (گاواژ) 30 تا 120 دقیقه بالاترین مقدار (کمترین سمیت) اثر عبور اول کبدی، جذب ناقص
سمیت حاد تزریقی (IV) داخل وریدی کمتر از 1 دقیقه 10 تا 100 برابر کمتر از خوراکی دور زدن سدهای دفاعی، خطر آمبولی
سمیت حاد تزریقی (IP) داخل صفاقی 10 تا 20 دقیقه 5 تا 50 برابر کمتر از خوراکی جذب سریع از عروق صفاق
سمیت حاد پوستی تماس پوستی 2 تا 8 ساعت 5 تا 20 برابر بیشتر از خوراکی سد پوستی، جذب محدود
سمیت حاد استنشاقی تنفسی کمتر از 10 دقیقه متغیر (بر حسب ppm) آسیب مستقیم ریه، جذب بسیار سریع

تفاوت کلیدی روش خوراکی: به دلیل وجود اسید معده، آنزیم‌های گوارشی و متابولیسم عبور اول کبدی، بسیاری از مواد در مسیر خوراکی غیرفعال یا کمتر جذب می‌شوند. بنابراین LD50 خوراکی معمولاً 10 تا 100 برابر بیشتر از LD50 تزریقی داخل وریدی است. همچنین در روش خوراکی، تحریک مخاط معده و روده (تهوع، استفراغ، اسهال) به عنوان علائم سمیت موضعی نیز ارزیابی می‌شود.

  • شماره شناسایی یکتای گزارش و نمونه
  • استاندارد مرجع: ISO 10993-11 و روش OECD ۴۲۰ یا ۴۲۳ یا ۴۲۵
  • مشخصات نمونه: نوع، شکل، وزن، حجم، تاریخ دریافت، شرایط نگهداری، تاریخ انقضا
  • حلال استفاده شده در صورت رقیق‌سازی و غلظت نهایی
  • گونه، نژاد، سن، وزن، جنسیت و تعداد حیوانات در هر گروه
  • شرایط نگهداری: دمای ۲۲ تا ۲۴ درجه سانتی‌گراد، رطوبت ۵۰ تا ۶۰ درصد، چرخه نور ۱۲ ساعت روشن و ۱۲ ساعت تاریک
  • دوز تجویز شده به میلی‌گرم بر کیلوگرم و حجم گاواژ به میلی‌لیتر
  • جدول مشاهده علائم بالینی روزانه همراه با زمان دقیق شروع و پایان هر علامت برای هر حیوان
  • منحنی تغییرات وزن شامل میانگین گروه به همراه محدوده
  • نتایج کالبدگشایی: وزن و بررسی ماکروسکوپی کبد، کلیه، قلب، ریه، طحال، معده، روده
  • LD50 تخمینی و کلاس سمیت حاد (درجه ۱ تا ۵) بر اساس روش مورد استفاده
  • در صورت استفاده از روش ۴۲۵، LD50 دقیق به همراه فاصله اطمینان ۹۵ درصد
  • در صورت مشاهده ضایعه بافتی، گزارش پاتولوژی ضمیمه می‌شود
  • امضا و مهر مسئول فنی آزمایشگاه (فقط به زبان انگلیسی)
  • تاریخ صدور گزارش و تاریخ انقضای اعتبار آزمون (۳ سال برای محصولات با فرمولاسیون ثابت)

آیا آزمون سمیت حاد خوراکی برای تمام تجهیزات پزشکی الزامی است؟
خیر، فقط برای تجهیزات با تماس داخلی یا احتمال بلع قطعات کوچک در کودکان و حیوانات خانگی. تجهیزات بزرگتر از ۵ سانتی‌متر در همه ابعاد نیاز ندارند، اما سازمان غذا و دارو ممکن است بر اساس نوع ماده (مثل پلیمرهای حاوی فتالات) حتی برای تجهیزات بزرگ هم الزام کند.

کدام روش OECD برای محصول من مناسب است؟
برای تجهیزات پزشکی و مواد صنعتی: روش ۴۲۳ (ترجیح سازمان غذا و دارو). برای مواد دارویی جدید نیازمند دوز دقیق: روش ۴۲۵ الزامی است. برای غربالگری اولیه با سمیت کاملاً ناشناخته: روش ۴۲۰ (انسانی‌ترین روش) قابل قبول است. کارشناسان آزمایشگاه روش مناسب را پیشنهاد می‌دهند.

مدت اعتبار گواهی تست سمیت سیستمیک حاد خوراکی چقدر است؟
۳ سال برای محصولات با فرمولاسیون ثابت و بدون تغییر. در صورت تغییر مواد اولیه، غلظت، حلال، افزودنی‌ها یا فرآیند استریلیزاسیون، تکرار آزمون الزامی است. در صورت شکایت مبنی بر سمیت حاد، سازمان ممکن است آزمون مجدد را حتی پیش از انقضا درخواست دهد.

آیا سازمان غذا و دارو نتایج تست سمیت حاد خوراکی را برای کد IRC می‌پذیرد؟
بله، به شرط انجام در آزمایشگاه همکار معتمد ISO 17025، گزارش نهایی انگلیسی، و روش OECD ۴۲۰، ۴۲۳ یا ۴۲۵. روش‌های غیراستاندارد پذیرفته نمی‌شوند.

اگر ماده در آب حل نشود، چگونه تست سمیت حاد خوراکی انجام می‌شود؟
از حلال‌های مجاز خوراکی مانند روغن ذرت، روغن زیتون، CMC ۰/۵ درصد، توئین ۸۰ (۱ تا ۲ درصد) یا DMSO (حداکثر ۵ درصد) استفاده می‌شود. حلال باید فاقد سمیت حاد باشد و گروه کنترل حلال انجام می‌شود. سوسپانسیون باید قبل از تزریق یکنواخت شود.

حداکثر دوز قابل تجویز در روش خوراکی چقدر است؟
۲۰۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم طبق استاندارد OECD. اگر ماده در این دوز باعث مرگ یا علائم آشکار سمیت نشود، در کلاس ۵ (عملاً غیرسمی) طبقه‌بندی می‌شود. برای تجهیزات پزشکی، حداکثر دوز عصاره ۱۰۰ درصد (بدون رقت) است.

آیا در تست سمیت سیستمیک حاد خوراکی می‌توان به جای موش از حیوان دیگر استفاده کرد؟
بله، اما موش سوری (Mouse) گونه ترجیحی است. استفاده از موش صحرایی (Rat) مجاز است. خرگوش یا همستر نیاز به توجیه علمی قوی و تأیید سازمان غذا و دارو دارد. آزمایشگاه فقط از موش سوری آلبینو (NMRI یا Balb/c) استفاده می‌کند.

هزینه تست سمیت حاد خوراکی شامل چه مواردی است و چه مدت زمان می‌برد؟
شامل نگهداری حیوانات (۱۰ تا ۱۵ موش)، مواد مصرفی، آماده‌سازی نمونه، گاواژ، ۱۴ روز مشاهده، وزن‌گیری، کالبدگشایی، گزارش نهایی انگلیسی. زمان انجام حداکثر ۲۱ روز کاری (در صورت عصاره‌گیری در دو دما، ۳ روز اضافه می‌شود). هزینه حمل نمونه به عهده مشتری است.

آیا در صورت عدم پذیرش گزارش توسط سازمان، آزمون مجدد رایگان است؟
خیر، اما واحد پشتیبانی فنی و حقوقی برای تهیه مستندات اعتراضی و حضور در جلسات کارشناسی کمک می‌کند. در صورت اثبات اشتباه فنی از سوی آزمایشگاه، آزمون مجدد رایگان است. در صورت عدم پذیرش به دلیل انتخاب روش نامناسب توسط مشتری، تکرار با تخفیف ۳۰ درصد انجام می‌شود.

مدت زمان ماندگاری نمونه قبل از تست سمیت سیستمیک حاد خوراکی چقدر است؟
نمونه جامد: در یخچال (۴ تا ۸ درجه) حداکثر ۶ ماه، در فریزر (منفی ۲۰) حداکثر ۱۲ ماه. نمونه مایع: در یخچال حداکثر ۳ ماه. نمونه‌های حساس به نور باید در ظروف کهربایی یا پوشیده از فویل نگهداری شوند. شرایط نگهداری و تاریخ انقضا در گواهی آنالیز (COA) درج می‌شود. نمونه‌های منقضی یا نگهداری نامناسب آزمون نمی‌شوند.

برای مشاوره رایگان و هماهنگی ارسال نمونه، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

📱 پیام‌رسان بله: 989900100182+

📞 تماس تلفنی: 982191010809+

✉️ پیامک: 989900100182+

  • تست سمیت-حاد-دهانی
  • سمیت سیستمیک خوراکی
  • تست سمیت خوراکی

تست های سمیت حاد – خوراکی

این آزمون بر اساس دستورالعمل‌های OECD 420، OECD 423 و 425 OECD به 3 شکل زیر قابل انجام می‌باشد:

روش دوز ثابت - Fixed Dose

این روش بر اساس OECD 420 انجام می شود. در این روش از دوزهای از پیش تعیین شده و ثابت شامل 5، 50، 300 و 2000 میلی‌گرم بر کیلوگرم استفاده می‌شود. آزمون با دوز 300 شروع شده و بر اساس مشاهده علائم آشکار سمیت (مانند تشنج، کاهش وزن شدید، بی‌حالی) نه لزوماً مرگ، دوز بعدی افزایش یا کاهش می‌یابد. این روش انسانی‌ترین روش محسوب می‌شود زیرا نقطه پایانی آن مرگ حیوان نیست. خروجی نهایی تعیین محدوده سمیت و کلاس خطر بدون ارائه عدد دقیق LD50 می‌باشد.

روش کلاس‌بندی حاد - Acute Toxic Class

این روش بر اساس OECD 423 انجام می شود. در این روش از دوزهای مرحله‌ای با فاصله لگاریتمی (5، 50، 300، 2000 میلی‌گرم بر کیلوگرم) استفاده می‌شود. در هر سطح دوز، 3 حیوان به طور همزمان آزمون می‌شوند و مرگ و میر حیوانات تا روز 14 به عنوان نقطه پایانی در نظر گرفته می‌شود. بسته به تعداد مرگ و میر در هر مرحله، دوز بعدی تعیین می‌گردد. این روش توسط سازمان غذا و داروی ایران برای تجهیزات پزشکی ترجیح داده می‌شود و خروجی آن تعیین کلاس سمیت حاد (1 تا 5) می‌باشد.

روش صعودی و کاهشی - Up and Down

این روش بر اساس OECD 425 انجام می شود. در این روش یک فرآیند پویا و ترتیبی انجام می‌شود که در آن هر بار یک حیوان دوز دریافت می‌کند و دوز بعدی بر اساس بقا یا مرگ حیوان قبلی در 48 ساعت اول تعیین می‌گردد. دوزها با ضریب 0/5 (کاهش) یا 3/2 (افزایش) تغییر می‌کنند. این فرآیند تا رسیدن به شرط توقف (حداکثر 15 حیوان) ادامه می‌یابد. دقیق‌ترین روش برای تخمین LD50 واقعی به همراه فاصله اطمینان می‌باشد و برای مواد دارویی جدید و مواد با سمیت بالا توصیه می‌شود.

کدام روش را انتخاب کنیم؟

روش 420: اگر اطلاعات قبلی از سمیت ماده ندارید و می‌خواهید با کمترین آسیب به حیوانات شروع کنید.

روش 423: اگر برای اخذ مجوز از سازمان غذا و داروی ایران اقدام می‌کنید و ماده شما تجهیزات پزشکی یا مواد صنعتی است.

روش 425: اگر ماده شما داروی جدید است و نیاز به دوز دقیق مجاز برای مصرف انسانی دارید.

روش 425: اگر ماده شما به شدت سمی است (احتمال LD50 کمتر از 50).

جدول مقایسه سریع سه روش

ویژگی روش 420 روش 423 روش 425
اصل کار دوز ثابت کلاس‌بندی مرحله‌ای صعودی و کاهشی
نقطه پایانی علائم آشکار سمیت مرگ و میر مرگ و میر
تعداد حیوانات کم (حدود 10) متوسط (12 تا 15) کم تا متوسط (6 تا 15)
خروجی محدوده سمیت کلاس سمیت LD50 دقیق
رنج حیوانات کمترین متوسط کم (به دلیل ترتیبی)
پیچیدگی محاسبات ساده متوسط بالا (نیاز به نرم‌افزار)
تایید سازمان غذا و داروی ایران بله (برای غربالگری) بله (ترجیح داده می‌شود) بله (برای مواد دارویی جدید)